Η μία ρήξη διαδέχεται την άλλη γύρω από την Μαρία Καρυστιανού και το πολιτικό της εγχείρημα. Πρόσωπα που βρέθηκαν στο πλευρό της κατά τη διάρκεια του αγώνα για τα Τέμπη, συγγενείς θυμάτων, συνεργάτες, ακόμη και στελέχη που συμμετείχαν στη δημιουργία της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», έχουν σταδιακά πάρει αποστάσεις ή έχουν απομακρυνθεί εντελώς.
Την Τετάρτη, ο Θανάσης Αυγερινός, μέχρι πρότινος υπεύθυνος για την επικοινωνία και την εκπροσώπηση του κινήματος στα ΜΜΕ, ανακοίνωσε ότι είχε ουσιαστικά παραμεριστεί, καθώς, όπως υποστηρίζει, από τις 12 Ιουλίου λειτουργούσε εντός του κόμματος ένα «παράλληλο Γραφείο Τύπου», του οποίου δεν γνώριζε ούτε τη σύνθεση ούτε τη δραστηριότητα.
Δεν πρόκειται για ένα ενιαίο μέτωπο κατά της Μαρίας Καρυστιανού ούτε αποχώρησαν όλοι για τον ίδιο λόγο. Ωστόσο, πίσω από τις διαφορετικές συγκρούσεις επανέρχονται σταθερά οι ίδιες λέξεις: έλλειψη συλλογικών διαδικασιών, κλειστοί κύκλοι συνεργατών, παράλληλα κέντρα αποφάσεων, απουσία διαφάνειας και σύγχυση για το ποιος τελικά χαράσσει τη γραμμή του κόμματος.
Η ρήξη με τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών
Το πρώτο ρήγμα είχε εμφανιστεί πριν παρουσιαστεί το νέο κόμμα. Όταν η Μαρία Καρυστιανού άρχισε να εκφράζει ανοιχτά την πρόθεσή της να προχωρήσει στη δημιουργία πολιτικού φορέα, μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών ξεκαθάρισαν ότι επρόκειτο για προσωπική της επιλογή και όχι για απόφαση του Συλλόγου.
Οι συγγενείς δεν αμφισβήτησαν το δικαίωμά της να πολιτευτεί. Αμφισβήτησαν, όμως, τη δυνατότητα να χαράσσει κομματική πορεία και ταυτόχρονα να εκπροσωπεί έναν Σύλλογο με συγκεκριμένη αποστολή: την αναζήτηση της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης για τα θύματα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος.
Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2026, όταν πέντε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ζήτησαν την παραίτησή της από την προεδρία. Στην επιστολή τους υπογράμμιζαν ότι ο Σύλλογος δεν θα μπορούσε να αποτελέσει «όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες», ενώ της ζητούσαν να παραδώσει και τις τραπεζικές κάρτες του Συλλόγου. Λίγες ημέρες αργότερα η Μαρία Καρυστιανού αποχώρησε από το ΔΣ και νέος πρόεδρος εξελέγη ο Παύλος Ασλανίδης.
Αποστάσεις κράτησαν δημόσια και άλλοι συγγενείς θυμάτων, με τον Πάνο Ρούτσι να επισημαίνει ότι ο δικός του αγώνας έγινε για το παιδί του και όχι για την ένταξή του σε κάποιο κόμμα. Ο Νίκος Πλακιάς είχε επίσης εκφράσει την άποψη ότι η ίδρυση πολιτικού φορέα στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή δεν βοηθούσε τον δικαστικό αγώνα των οικογενειών. Την ίδια ώρα, άλλοι συγγενείς αναγνώριζαν ότι η κ. Καρυστιανού είχε δικαίωμα να πολιτευτεί, γεγονός που δείχνει ότι δεν υπήρξε ενιαία στάση απέναντί της.
