Στο Στούντιο 4 ήταν καλεσμένη η δημοσιογράφος Σοφία Παπαϊωάννου την Τετάρτη 1 Απριλίου. Απάντησε για τα ρεπορτάζ σε Ελλάδα και εξωτερικό που την δυσκόλεψαν περισσότερο. Καθώς και για όσα «κουβαλάει» σαν εμπειρία από αυτά.
Οι άνθρωποι ήταν πάντα το επίκεντρο του ενδιαφέροντός της. «Οι εκπομπές που είχα αγαπήσει ήταν αυτές που είχα συναντήσει απλούς ανθρώπους. Είχαν μεγαλύτερη δύναμη και αυθεντικότητα. Οι πολιτικοί από τον ρόλο τους και μόνο πρέπει κάτι να υπηρετήσουν.
Δεν αντέχω καθόλου όταν υπάρχουν παιδιά που έχουν αντιμετωπίσει κάποιου είδους κακοποίηση. Οπότε δύσκολα θέματα ήταν αυτά. Δύσκολο θέμα είναι οι φυλακές. Και το θέμα με τον βαρυποινίτη στην Αμερική. Ήταν τρομοκρατικό το πως τον είδα, το παρουσιαστικό και ότι δεν ομολογούσε.
Αν και θεωρώ ότι σε αυτή τη συνέντευξη με τον τρόπο του ομολόγησε ότι το έκανε. Ήθελα να τον συναντήσω γιατί ήταν ο μοναδικός Έλληνας θανατοποινίτης, δεν το έχουμε στην Ελλάδα. Πολύ δύσκολα πήραμε άδεια, δεν μας άφησαν να μιλήσουμε ελληνικά.
Θεωρώ ότι δυστυχώς τις κουβαλάω υποσυνείδητα τις ιστορίες των ρεπορτάζ μου.
Δεν τις κουβαλάω μετά όταν πάω σπίτι. Προσπαθώ και κρατάω την απόσταση όταν κάνω τις συνεντεύξεις. Αλλά όλα αυτά που έχω δει είναι αδύνατον να μην με έχουν επηρεάσει.
Θα πω πως πιστεύω πρώτα απ’ όλα, ότι δεν με εκπλήσσει τίποτα. Δηλαδή πολύ δύσκολα θα με εκπλήξει κάτι, αν έρθει κάποιος και μου πει κάτι να πω «α, αυτό δεν το έχω ξανακούσει ποτέ». Επίσης, αφήνω σε όλον τον κόσμο που έρχεται, στον δρόμο, το περιθώριο πως μπορεί να έχει έναν πόνο που εσύ δεν τον ξέρεις.
Θεωρώ ότι με τα χρόνια έχω πολύ μεγαλύτερη ενσυναίσθηση. Αλλά πάντα το είχα αυτό. Πάντα αισθανόμουν τους ανθρώπους. Ακόμα και έναν σερβιτόρο που μπορεί να ερχόταν για να με σερβίρει, δεν το ήθελα αλλά τον αισθανόμουν.
Όταν έχω κάποιον απέναντι μου, πιάνω πολύ περισσότερα από όσα μπορεί να λέει. Κάνει τη ζωή μου δύσκολη. Θα προτιμούσα να μην είμαι έτσι καμιά φορά», είπε η Σοφία Παπαϊωάννου στο Στούντιο 4.
