Η Φρανσίλια Κόστα και η Λουίζα Σιλβέριο δεν φαντάζονταν ποτέ ότι η γνωριμία τους μέσα σε ένα μοναστήρι της Βραζιλίας θα κατέληγε σε γάμο. Όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά, η μία δεν συμπαθούσε την άλλη.
«Πω πω, τι σνομπ καλόγρια, τι αηδιαστική καλόγρια!», θυμάται η Λουίζα ότι σκέφτηκε όταν είδε για πρώτη φορά τη Φρανσίλια.
Τα συναισθήματα όμως ήταν αμοιβαία. «Ξέρεις όταν δεν σου αρέσει κάποιος; Χωρίς κανένα λόγο; Και εγώ σκεφτόμουν το ίδιο για εκείνη. Πώς μπορεί ένα κορίτσι να είναι τόσο σνομπ;», ανέφερε η Φρανσίλια.
Παρά την αρχική τους απόσταση, οι δύο γυναίκες ήρθαν σταδιακά πιο κοντά. Είχαν επιλέξει τη μοναστική ζωή για παρόμοιους λόγους, καθώς και οι δύο ένιωθαν πως είχαν μια θρησκευτική αποστολή να εκπληρώσουν.
«Μπήκαμε στο μοναστήρι με έναν σκοπό και αυτός ο σκοπός ήταν να υπηρετήσουμε τον Θεό», λέει χαρακτηριστικά η Λουίζα.
Τα προβλήματα ψυχικής υγείας που άλλαξαν τα πάντα
Μετά από αρκετά χρόνια στο μοναστήρι, η ζωή τους πήρε διαφορετική τροπή.
Η Λουίζα άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες μετά τον θάνατο της γιαγιάς της. Οι κρίσεις άγχους έγιναν όλο και πιο έντονες, μέχρι που διαγνώστηκε με κατάθλιψη.
Την ίδια περίοδο και η Φρανσίλια βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρές ψυχολογικές δυσκολίες. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας εμφάνισε έντονους φόβους γύρω από τον κορωνοϊό και τελικά διαγνώστηκε με σύνδρομο πανικού.
«Η θρησκευτική ζωή είναι μια πολύ όμορφη ζωή, αλλά πρέπει να έχεις σωματική και ψυχική υγεία. Δεν αρκεί μόνο να ξέρεις να προσεύχεσαι, δεν αρκεί να έχεις κλίση. Και σε εκείνο το σημείο που βρισκόμουν, η ψυχική μου υγεία είχε ήδη χαθεί», εξηγεί η Φρανσίλια.
Η απόφαση να εγκαταλείψουν το μοναστήρι μόνο εύκολη δεν ήταν. Η Φρανσίλια παραδέχεται πως φοβόταν περισσότερο την έξοδο από τη θρησκευτική κοινότητα παρά την είσοδό της σε αυτή.
«Το να μπω ήταν πολύ εύκολο, το να βγω ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που αντιμετώπισα», λέει.
Η ζωή εκτός μοναστηριού και η συγκατοίκηση
Η μετάβαση στην καθημερινότητα αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολη.
Οι δύο γυναίκες χρειάστηκε να αναζητήσουν εργασία, να νοικιάσουν σπίτι και να προσαρμοστούν σε μια ζωή εντελώς διαφορετική από εκείνη που γνώριζαν.
«Δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να σπουδάσεις ή αν θα βρεις δουλειά. Η ζωή εδώ έξω δεν είναι εύκολη», σχολιάζει η Λουίζα.
Η Φρανσίλια προσθέτει: «Φαντάσου σε μια συνέντευξη για δουλειά να σε ρωτούν ποια είναι η εκπαίδευσή σου και να απαντάς “Θεολογία”. Πού θα πας να δουλέψεις;».
Οι οικονομικές δυσκολίες οδήγησαν τις δύο πρώην μοναχές στην απόφαση να συγκατοικήσουν. Τότε ήταν που η σχέση τους άρχισε να αλλάζει.
