Παίρνοντας πάσα από τον πρόσφατο θάνατο της Μιλούς, της 16χρονης σκυλίτσας Τζακ Ράσελ του δημιουργού περιεχομένου Γρηγόρη Κορπίδη, θα αδράξω την ευκαιρία να μιλήσω για κάτι πολύ πιο σημαντικό από το να υιοθετούμε ένα ζώο. Ποιο; Να κρατάμε ένα ζώο στα καλά και στα δύσκολα και να καταλαβαίνουμε ότι το ζώο που υιοθετούμε, το παντρευόμαστε… πως μαζί του θα πάμε μέχρι το τέλος (του, τουλάχιστον).
Κάτι που εδώ δεν συζητάμε ακόμα πολύ συχνά, που στο εξωτερικό όμως, είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν οι φιλοζωικές και οι κτηνίατροι. Εκατοντάδες πεταμένα γέρικα σκυλιά, άρρωστες γάτες πλήροις ημερών, ηλικιωμένα ζώα με ειδικές ανάγκες, που εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτες ή ακόμα χειρότερα οδηγούνται σε κτηνιατρεία ώστε να τερματιστεί η ζωή τους, όπως εδώ:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Εδώ, η κτηνίατρος μοιράζεται την έντρομη σιωπή με το Μαλινουά, που μια οικογένεια έχει μόλις αφήσει πίσω της, για να του γίνει ευθανασία, λόγω γήρατος και αρθρίτιδας και αυξανόμενων προβλημάτων. Μια σιωπή που την έκανε να τον σώσει, να τον πάρει σπίτι της, να του αλλάξει το όνομα (μπας και με το παλιό ξεφορτωθεί το βάρος αυτής της τελευταίας προδοσίας από την οικογένεια που τόσο αγάπησε) και να ζήσει μαζί του (και κυρίως εκείνος μαζί της) τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Όποιες κι αν είναι αυτές. Όσο διαρκέσουν αυτές. Να είναι αγάπη αυτές. Όπως ήταν της Μιλούς.
Ο ένας μου γάτος, ήδη 13 ετών, o Κόπερτον, που βλέπετε αριστερά στη φωτογραφία, υποφέρει απ’ ότι καταλαβαίνω, από ένα είδος άνοιας και το μόνο πλέον που τον ενδιαφέρει είναι να τρώει. Δηλαδή, πάντα το είχε αυτό αλλά τώρα τελευταία μάλλον έχει παραγίνει. Ευτυχώς, έχει παρέα τον μικρό, τον Όιλε (κουκουβάγια στα γερμανικά), που με τη χαρά και την κινητικότητα του, καθυστερεί όσο πιο καλά μπορεί τα συμπτώματα γήρατος του μεγάλου του αδερφού. Αλλά κι αυτό δεν φτάνει. Την γεροντική του περίοδο πρέπει να την διανύσει. Και πρέπει να τη διανύσω κι εγώ μαζί του. Γιατί, ακόμα και πάνω από τον μεγάλο του αδερφό, μόνο εγώ υπάρχω για εκείνον –το παρατηρώ κάθε μέρα στο βλέμμα του.
Κι αυτό παιδιά, είναι τόσο μεγάλο, τόσο σοβαρό. Τριγυρνάμε σε αυτή την πολύ σύντομη ζωή νομίζοντας ότι ξέρουμε να αγαπάμε, ότι ξέρουμε να αφιερωνόμαστε, ότι είμαστε υπεύθυνοι ενώ.. πολύ συχνά προκειμένου να αναλάβουμε μια νέα υποχρέωση, προκειμένου να ανταπεξέλθουμε σε νέες συνθήκες στη ζωή μας, το πρώτο που εγκαταλείπουμε είναι τον πιο αδύναμο γύρω μας. Αυτόν που δεν μπορεί να μιλήσει για να μας μεταπείσει. Ωστόσο ποτέ και εννοώ στ’ αλήθεια ποτέ δεν μπορείς να θεωρήσεις ότι ξέρεις να αγαπάς αν δεν έχεις συνοδεύσει ένα πλάσμα σε όλα τα δύσκολα μέχρι την τελευταία του πνοή. Εσύ, να του έχεις κρατήσει το χέρι ή εν τω προκειμένω το πόδι, όχι κάποιοι άλλοι.
