Οι τρέχουσες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης του Προέδρου της ΕΛ.Α.Σ., Αλέξη Τσίπρα, με τη δημοσιογράφο Φανή Παπαγεωργίου, λίγο πριν τη λήξη του 30ού Annual Government Roundtable, όπου αναλύονται οι μεγάλες προκλήσεις της περιόδου.
Ερωτηθείς αν υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο μετανιώνει για την κυβερνητική του θητεία σημείωσε: «Σε αυτό το βιβλίο με πολύ μεγάλη ειλικρίνεια με συναισθηματικό βάθος προσπάθησα να σκάψω βαθιά στην πολιτική διαδρομή μου, κυρίως στην περίοδο της διακυβέρνησης. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι δεν το έχει κάνει κανένας άλλος πρωθυπουργός που διαχειρίστηκε όπως όλοι κρίσιμες στιγμές για τη χώρα. Εκεί καταγράφω και τα λάθη. Καταγράφω και τα σωστά. Καταγράφω και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει κάνει λάθη. Αλλά σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι αισθάνομαι μία συγκίνηση και περηφάνια διότι στις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις πάντοτε κινήθηκα με γνώμονα την υπεράσπιση του δημοσίου και του εθνικού συμφέροντος. Ως εκ τούτου δεν είναι ότι δεν άφησα κάποιον να βγάλει τη χώρα από την Ευρωζώνη είναι ότι δεν είναι στρατηγική μου να συμβεί αυτό. Αντιθέτως ήταν στρατηγική μου να πετύχουμε μία συμφωνία για το χρέος, για την αναδιάρθρωση που έδωσε ανάσα και προοπτική στην ελληνική οικονομία. Είμαι ευτυχής διότι παρά τις πολύ μεγάλες δυσκολίες και το πολιτικό κόστος που επωμιστήκαμε – διότι είχαμε να διαχειριστούμε τις αδυναμίες που βρήκαμε – αφήσαμε 37 δισ. στα ταμεία, το χρέος ρυθμισμένο, το τραπέζι στρωμένο και κάθισαν άλλοι να δρέψουν τους καρπούς σε αυτό το τραπέζι, αλλά η οικονομία ήταν ξανά σε αναπτυξιακή τροχιά».
Για την Εξωτερική πολιτική ο Αλέξης Τσίπρας σημείωσε: «Μετά την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία μάλλον δικαιώνεται αυτή η κριτική που άσκησα. Πρώτα από όλα βλέπουμε μία νέα ισορροπία δυνάμεων. Βλέπουμε τις ΗΠΑ να προχωρούν σε αυτό που είχαν προαναγγείλει, να στρέφουν το ενδιαφέρον τους στον Ινδοειρηνικό και να μεταβιβάζουν το βάρος της αντιμετώπισης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία στην Ευρώπη. Αυτό από μόνο του δεν είναι αρνητικό. Ωστόσο, το αρνητικό είναι ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αδύναμες και χωρίς σαφή γεωπολιτικό προσανατολισμό δεν έχουν την τόλμη να χαράξουν μία σαφή γεωπολιτική στρατηγική προς όφελος της ευρωπαϊκής ηπείρου. Να ενισχύσουν την ευρωπαϊκή αυτονομία, να διεκδικήσουν την Ειρήνη στην Ουκρανία, να διεκδικήσουν τη διπλωματική λύση για τα πυρηνικά στο Ιράν, να διεκδικήσουν τον τερματισμό της γενοκτονίας στην Γάζα, να διεκδικήσουν τη βιώσιμη λύση στο Κυπριακό. Βλέπουμε μία Ευρώπη και Ευρωπαίους ηγέτες οι οποίοι δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Το ΝΑΤΟ, είτε έτσι, είτε αλλιώς είναι μία Συμμαχία με δύο βασικά χαρακτηριστικά οξύμωρα. Το πρώτο είναι διαχρονικό. Ένα