Εφάπαξ επιδόματα ή μείωση έμμεσων φόρων; Ποια είναι η κατάλληλη συνταγή απέναντι στις επιπτώσεις ενός πολέμου που ήδη μας επηρεάζει; Η κυβέρνηση λέει ότι εάν μειωθούν οι φόροι, θα ωφεληθούν οι… πλούσιοι.
Άρα, διατηρεί υψηλά τον ΦΠΑ και τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης προκειμένου να δώσει επιδόματα. Ωστόσο αυτή η τακτική μοιάζει κοντόφθαλμη, εάν δεν είναι υποκριτική και λαϊκιστική… Γιατί επιμολύνεται ολόκληρη η οικονομία καθώς εκτινάσσονται για πολλά χρόνια οι τιμές… Όταν διατηρούνται υψηλά οι άμεσοι φόροι στην ενέργεια, αυξάνεται το κόστος παραγωγής. Ενόσω πληρώνουμε παραπάνω ΦΠΑ στο πετρέλαιο (λόγω αυξημένης τιμής βαρελιού), αυξάνεται η επιβάρυνση στις μεταφορές.
Την στιγμή που το (ακριβό) Φυσικό Αέριο διαμορφώνει την τελική τιμή ρεύματος (σ.σ. ακόμη και εάν αυτό παράγεται… δωρεάν από υδατοπτώσεις το πληρώνουμε ακριβότερα με τιμές Φυσικού Αερίου), ο φούρνος, το κρεοπωλείο, το ιχθυοπωλείο θα ανεβάσει τις τιμές…
Τότε γιατί η κυβέρνηση επιμένει στα (στοχευμένα;) επιδόματα, αφού ακόμη και τα 200 ή 250 ευρώ εφάπαξ θα χαθούν σε λίγες εβδομάδες, όταν τα (φτωχά) νοικοκυριά πάνε στο μπακάλικο και το κρεοπωλείο και πληρώσουν υψηλότερα τα είδη πρώτης ανάγκης; Πίσω από αυτή την επιλογή κρύβονται υστερόβουλες σκέψεις:
-Με τα επιδόματα και τα pass… πας ευκολότερα στις εκλογές.
-Κρύβει η κυβέρνηση ότι οι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ, Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης) είναι οι πιο άδικοι φόροι (αποτελούν σχεδόν τα 2 στα 3 ευρώ των κρατικών εσόδων) και, ταυτόχρονα, επιβαρύνουν οριζόντια το ίδιο πλούσιους και φτωχούς
-Με την ρητορική περί οφέλους των… πλουσίων, «παίζει» το χαρτί του λαϊκισμού. Ωσάν να μην μπορεί το κράτος να φορολογήσει υψηλότερα τυχόν πρόσθετα υψηλά κέρδη…
Έτσι η κυβέρνηση συνεχίζει να φορολογεί την ακρίβεια προκειμένου να έχει υπερ- έσοδα και να κάνει ευκαιριακή επιδοματική πολιτική εν όψει εκλογών. Πληθωριστικό σπιράλ Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι οι αυξημένες τιμές καταναλωτή, θα παραμείνουν υψηλές και μετά τον πόλεμο. Ειδικά στην Ελλάδα των ολιγοπωλίων και της απουσίας ελέγχων…
Κάτι που θα πυροδοτήσει το πληθωριστικό σπιράλ για τα επόμενα 3-4 χρόνια. Θα απαιτηθούν έτσι μεγαλύτερες αυξήσεις μισθών και συντάξεων προκειμένου να διατηρηθεί μέρος της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, κάτι που θα μειώσει την παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και θα προκαλέσει υψηλότερες κρατικές δαπάνες (για μισθούς και συντάξεις). Και όλα αυτά κόντρα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (Ισπανία, Αυστρία, Ιταλία κ.α.) οι οποίες μειώουν τους φόρους που πουσάρουν την ακρίβεια. Χωρίς να αποκλείονται και τα στοχευμένα επιδόματα…
Με όλα αυτά μοιάζει «βομβαρδισμένο» το οικονομικό και κοινωνικό τοπίο στη χώρα μας καθώς ο πόλεμος στον Κόλπο βρίσκεται ήδη στην τετάρτη εβδομάδα και δεν προβλέπεται σύντομα κάτι θετικό… Κοντολογίς, φαίνεται να χάνεται το (ορθόδοξο) Πάσχα, ενώ απωλέσθη το καθολικό. (Το προσεχές Σαββάτο είναι του Λαζάρου για τους Δυτικούς…).
Η αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης στη λήψη δραστικών μέτρων εντείνει την κοινωνική ανησυχία. Ταυτόχρονα κονιορτοποιεί το σύνθημα περί «Σταθερότητας Μητσοτάκη», ενόσω δεν υφίσταται οικονομική και κοινωνική Ασφάλεια.
