Στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, Ευρωπαίος πρωθυπουργός εναγκαλίζεται τον άνθρωπο που θα έπρεπε να συλλάβει —ως καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου— αν βρισκόταν στη χώρα του. Η οποία, ως μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, υποχρεούται να εκτελεί τα εντάλματά του.
Από την Ευρώπη μόνο αυτός και ο αξιοθρήνητος -επικεφαλής της εθνικιστικής Δεξιάς- Πρωθυπουργός της Σλοβενίας, τον συνάντησαν.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσέφερε προσωπική υπηρεσία στον καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου Μπέντζαμιν Νετανιάχου, αποφασίζοντας να συναντηθεί μαζί του, σε περίοδο που η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας —του οποίου θα προεδρεύει από τον επόμενο μήνα.
Έτσι έβαλε τον εαυτό του στην —πολύ— λάθος πλευρά της Ιστορίας. Το έδειξε η άδεια αίθουσα όταν ήλθε η σειρά του να μιλήσει. Στη σύνοδο της παγκόσμιας κοινότητας ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αντιμετωπίστηκε ως αποσυνάγωγος. Μέχρι και ο Τραμπ τον απέφυγε.
Πέντε έξι, όλοι κι όλοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δέχθηκαν να σφίξουν το χέρι του. Τον βαρύνει η γενοκτονία στη Γάζα. Ο στιγματισμός της χώρας του με δολοφονική συμπεριφορά του στρατού και των εποίκων της, στην Παλαιστίνη – όπου ξεριζώνουν ακόμη και τις ελιές.
Η κυβερνητική πλευρά επικαλείται την ισραηλινή υποστήριξη απέναντι στην Τουρκία. Αλλά η υποστήριξη από καταπατητές του διεθνούς Δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων —δίκην κολυμβήθρας του Σιλωάμ— είναι τοξική.
Άλλο η «στρατηγική σχέση» με το Τελ Αβίβ και άλλο η συνάφεια με τη σημερινή ηγεσία του Ισραήλ, που δείχνει ότι η ελληνική κυβέρνηση κλείνει τα μάτια στα ανοσιουργήματα της ακροδεξιάς που κυβερνάει: δίνει συγχωροχάρτι σε έναν πολιτικό που κατηγορείται και για διαφθορά, από τη Δικαιοσύνη της πατρίδας του.
Με την ανάρμοστη συνάντηση της Νέας Υόρκης, η Ελλάδα αποδυνάμωσε την επιχειρηματολογία της απέναντι στον Ερντογάν, για την εισβολή στην Κύπρο και τις απειλές στο Αιγαίο και τη Θράκη. Ο Νετανιάχου κάνει χειρότερα…
Πίστη στη διεθνή δικαιοσύνη και ανοχή στην ισραηλινή βαρβαρότητα στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο, τη Συρία δεν συμβιβάζονται – με επίκληση στη θεωρία «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου».
Πόσο μάλλον όταν η διπλωματική σχέση μεταβολίζεται σε εξαρτήσεις, όπως είναι η ανάθεση της ελληνικής αεροπορικής άμυνας στην ισραηλινή τεχνολογία. Ή σε εθελοτυφλία για τη μαζική αγορά ελληνικής γης από Ισραηλινούς, με χρηματοδότηση από περίεργα funds, που δημιουργήθηκαν γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
Στην πράξη, η συνάντηση ενός Ευρωπαίου ηγέτη με ομόλογό του, του οποίου η κυβέρνηση βαρύνεται με καταπάτηση ανθρωπίνων αξιών και διεθνών κανόνων – είναι αυτοτραυματισμός για μια χώρα που έχει βιωματικούς λόγους να υπερασπίζεται αυτά τα ιδεώδη.
Όταν αδειάζει η αίθουσα της Ολομέλειας του ΟΗΕ την ώρα που ο Νετανιάχου ανεβαίνει στο βήμα, αλλά ο Έλληνας Πρωθυπουργός σπεύδει σε συνάντηση μαζί του – κάτι δεν πάει καλά στην ελληνική διπλωματία.
Ότι συνδέονται προσωπικά, κάθε άλλο παρά νομιμοποιεί το τετ-α-τετ. Ιδίως όταν ισραηλινές εφημερίδες αποκαλύπτουν ότι ο Ισραηλινός μακελάρης βαρύνεται πλέον και με την υπόνοια ότι γνώριζε την αιματηρή επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Αν δεν την υπέθαλψε, ως αφορμή για όσα ακολούθησαν από την πλευρά του.
Η επίδειξη φιλίας με τον χειρότερο εκπρόσωπο του Ισραήλ τις τελευταίες δεκαετίες είναι επιλογή συνενοχής. Ως τέτοια, ο Πρωθυπουργός την έκρυψε στο κυριακάτικο κήρυγμά του.