μέλος της Συμμαχίας έχει διαρκή απειλή πολέμου εναντίον ενός άλλου μέλους. Η Τουρκία εναντίον της Ελλάδας. Και κατέχει το βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας έχοντας εισβάλει σε αυτό εδώ και 52 χρόνια. Και αντί να πιέζεται για να σταματήσει επιβραβεύεται. Το δεύτερο οξύμωρο έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ηγέτιδα δύναμη της Συμμαχίας, οι ΗΠΑ απαξιούν για την ίδια τη Συμμαχία. Και αντί οι Ευρωπαίοι ηγέτες να το δουν ως αφορμή, ως ευκαιρία για να ενισχύσουν τη δική τους γεωστρατηγική αυτονομία με έναν τρόπο υποτακτικό προσπαθούν να εξευμενίσουν τον πρόεδρο Τραμπ. Αλλά μάταια. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα θα ήθελα να πω ότι οι τελευταίες εξελίξεις γεννούν μεγάλες ανησυχίες. Ανησυχία και σε ό,τι αφορά στην Εθνική Ασφάλεια. Έχω καταθέσει εδώ και καιρό την έντονη διαφωνία μου με την στρατηγική στην Εξωτερική Πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Που άφησε το δόγμα της πολυδιάστατης Εξωτερικής Πολιτικής που ακολουθούσαν όλες οι κυβερνήσεις από το 1974 και μετά για να υιοθετήσει ένα δόγμα της «λευκής επιταγής» για να το πω έτσι. Του συμμάχου που είναι έτοιμος να πει «ναι σε όλα»».
«Προφανώς και δεν αμφισβητεί κανείς σε ποιο πλευρό είμαστε. Αυτό το οποίο λέω και το οποίο το είπα από την πρώτη στιγμή είναι ότι η ίδια η Ευρώπη πρέπει να έχει να έχει μία στρατηγική διπλωματικής λύσης. Και η διπλωματική λύση μπορεί να επιτευχθεί μονάχα όταν υπάρχουν πρωτοβουλίες. Ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ ακολουθεί την πολιτική. Γιατί συμμέτοχος σε αυτή την διαδικασία να είναι ο κ. Ερντογάν και να μην μπορεί να είναι και η ελληνική κυβέρνηση;», σημείωσε για το ζήτημα της Ουκρανίας.
«Μιλάμε για την ανάγκη να υπάρξει ένα εθνικό ταμείο ανάπτυξης. Έχουμε βρει τον τρόπο αντλώντας πόρους από το τεχνικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και μέσα από τη μόχλευση αυτών των πόρων και με ιδιωτικά κεφάλαια να έχουμε τη δυνατότητα σε ετήσια βάση 3-4 δισ. ευρώ να κατευθυνθούν με στόχο τη στήριξη της αναπτυξιακής πορείας της χώρας. Και οι κλάδοι που πρέπει να στηριχθούν είναι ο μεταποιητικός κλάδος, είναι ο αγροτοδιατροφικός κλάδος και ο κλάδος της καινοτομίας και των νέων τεχνολογιών», ανέφερε στη συνέχεια.
«Η οικονομική μας πολιτική έχει τρεις βασικού πυλώνες. Ο πρώτος είναι η στήριξη του κοινωνικού κράτους. Αυτό αποτελεί ευθύνη, υποχρέωση μιας πολιτείας να στηρίζει τη δημόσια παιδεία, την υγεία, τις υποδομές. Να ανταποδίδει δηλαδή στον πολίτη την φορολογική του στήριξη. Ο δεύτερος πυλώνας είναι της φορολογικής δικαιοσύνης. Δηλαδή να μοιράζουμε τα βάρη με δικαιοσύνη. Και ο τρίτος πυλώνας είναι ο πυλώνας της δημοσιονομικής σταθερότητας. Και οι τρεις πυλώνες είναι κρίσιμοι. Κάθε πρόταση που ακούτε από εμάς θα έχει σαφή κοινωνική στόχευση, που θα μοιράζει τα βάρη δίκαια και που θα βρίσκεται εντός των υφιστάμενων πλαισίων», σημείωσε ακόμα.
