Στην πολιτική σκηνή έχει παγιωθεί μια μάλλον κουραστική κανονικότητα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξαντλούν την καθημερινή τους δραστηριότητα σε έναν άγονο, επαναλαμβανόμενο καταγγελτικό λόγο απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, χωρίς όμως να ξεδιπλώνουν το σχέδιό τους για την επόμενη μέρα.
Την ίδια ώρα, η δημόσια συζήτηση παίρνει «φωτιά» με φόντο τις αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις πρακτικές ρουσφετιού που φέρονται να συνδέονται με πολιτικά πρόσωπα. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πρόταση του πρωθυπουργού για ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και υπουργού ανοίγει μια κρίσιμη κουβέντα για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και τις παθογένειές του.
Κι όμως, παρά τη συγκυρία που θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο ουσιαστικών μεταρρυθμιστικών προτάσεων, η αντιπολίτευση αναλώθηκε σε νέες ανούσιες επιθέσεις. Γιατί κανείς δεν τολμά να αγγίξει το ζήτημα της κατάργησης του σταυρού προτίμησης και την καθιέρωση λίστας στην εκλογή των βουλευτών;
Η πραγματικότητα είναι ότι όσο ο σταυρός παραμένει, το πολιτικό σύστημα θα αναπαράγει τη λογική της προσωπικής εξυπηρέτησης και της πελατειακής σχέσης ανάμεσα στους (υποψήφιους) βουλευτές και τους ψηφοφόρους.
Εκεί βρίσκεται η απαρχή του ρουσφετιού. Και όσο το θεμέλιο αυτό μένει άθικτο, κάθε συζήτηση περί «κάθαρσης» κινδυνεύει να μείνει επιφανειακή.
Α.Ο.
