Φουρτούνες στο Ναυτικό, το Λιμενικό και γενικότερα τον χώρο της ναυτοσύνης προκαλεί και πάλι ο Νίκος Δένδιας με την απόφαση του να μεταφέρει το ναυτοδικείο απο τον Πειραιά στο Ρούφ.
Το ναυτοδικείο ιστορικά έχει καταγραφεί ως ένα από τα πιο σημαντικά πειραϊκά τοπόσημα όπως επισημάνει ο Θ. Δρίτσας και άρα ξεκολλάει ένα κομμάτι ιστορίας της ναυτοπολιτείας όπως αποκαλείται η πόλη με το πρώτο λιμάνι της χώρας.
Και όπως υπογραμμίζουν οι άνθρωποι της πειραϊκής αγοράς κάθε χρόνο μια υπηρεσία, ένα σχολείο, ένα ίδρυμα εγκαταλείπει την πόλη η οποία ολοένα και φτωχαίνει αδιάκοπα.
Οι άνθρωποι της θάλασσας υπενθυμίζουν στον υπουργό Άμυνας και τους ανιστόρητους συμβούλους του ότι είναι μέγα ιστορικό ψεύδος ότι το ναυτοδικείο Πειραιά ουδέποτε είχε δικό του χώρο και παραμένει περιπλανώμενο εντός των πειραϊκών τειχών.
Η πραγματική ιστορία του Ναυτοδικείου Πειραιά έχει ως εξής: Ξεκίνησε να λειτουργεί από το 1861 και όντως μέχρι το 1956 στεγάζονταν σε διαφορετικά σημεία, όπως στην οδό Αλκιβιάδου, στη Λεωφόρο Σωκράτους 50 και μέχρι την δεκαετία του 1950 στη Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου 87.
Όταν, δε, συνέβαινε να εκδικαστούν πολύκροτες υποθέσεις αναζητούνταν κ κατάλληλες αίθουσες στο Τζάνειο Νοσοκομείο, στο Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο και από το 1925 και μετά στο Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιώς. Αυτή ήταν και η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ και ουδεμία άλλη είχε, ούτε πριν αλλά ούτε και μεταγενέστερα.
Από το 1914 εκκρεμούσε η εκτέλεση διαθήκης του Χαράλαμπου Σπηλιόπουλου ο οποίος είχε αφήσει στο ΤΑΜΕΙΟ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ένα μόνιμο έσοδο προερχόμενο από ενοικίαση ακινήτου.
Το 1956 οικοδομήθηκε το Μέγαρο ειδικά για τη στέγαση του Ναυτοδικείου που μέχρι τότε ήταν περιπλανώμενο μέσα στην πόλη.
Το Μέγαρο του Ναυτοδικείου οικοδομήθηκε εξαρχής με αίθουσα δικαστηρίου και χώρους ειδικά διαμορφωμένους προς αυτό το σκοπό. Το Ναυτικό Δικαστικό Μέγαρο ήταν αποτέλεσμα της ευεργεσίας του Χαράλαμπου Σπηλιόπουλου.
Ως εκτούτου η επιχειρηματολογία του υπουργείου Άμυνας ότι το Ναυτοδικείο ουδέποτε είχε δικό του δικό του χώρο είναι αίολη.