► Οι 9 «Απόστολοι» της Μ. Καρυστιανού – Ποιοι συμμετέχουν στο Πολιτικό Συμβούλιο της «Ελπίδας»
Η πρώτη, λοιπόν, μεγάλη απόσταση δεν προέκυψε από μια συνηθισμένη εσωκομματική διαφωνία. Αφορούσε το εάν το τεράστιο κοινωνικό και συμβολικό κεφάλαιο που δημιουργήθηκε από τον αγώνα για τα Τέμπη μπορούσε να μεταφερθεί αυτούσιο στην πολιτική αρένα και ποιος είχε το δικαίωμα να το εκπροσωπήσει.
Από τον σχεδιασμό με τον Καραχάλιο στον ανοιχτό πόλεμο
Στη συνέχεια ήρθε η μετωπική σύγκρουση με τον Νίκο Καραχάλιο. Ο επικοινωνιολόγος είχε υποστηρίξει ότι συμμετείχε στις αρχικές συζητήσεις για τη δημιουργία ενός ευρύτερου κινήματος πολιτών, το οποίο δεν θα περιοριζόταν μόνο στα Τέμπη, αλλά θα επιχειρούσε να εκφράσει κοινωνικές αντιδράσεις και από άλλες μεγάλες υποθέσεις.
Η συνεργασία τους, ωστόσο, εξελίχθηκε σε δημόσιο πόλεμο. Ο κ. Καραχάλιος κατηγόρησε την Μαρία Καρυστιανού ότι δεν δεχόταν κριτική, έκανε λόγο για αυταρχική συμπεριφορά και υποστήριξε ότι το εγχείρημα κινούνταν προς πολιτικές θέσεις που ο ίδιος χαρακτήριζε υπερδεξιές. Οι τοποθετήσεις αυτές αποτελούν δικούς του ισχυρισμούς και πολιτικές κρίσεις και όχι διαπιστωμένα γεγονότα.
Μάλιστα, ο κ Καραχάλιος προχώρησε σε βαριές καταγγελίες, συνδέοντας τη δημιουργία του κόμματος με παρεμβάσεις από τη Ρωσία. Η Μαρία Καρυστιανού και ο Θανάσης Αυγερινός απάντησαν με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση, ζητώντας να παρουσιαστούν στοιχεία για όσα είχαν ειπωθεί.
Οι αποχωρήσεις μέσα από την «Ελπίδα»
Οι δυσκολίες έγιναν ακόμη πιο εμφανείς μετά την επίσημη παρουσίαση του κόμματος. Μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων άρχισαν να καταγράφονται αποχωρήσεις προσώπων που είχαν στηρίξει ενεργά την ίδρυση του κόμματος.
Η πιο ηχηρή ήταν εκείνη του Βασίλη Κοκοτσάκη, πραγματογνώμονα των οικογενειών θυμάτων των Τεμπών και προσώπου που είχε συνδεθεί στενά με την έρευνα για το δυστύχημα. Ο ίδιος κατήγγειλε οργανωτικές ελλείψεις, απουσία σαφών κανόνων και λογοδοσίας και λειτουργία γύρω από «αυλές» και προσωπικές επιρροές. Υποστήριξε ότι ο φορέας είχε ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο από εκείνον που ο ίδιος είχε αρχικά οραματιστεί.
Ακολούθησε ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου, ο οποίος ανέφερε ότι η πραγματική λειτουργία του κινήματος διέφερε από την αρχική εικόνα που είχε σχηματίσει. Κατά τον ίδιο, τον οργανωτικό έλεγχο είχε αναλάβει συγκεκριμένος πυρήνας προσώπων, αρκετά από τα οποία προέρχονταν από τον χώρο της ΝΙΚΗΣ.
Στο παρασκήνιο των αποχωρήσεων, δημοσιεύματα περιέγραφαν δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τον τρόπο συγκρότησης του κόμματος. Από τη μία πλευρά βρίσκονταν όσοι ζητούσαν ένα ανοιχτό κίνημα πολιτών με οριζόντιες διαδικασίες και, από την άλλη, στελέχη που φέρονταν να προκρίνουν μια περισσότερο συγκεντρωτική και αυστηρά κομματική δομή.
