Κάτι μάθαμε από την ψηφοφορία για τους συνέδρους του ΠΑΣΟΚ– στην οποία, κατά δήλωσή του, μετείχαν 174.813 οπαδοί του. Μετρημένοι.
Παρένθεση: Λεπτομέρειες μη ζητάτε. Το 2004, ο Γ. Παπανδρέου είχε ισχυριστεί ότι τον ψήφισαν, ως μόνο υποψήφιο και ενώ ήταν ήδη πρόεδρος, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο. Για την ακρίβεια: 1.017.000
Ο πράσινος μύθος λέει ότι το κοντέρ ανέβαινε, ανάλογα με τις εκτιμήσεις που έκανε ο μακαρίτης Νίκος Κακαουνάκης– και ασπαζόταν το επίσημο ΠΑΣΟΚ. Διαδόσεις. Κλείνει η παρένθεση και ανοίγει καινούργια. Ο εν ενεργεία πρόεδρος παραμένει αξεπέραστος τεχνίτης των κομματικών μηχανισμών και θα έχει περισσότερους συνέδρους, από όσους του χρειάζονται.
Αλλά η βεβαιότητα ότι επίκειται διαδοχή του, δεν περιορίζεται. Προκύπτει από την καθολική εκτίμηση ότι θα περάσει πολύ κάτω από τον πήχη του «πρώτου κόμματος, έστω με μια ψήφο», που ο ίδιος έχει μετατρέπει σε λαιμητόμο για τον εαυτό του.
Κλείνει κι αυτή η παρένθεση και επιστρέφουμε στο δίδαγμα της περασμένης Κυριακής:
-Αν κάποιος ισχυριστεί ότι από τους 3.800 εκλεγέντες συνέδρους – σε πολλές περιπτώσεις με τοπικές συμφωνίες ποσοστώσεων – οι 967 είναι «δικοί» του, αυτομάτως εγγράφεται στο επίσημο μητρώο δελφίνων του Ανδρουλάκη.
Μάλιστα ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, που τους μέτρησε με τόση σχολαστικότητα, αφήνει πίσω τους φουριόζους Δούκα και Γερουλάνο, που έχουν λιγότερους -και εξαφανίζει τη Διαμαντοπούλου που δεν διεκδίκησε καν μερίδιο.
Ο λόγος της «επιτυχίας» του 35χρονου βουλευτή δεν προκύπτει με σαφήνεια. Εκτός αν το «εκλογικό σώμα»- στο οποίο εισχώρησαν και περαστικοί- πίστευε ότι ψηφίζει τον άλλο Χριστοδουλάκη, τον παλιό, με τη βαριά ιστορία: πρωταγωνιστής στο Πολυτεχνείο, διακεκριμένος πανεπιστημιακός, πρώην υπουργός…
Ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος στην κοινωνία δεν είναι ο ανερχόμενος, όπως προβάλλεται πλέον. Αλλά στην πράσινη ενδοχώρα – όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να υπολογίζονται ως «κουκιά»- είναι γνωστός: φύτρωσε στο κηπάριο της Φώφης Γεννηματά, που τον έκανε πρόωρα γραμματέα του κόμματος και τον προόριζε για διάδοχό της.
Το προσωπικό βιογραφικό του είναι καλό και η κομματική ρίζα του βρίσκεται στην πατρική δράση στον σημιτικό πυρήνα του αλήστου μνήμης «εκσυγχρονισμού».
Σταδιοδρόμησε όμως στον -ακμαίο κάποτε- κύκλο των Γεννηματικών, που εγγυήθηκε την επικράτηση της κόρης του ιδρυτή του.
Ωστόσο, ο ευεργετηθείς «άδειασε» τους «Γεννημματικούς» και στις τελευταίες αρχαιρεσίες παραστάθηκε στον Χάρη Δούκα, ίσως από επαγγελματική συνάφεια.
Αν το κάνεις μια φορά, το ξανακάνεις: τώρα αδειάζει και τον δήμαρχο και ανοίγει δικό του μαγαζί παραδίπλα. Συνυπογράφει όμως τον αντι-ανδρουλακισμό του και την προεκλογική δέσμευση : «Όχι συγκυβέρνηση με τη ΝΔ».
Αχ, αυτή η νέα γενιά πολιτικών. Αν διάβαζαν ιστορία θα ήξεραν ότι στην πολιτική, ηγέτης δεν γίνεσαι επικρατώντας ως κληρονόμος, ή συλλέγοντας κουκιά στις εσωκομματικές διαδικασίες. Το δείχνουν τα παραδείγματα Παπανδρέου, Ανδρουλάκη-ακόμη και του Μητσοτάκη.
Δεν ξέρουμε αν πράγματι στο συννεφιασμένο συνέδριο …οι «χριστοδουλακικοί» σύνεδροι, θα κάνουν ότι τους πει ο Χριστοδουλάκης. Σίγουρα όμως, η σχετική εσωκομματική ισχύς του, τον βάζει ανάμεσα σε δυο μυλόπετρες.
Στην πάνω οι τρεις διεκδικητές της ηγεσίας που ξεχώρισαν το 2024, θα επιχειρήσουν να συνθλίψουν τον νέο «φύλαρχο».
Στην κάτω, ο υπολογίσιμος Μιχάλης Κατρινης και ο Παύλος Χρηστίδης συνθλίβονται από τον ίδιο, αλλά καλοβλέπουν ότι ενδέχεται η διαδοχή να αλλάξει ηλικιακή πίστα.
Πάντως, αν η πολιτική έχει και μια παιδαγωγική πλευρά, η ανάδειξη Χριστοδουλάκη – προβαλλόμενη στον μεγάλο τοίχο της δημόσιας παρουσίας- συνιστά αρνητική παιδαγωγική.
Οι κομματικοί μηχανισμοί μπορούν, να σε αναδείξουν, αλλά ταυτόχρονα σε παγιδεύουν στον μικρόκοσμό τους.
