Πολιτική παράδοση: τα συνέδρια των κομμάτων απλώς επικυρώνουν όσα έχουν ήδη συμφωνηθεί.
Το νέο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ – έχοντας προκαλέσει ως τώρα περισσότερο θόρυβο από όσο μπορεί να καταναλώσει – σηκώνει αυλαία με ερωτήματα ανάμεσα στην φιλάρεσκη ομφαλοσκόπηση και τον αιθεροβάμονα αυτοπροσδιορισμό.
Από τις απαντήσεις θα κριθεί το εύρος και η έκταση της πραγματικής σχέσης του με την κοινωνία. Όχι οι εκλογές. Αυτά δεν κρίνονται σε συνέδρια. Συναρτώνται με τα συμφραζόμενα της συγκυρίας διεξαγωγής τους και ως απάντηση στο κεντρικό δίλημμα που τίθεται στους πολίτες.
Τα κριτήριά τους σχετίζονται με τις ανάγκες τους, τις αντιλήψεις, την ιδεολογία τους, την Ιστορία, την οικονομία, ή την αισθητική τους. Και ανάλογα με τις επιλογές που προσφέρει το μενού, στο παραβάν…
Όλα καλούνται να αποφασίσουν οι σύνεδροι – από τα κουτάκια που έβαλαν οι «κορυφαίοι» – κάθε άλλο παρά σχετίζονται με τον τετραγωνισμό του κύκλου.
Απλώς, αν οι επιλογές που θα επικυρωθούν δεν είναι προσυμφωνημένες, από την επομένη θα αρχίσουν νέες συζητήσεις περί όνους σκιάς. Αν ακόμη και αν υπάρξουν «ομοφωνίες»…
Πχ αν ζητηθεί «ψήφισμα» αποκλεισμού της μετεκλογικής «συνεργασίας με την ΝΔ» – με ή άνευ Μητσοτάκη – τη θέση της σοβαρής συζήτησης θα πάρει ξανά η αντιδικία για το φύλο των αγγέλων.
Περισσότερη αξία έχει να σταματήσει το ΠΑΣΟΚ να κοροϊδεύει εαυτόν και αλλήλους εμφανιζόμενο ως ενιαίος πολιτικός φορέας. Ενώ στο Καταστατικό που κατέθεσε στον Άρειο Πάγο δηλώνεται ως… συνασπισμός κόμματων και δεν δικαιούνται την πριμοδότηση εδρών, ως πρώτο κόμμα.
Αφού το έφερε η κουβέντα: είναι ευκαιρία για τον Νίκο Ανδρουλάκη να γαλβανίσει τη ρητορική του εκλογικού στόχου του, με υπέρβαση της αγκύλωσης στη διατύπωση: «νίκη, νίκη – έστω με μια ψήφο».
Ήδη τα περισσότερα στελέχη την αποφεύγουν. Μόνο ο συμπαθής καθηγητής Πελεγρίνης – που έφερε στο ΠΑΣΟΚ το σκάουτινγκ Σκανδαλίδη και σπάει τα νεύρα της Διαμαντοπούλου – ορκίζεται ότι «σε ένα χρόνο ο Ανδρουλάκης θα είναι Πρωθυπουργός».
Μαγκιά του. Αλλά αν το φωνάζει από τώρα και δεν είναι, μετά τις εκλογές μόνο προβλήματα θα του δημιουργήσει.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, χωρίς άγχος επανεκλογής, αφού δεν προβλέπεται ανάδειξη ηγεσίας και με την ευχέρεια υιοθέτησης όσων προτείνει – καθώς ελέγχει τη πλειοψηφία – μπορεί να κάνει τολμηρά βήματα μπροστά.
Ώστε από την επόμενη, να διαχειριστεί καλύτερα μια αλήθεια: δεν μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, με παράταξη εκατέρωθεν δυνάμεων. Δεν είναι θέμα ανταγωνισμού επί της προσωπικής επάρκειας.
Ο Πρωθυπουργός διαθέτει μιντιακή και οικονομική υπεροπλία, οργανωμένο κόμμα με παραταξιακή συνείδηση στη βάση του, τον κρατικό μηχανισμό και το… μισό ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνησή του.
Ο Ανδρουλάκης μόνο με έναν τρόπο μπορεί να τον αντιμετωπίσει: να βγάλει μπροστά τον λαό – η πλειοψηφία του οποίου πλήττεται από την κυβερνητική πολιτική.
Αλλά για να συμβεί αυτό, οι ψηφοφόροι πρέπει να έχουν απάντηση στο ερώτημα: «να φύγουν αυτοί, αλλά ποιοι θα έλθουν;»
Το συνέδριο εξασφαλίζει στον πρόεδρό του ΠΑΣΟΚ την ισχύ να διαμορφώσει πριν τις εκλογές διακριτή κυβερνώσα ομάδα. Με τη μέθοδο της «σκιώδους κυβέρνησης» – κατά τη μόνη σοβαρή πρόταση που του έκανε ως τώρα η κυρία του «πολιτικού σχεδιασμού».
Αν μάλιστα έχει και την τόλμη να καταργήσει και την – αμερικανόφερτη – παρωδία της «εκλογής αρχηγού από τη βάση», θα γράψει Ιστορία.
Οι ηγεσίες πρέπει να εκλέγονται από συνειδητοποιημένα σώματα, έμμεσης αντιπροσώπευσης… Όχι να αναδεικνύονται από το τουρλουμπούκι μελών μιας χρήσης – ακόμη και περαστικών.
Η πραγματική αξία ενός συνέδριου είναι ότι δημιουργεί από μόνο του ευκαιρίες για ουσιαστικές τομές. Αρκεί να βρεθεί κάποιος να τις αρπάξει…