Όταν η φιλία μετατράπηκε σε έρωτα
Η Φρανσίλια ήταν εκείνη που πρώτη συνειδητοποίησε ότι τα συναισθήματά της είχαν ξεπεράσει τα όρια της φιλίας.
Όπως περιγράφει, αφορμή στάθηκε η ρομαντική ταινία «Amor em Verona», όπου οι πρωταγωνιστές αρχικά αντιπαθούν ο ένας τον άλλο πριν ερωτευτούν.
Όταν τελικά μίλησε ανοιχτά στη Λουίζα, διαπίστωσε ότι τα συναισθήματα ήταν αμοιβαία.
Έτσι η φιλία μετατράπηκε σε σχέση και η σχέση οδήγησε στον γάμο.
«Δεν μπήκαμε στο μοναστήρι για να ξεφύγουμε από τη σεξουαλικότητα»
Οι δύο γυναίκες απορρίπτουν την άποψη ότι η επιλογή τους να γίνουν μοναχές σχετιζόταν με τη σεξουαλικότητά τους.
«Αυτό ακούμε πιο συχνά: “Μπήκαν στο μοναστήρι για να ξεφύγουν από τη σεξουαλικότητα και μετά έφυγαν”. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι», τονίζει η Λουίζα.
Όπως εξηγεί, η απόφασή τους να ακολουθήσουν τη μοναστική ζωή ήταν απολύτως συνειδητή και βασισμένη στην πίστη τους.
«Δεν ήθελα να συνάψω σχέση με κανέναν. Ήθελα πραγματικά να ζήσω την αγαμία, να ακολουθήσω τη θρησκεία και την εκκλησία», αναφέρει.
Και οι δύο δηλώνουν ότι πριν ακόμη μπουν στο μοναστήρι αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως αμφιφυλόφιλες, χωρίς αυτό να αποτελεί εμπόδιο στην πίστη τους.
«Η πίστη μας και η σεξουαλικότητά μας δεν διαχωρίζονται»
Ένα από τα βασικά ζητήματα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν ήταν η σχέση τους με την Καθολική Εκκλησία, η οποία δεν αναγνωρίζει τον γάμο τους.
Παρά ταύτα, οι ίδιες δηλώνουν ότι παραμένουν βαθιά θρησκευόμενες.
«Δεν μπορείς να διαχωρίσεις τον Ιησού ως άνθρωπο και τον Ιησού ως Θεό. Είναι ένας και ο ίδιος. Και η σεξουαλικότητά μας και η πίστη μας δεν πρέπει να διαχωρίζονται, γιατί είναι μέσα μας. Είμαστε ένα ζευγάρι που έχει πίστη, δεν υπάρχει τρόπος να το διαχωρίσουμε αυτό», υποστηρίζει η Λουίζα.
Η νέα τους αποστολή
Σήμερα οι δύο γυναίκες έχουν αναπτύξει έντονη παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα, όπου μοιράζονται την προσωπική τους διαδρομή και απαντούν σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοια διλήμματα.
Όπως λένε, δέχονται καθημερινά μηνύματα τόσο από ανθρώπους της LGBTQI+ κοινότητας όσο και από πιστούς που αναζητούν τρόπο να συμφιλιώσουν την πίστη με την προσωπική τους ταυτότητα.
«Αυτό ενίσχυσε πραγματικά την επιθυμία μας να μιλήσουμε ανοιχτά για την ιστορία μας, για τη σεξουαλικότητά μας, για την πίστη μας που είχε απόλυτο νόημα και που σήμερα βοηθά πολλούς ανθρώπους», σημειώνει η Λουίζα.
Η Φρανσίλια συνοψίζει τη νέα τους πορεία με μία φράση:
«Η αποστολή μας είναι να είμαστε εδώ για να ακούμε ιστορίες και να βοηθάμε ανθρώπους».