Ένας από τους αγαπημένους μου, που παρακολουθώ χρόνια, ο Στηβ Γκρέιγκ, είναι ένας άνθρωπος που ζει στη Νέα Υόρκη δίνοντας καταφύγιο σε ηλικιωμένα πεταμένα ζώα. Δείτε εδώ:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έχει υιοθετήσει και γηροκομήσει πάνω από 40 ηλικιωμένα ζώα ενώ τούτη τη στιγμή φιλοξενεί 9 σκυλιά. Εδώ τοποθετείται ο ίδιος για τον εαυτό του, την ιστορία του.. για το πώς τα καταφέρνει..
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στο σπίτι του και την τεράστια αγκαλιά του βρίσκουν θαλπωρή και ανυπολόγιστη αγάπη όλων των ειδών τα ζώα με ειδικές ανάγκες, υπερήλικα, άρρωστα ζώα που δεν λαμβάνουν την αγάπη, που κάθε πλάσμα δικαιούται a priori.
Ένας άλλος καταπληκτικός είναι ο Γερμανός φωτογράφος σκύλων, ο Κρίστιαν Βίλερ. Ο Βίλερ, τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων, φωτογραφίζει ηλικιωμένους σκύλους. Και είναι τόσο όμορφα και τόσο συγκινητικά αυτά τα στιγμιότυπα. Το βλέμμα τους αντανακλά όλη τη σοφία, την καλοσύνη, την κακία, την μιζέρια, χιλιάδες ιστορίες και τις χιλιάδες ζωές αυτού του κόσμου.
Οι ρυτίδες τους, τα γκριζαρίσματά τους, τα θολωμένα μάτια, η κουρασμένη όψη, το κορμί που έχει κακοφορμίσει… Η ζωή ενός ζώου δίπλα σου είναι ένας κύκλος που πρέπει να τον κάνεις γύρω ολόκληρο, σπιθαμή προς σπιθαμή. Δίχως διακοπές, δίχως εκπτώσεις, δίχως παραστρατήματα.. συνοδεύοντας ένα πλάσμα από την αρχή έως το τέλος.
Βάλτε το χέρι στην καρδιά σας και κοιτάξτε τα βλέμματα αυτών των ηλικιωμένων σκύλων που ποζάρουν στον φακό του Βίλερ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Λέω πολύ συχνά στον Κόπερτον… δεν σε αντέχω άλλο.. όταν κατουράει από εδώ κι από εκεί, όταν επιμένει να με ξυπνάει 6 το πρωί για να τον ταΐσω ενώ το μπολ του είναι γεμάτο, όταν μου κάνει ένα μήνα μούτρα γιατί πήγα διακοπές και έβαλα άλλους να τον φροντίζουν και να τον προσέχουν καθημερινά, όταν ουρλιάζει να πάω τώρα ΤΩΡΑ να καθαρίσω την τουαλέτα του γιατί μόλις τελείωσε… καμιά φορά στα νεύρα μου του λέω θα σου κάνω ευθανασία. Με κοιτάει επίμονα. Ότι και να λέω. Ξέρει ποια εννοώ και ποια όχι… και ποτέ δεν με παρεξηγεί. Ακόμα κι αν μαλώσουμε.. μόνη μου μαλώνω. Με κουβέντα μου, μια λέξη, η προσφώνηση του ονόματος του μόνο και είναι εκεί στην αγκαλιά μου με το βλέμμα γεμάτο αγάπη και προσμονή. Άγγιξέ με, μείνε μαζί μου. Αυτό. Να μείνουμε μαζί τους. Να μείνουμε πιστοί στην αγάπη. Μόνο για αυτό αξίζει η ζωή, νομίζω.
Τέλος, ας κάνουμε κάτι καλό για να συνδράμουμε. Δωρίστε σε αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν τόσο καλό. Υιοθετήστε το σκύλο ή την γάτα, που δεν θέλει κανένας. Αγαπήστε το κατοικίδιο σας μέχρι την τελευταία του πνοή. Μην εγκαταλείπουμε τους γέρους μας. Αυτό.