Είχε προηγηθεί και η απομάκρυνση του Νίκου Σκιαδά, ενός από τα πρόσωπα που είχαν βρεθεί πολύ κοντά στην Μαρία Καρυστιανού στα πρώτα βήματα της δημόσιας πορείας της. Ο ίδιος δήλωσε αργότερα ότι αισθάνθηκε προδομένος και απέδωσε τη δική του αποχώρηση, μεταξύ άλλων, στη σύγκρουσή του με τον Θανάση Αυγερινο αλλά και στην υπονόμευση του από την Μαρία Γρατσία.
Θανάσης Αυγερινός: Από πανίσχυρος συνεργάτης… παραγκωνισμένος
Η αποχώρηση του Θανάση Αυγερινού από την επικοινωνιακή ηγεσία αποκτά, υπό αυτό το πρίσμα, ιδιαίτερη σημασία. Το πρόσωπο που προηγούμενοι αποχωρήσαντες παρουσίαζαν ως ισχυρό μέλος του στενού πυρήνα της Καρυστιανού καταγγέλλει σήμερα ότι βρέθηκε και ο ίδιος στο περιθώριο.
Ο κ. Αυγερινός ανακοίνωσε ότι εδώ και πολλές ημέρες δεν είχε «ουδεμία ευθύνη» για την επικοινωνιακή δραστηριότητα του κόμματος ούτε για την εκπροσώπησή του στα ΜΜΕ. Παράλληλα, ανέφερε ότι πληροφορήθηκε εκ των υστέρων την ύπαρξη άλλου Γραφείου Τύπου, ενώ εξαπέλυσε αιχμές για «ύποπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων».
Ουσιαστικά, με την δήλωσή του περιγράφει δύο «μηχανισμούς» που λειτουργούν εντός του κόμματος: τον επίσημο, του οποίου είχε την ευθύνη ο ίδιος, και έναν παράλληλο, ο οποίος λάμβανε αποφάσεις χωρίς να τον ενημερώνει.
Και αυτή είναι ενδεχομένως η πιο χαρακτηριστική εικόνα της κρίσης που αντιμετωπίζει το κόμμα. Δηλαδή, ακόμη και πρόσωπα που θεωρούνταν μέρος του κλειστού πυρήνα καταγγέλλουν ότι τελικά υπήρχε ένας ακόμη στενότερος κύκλος, στον οποίο δεν είχαν πρόσβαση.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» παρουσιάστηκε ως ένα ανοιχτό κίνημα πολιτών, το οποίο θα επιχειρούσε να μεταφέρει στην πολιτική την κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη, λογοδοσία και διαφάνεια. Οι διαδοχικές αποχωρήσεις, όμως, συνοδεύονται από καταγγελίες πρώην συνεργατών ότι στο εσωτερικό του λειτουργούν «αυλές», άτυποι σύμβουλοι και επικαλυπτόμενα κέντρα εξουσίας.
Η Μαρία Καρυστιανού απορρίπτει αυτή την εικόνα. Μετά τις αποχωρήσεις έκανε λόγο για «λάσπη», συκοφαντία και προσπάθεια διάσπασης του κινήματος. Υποστήριξε επίσης ότι οι κατηγορίες ήταν γενικές, πρόωρες και άδικες, καθώς ο φορέας βρισκόταν ακόμη στη διαδικασία συγκρότησης των δομών του, οι οποίες, όπως σημείωσε, θα καθορίζονταν δημοκρατικά από τους πολίτες.
Η νέα υπόθεση Αυγερινού, ωστόσο, προσθέτει ένα ακόμη επεισόδιο σε μια αλυσίδα συγκρούσεων. Και όσο τα πρόσωπα που είχαν βρεθεί κοντά στη Μαρία Καρυστιανού αποχωρούν αφήνοντας πίσω τους αιχμές, τόσο το πολιτικό της εγχείρημα καλείται να απαντήσει όχι μόνο στις επιθέσεις των αντιπάλων του, αλλά και σε ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα. Στο γιατί τόσοι από τους αρχικούς συνοδοιπόρους του καταλήγουν, ο ένας μετά τον άλλον, απέναντί του.
