Η απειλή του Ντόναλντ Τραμπ να στοχοποιήσει τις γέφυρες και τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας του Ιράν ακολουθεί ένα παρόμοιο μοτίβο πρόσφατων συγκρούσεων.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο το 2006, ισραηλινά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον σταθμό παραγωγής ενέργειας Τζιγιέ βόρεια της παράκτιας πόλης Σιδώνα.
Η φλόγα ήταν ορατή από χιλιόμετρα, σαν μια πανύψηλη στήλη μαύρου καπνού. Η άμμος μετατράπηκε σε γυαλί.
Από τις κατεστραμμένες δεξαμενές του εργοστασίου διέρρευσαν περίπου 15.000 τόνοι πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο, η μεγαλύτερη διαρροή σε αυτήν τη θάλασσα.
Το Ισραήλ βομβάρδισε επίσης τις γέφυρες αυτοκινητοδρόμων της χώρας και δημιούργησε κρατήρες σε δρόμους.
Το αποτέλεσμα; Βραχυπρόθεσμα, υπογράφηκε μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός για τον τερματισμό του πολέμου, τόσο ημιτελής όσο και υπερβολικά αισιόδοξη. Το Ισραήλ, όπως κάνει μετά από κάθε σύγκρουσή του, κήρυξε νίκη. Η Χεζμπολάχ επέζησε, επανεξοπλίστηκε γρήγορα και έζησε για να πολεμήσει μια ακόμη μέρα.
Ανήθικη, παράνομη και αναποτελεσματική τακτική
Καθώς πλησιάζει η προθεσμία για την απειλή του Ντόναλντ Τραμπ να βομβαρδίσει το Ιράν πίσω στην «λίθινη εποχή», τίθεται το ερώτημα όχι μόνο για την ηθική και τη νομιμότητα μιας τέτοιας εκστρατείας, αλλά και για τη χρησιμότητά της.
Την Κυριακή του Πάσχα, ο Τραμπ απείλησε σε μια ανάρτηση γεμάτη υβριστικά σχόλια ότι το Ιράν θα αντιμετωπίσει την «Ημέρα του Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας και την Ημέρα της Γέφυρας, όλα μαζί», προσθέτοντας «θα ζείτε στην Κόλαση» εκτός αν ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ.
Τη Δευτέρα, ο Τραμπ κλιμάκωσε τις απειλές του: «Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Δεν θέλω να συμβεί αυτό, αλλά πιθανότατα θα συμβεί», έγραψε ο Τραμπ στο Truth Social.
Ακόμα κι αν ο Τραμπ παρατείνει για άλλη μια φορά την προθεσμία του, η πρόσφατη ιστορία δεν επαληθεύει ότι οι επιθέσεις σε υποδομές – που θεωρούνται έγκλημα πολέμου – είναι πιθανό να αναγκάσουν το Ιράν να υποκύψει.
Πιο πρόσφατη από τον Λίβανο είναι η εμπειρία της Ουκρανίας υπό τετραετή συνεχή ρωσικό βομβαρδισμό, μετά τον παράνομο επιθετικό πόλεμο της Μόσχας. Αυτό κορυφώθηκε φέτος με τον χειρότερο χειμώνα συσκότισης του Κιέβου, καθώς η Ρωσία έπληξε τους σταθμούς θέρμανσης και παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, αλλά απέτυχε να αναγκάσει την Ουκρανία να συνθηκολογήσει.
Η πείρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου
Πράγματι, η ιστορία τέτοιων εκστρατειών βομβαρδισμού – που χρονολογείται από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – αμφισβητείται έντονα, συμπεριλαμβανομένης της βρετανικής απόφασης το 1942 να υιοθετήσει μια πολιτική «βομβαρδισμού περιοχής» με στόχο την υπονόμευση του ηθικού του «άμαχου πληθυσμού του εχθρού».
Παρά την υπόσχεση του επικεφαλής της βρετανικής διοίκησης βομβαρδιστικών, Σερ Άρθουρ «Βομβιστή» Χάρις, στα τέλη του 1943, ότι θα μπορούσε να επιφέρει την κατάρρευση της Γερμανίας εντός τεσσάρων μηνών, η συμμαχική καταστροφή της Λουφτβάφε και όχι η στόχευση βιομηχανικών και οικιστικών στόχων ήταν αυτή που θα αποδεικνυόταν πιο σημαντική.
Το φιάσκο του Βιετνάμ
Η αεροπορική εκστρατεία Rolling Thunder των ΗΠΑ εναντίον του Βόρειου Βιετνάμ από το 1965 έως το 1968, αν και πολύ πιο περιορισμένη ως προς το εύρος των στόχων της, δεν ήταν πολύ πιο επιτυχημένη στο να πείσει το Ανόι να αποσύρει την επέμβασή του στο νότο.
Το 1967, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα δήλωνε σε μια κλειστή συνεδρίαση ενώπιον της υποεπιτροπής ετοιμότητας ενόπλων δυνάμεων της Γερουσίας ότι «δεν υπήρχε καμία βάση να πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε εκστρατεία βομβαρδισμού… θα ανάγκαζε από μόνη της το καθεστώς του Χο Τσι Μινχ σε υποταγή, δηλαδή, στην ουσιαστική εξόντωση του Βόρειου Βιετνάμ και του λαού του».
Οι βομβαρδισμοί δεν θα ανοίξουν το Ορμούζ
Γράφοντας στο Interpreter αυτή την εβδομάδα, ο Αυστραλός πρώην στρατηγός και θεωρητικός του σύγχρονου πολέμου Μικ Ράιαν ανέλυσε ορισμένα από τα προβλήματα που σχετίζονται με την απειλή του Τραμπ.
«Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, της οποίας η πολιτική ταυτότητα βασίζεται στην αντίσταση στον αμερικανικό καταναγκασμό, είναι απίθανο να αντιδράσει διαφορετικά. Η “Ημέρα της Γέφυρας και του Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας” είναι απίθανο να αλλάξει τον στρατηγικό σχεδιασμό του ιρανικού καθεστώτος και δεν θα ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ.
Ωστόσο, θα έδινε στην ιρανική κυβέρνηση το πιο ισχυρό προπαγανδιστικό εργαλείο του πολέμου», είπε.
Ο Ντάνι Κιτρινόβιτς, ανώτερος ερευνητής στο πρόγραμμα του Ιράν και του σιιτικού άξονα στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ήταν επίσης επιφυλακτικός ως προς το κατά πόσον μια τέτοια πίεση από τον Τραμπ θα μπορούσε να είναι επιτυχής.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν μια αξιόπιστη στρατιωτική επιλογή που να μπορεί να αναγκάσει το Ιράν σε υποταγή», δημοσίευσε στο X. «Η υπόθεση ότι η πίεση από μόνη της μπορεί να σπάσει την Τεχεράνη δεν είναι στρατηγική, είναι ευσεβής πόθος».
