Ο Σταύρος Ξαρχάκος πήρε θέση με αφορμή τα όσα έχουν γίνει αναφορικά με την περιοδεία αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη, με ερμηνευτές την Νατάσσα Μποφίλιου και τον Γιάννη Χαρούλη.
Ο διάσημος συνθέτης και μαέστρος παρεμβαίνει στο ζήτημα των συναυλιών τονίζοντας ότι το αυτονόητο δεν ήταν δεδομένο. Όπως σημειώνει, από τη στιγμή που οι παραγωγοί ζήτησαν άδεια από τον Γιώργο Χατζιδάκι και εκείνος την αρνήθηκε, η υπόθεση όφειλε να έχει κλείσει. Η επιλογή να προχωρήσουν οι διοργανωτές αγνοώντας τη βούληση του νόμιμου κληρονόμου του δημιουργού, σύμφωνα με τον ίδιο, συνιστά ευθεία παραβίαση του ηθικού δικαιώματος, το οποίο αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιτρέπεται να επικοινωνείται και να παρουσιάζεται ένα έργο.
Αναλυτικά η δήλωση:
«Δυστυχώς ενίοτε το αυτονόητο δεν είναι δεδομένο.
Θεωρώ πως από τη στιγμή που ζητήθηκε η άδεια από τον Γιώργο Χατζιδάκι και αυτή δε δόθηκε, εκεί θα έπρεπε και να είχε λήξει το θέμα.
Θα μπορούσαν οι παραγωγοί να προχωρήσουν διαφορετικά τις συναυλίες τους και όχι να αγνοήσουν προκλητικά τη βούληση του γιου και νόμιμου κληρονόμου του ενός εκ των δυο δημιουργών.
Ακριβώς διότι είναι θέμα ηθικής , ’’ηθικό δικαίωμα’’ λέγεται (αν καταλαβαίνουμε τί θα πει αυτό), ο κάθε δημιουργός ή ο επιλεγμένος από τον δημιουργό κληρονόμος του να ορίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα επικοινωνείται το εκάστοτε έργο.
Και ουδεμία εξήγηση οφείλει ο διαχειριστής του έργου.
Κανονικά η συζήτηση τελειώνει εδώ, είναι δικαιώματα που ορίζει ο νόμος, είναι δικαιώματα για τα οποία έχουν κάποιοι αγωνιστεί.
Όλα τα υπόλοιπα, όπως π.χ αν είναι κατάλληλοι οι ερμηνευτές, αν είναι οι χώροι ωραίοι και μεγαλειώδεις ή όχι, αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις τί θα έκανε, δεν έχουν καμία θέση στο θέμα, είναι απλώς κουτσομπολιό.
Δεν χωράει καμία παραχώρηση σχετικά με ένα δικαίωμα που είναι διεθνής κατάκτηση και αναγνώριση από τον 19ο αιώνα, με βάση τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης».
