Οι σπουδαιότεροι τραγωδοί έζησαν στην Αρχαία Ελλάδα, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευρυπίδης και έθεσαν τις βάσεις του σύγχρονου θεάτρου με την κλασική ελληνική τραγωδία.
Οι σύγχρονοι τραγωδοί ζουν επίσης στην Ελλάδα.
Είναι οι πρώην Πρωθυπουργοί, με επιφανέστερους τον Κ.Καραμανλή και τον Α.Σαμαρά, ενώ τελευταία στην παρέα φαίνεται ότι θέλει να συμπεριληφθεί και ο Α.Τσίπρας.
Γιατι τραγωδοί; Γιατί όλοι διανθίζουν τις πολιτικές παρεμβάσεις τους με τραγικές περιγραφές σχετικά με το πού πάει η Ελλάδα.
Θεσμοί σε διάλυση, δημοκρατία ανύπαρκτη, κοινωνία χειμαζόμενη, υγεία και παιδεία κουρέλια, φτώχεια τριτοκοσμική, δικαιοσύνη άδικη, προοπτικές μηδενικές είναι το σταθερά μόνιμο και μονότονο ρεπερτόριο κάθε πρώην πρωθυπουργού που «σέβεται» το όνομά του.
Και για ρεφραίν, λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί που μας απειλούν στα εθνικά θέματα με «σεγόντο» την Τουρκία, που διαρκώς επιμένει στη «συρρίκνωση του Ελληνισμού».
Για να μην μπερδευόμαστε, η Ελλάδα προφανώς δεν στερείται προβλημάτων, τα ανοικτά θέματα είναι πολλά και επικίνδυνα, όλα μοιάζουν δύσκολα και κρίσιμα.
Αλλο όμως αυτό, άλλο η διαρκής καταθλιπτικότητα που προκύπτει από το περιεχόμενο των δημόσιων παρεμβάσεων των «πρώην». Άλλωστε και στα χρόνια που κυβέρνησαν οι ίδιοι, δεν θυμόμαστε την Ελλάδσ να είναι μια χαρούμενη Ντισνεϋλάντ.
Κάποιος χρήσιμος επικοινωνιολόγος θα έπρεπε να τους συμβουλεύσει ότι στον πολιτικό λόγο χρειάζεται μια θετικότητα, μια αισιοδοξία και κάτι που να μοιάζει με τη «χαρά της ζωής».
«Οχι άλλο κάρβουνο» που κραύγαζε ο αείμνηστος Νίκος Κούρκουλος.
Για να μην κάνουμε σκόμη πιο πλούσιο τον Δ.Γιαννακόπουλο με τα «Ζάναξ» του και τα λοιπά αντικαταθλιπτικά.
Αλλωστε στο αρχαίο ελληνικό θέατρο ο Αριστοφανης έκοβε πιο πολλά εισιτηρια απ’ όσα και οι τρεις υπέροχοι κλασσικοί τραγωδοί μαζί.
Κ.Π.
