Το αντιρατσιστικό κινματογραφικό έπος και, ταυτόχρονα, ο συγκλονιστικός φόρος τιμής στην φαραωνικής κλίμακας ρηξικέλευθη πολιτισμική προσφορά των Αφρικανών σκλάβων στον αμερικανικό πολιτισμό, το «Sinners» («Αμαρτωλοί») του Ράιαν Κούγκλερ, θα περάσει και στην «αριθμητική» ιστορία του Χόλιγουντ, με μια σειρά πρωτιές, αρχής γεννημένης από τις 16 υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Με τον παραπάνω αριθμό, η ταινία του Κούγκλερ έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ των 14 υποψηφιοτήτων που μοιράζονταν η ταινία All About Eve (1950), ο Τιτανικός (1997) και το La La Land (2016).
Υπάρχει όμως και συνέχεια. Με την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων από την Αμερικανική Κινηματογραφική Ακαδημία την Πέμπτη (22/1), ο Ράιαν Κούγκλερ, που έγινε γνωστός με το «Black Panther» και το «Creed», έγινε ο δεύτερος μαύρος σκηνοθέτης που είναι υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου και Παραγωγής, στην ίδια διοργάνωση.
Ενώ είναι ο έβδομος μαύρος σκηνοθέτης που έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας και, αν τα καταφέρει, θα γίνει ο πρώτος που θα το κατακτήσει σε ολόκληρη την ιστορία του θεσμού.
Ήδη από την κυκλοφορία της τον Απρίλιο, η ταινία έγινε η πιο επιτυχημένη στις ΗΠΑ εδώ και 15 χρόνια, με αφετηρία την ταινία «Inception» του Κρίστοφερ Νόλαν.
Η ταινία όχι μόνο φίμωσε όσους την αμφισβητούσαν, αλλά αναδείχθηκε και ως το κινηματογραφικό φαινόμενο της περασμένης άνοιξης στη Βόρεια Αμερική, αποσπώντας καθολική αναγνώριση από τους κριτικούς και από το κοινό.
Η πορεία του Κούγκλερ ως σκηνοθέτη ήταν άψογη, με κριτικούς και κοινό να αγκαλιάζουν τα πάντα, από το ανεξάρτητο ντεμπούτο του, Fruitvale Station , μέχρι τις επόμενες ταινίες franchise που έκανε, Creed και Black Panther.
Μπήκε σε αυτή τη σεζόν βραβείων με δύο προηγούμενες υποψηφιότητες για Όσκαρ, για την παραγωγή του Judas and the Black Messiah, που ήταν υποψήφιο για βραβείο καλύτερης ταινίας, της Shaka King, και για τη συν-συγγραφή του τραγουδιού «Lift Me Up» για την ταινία «Black Panther: Wakanda Forever».
Με άλλα λόγια, το Sinners έδωσε στον Κούγκλερ τις πρώτες υποψηφιότητες για Όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου και τώρα είναι ο έβδομος μαύρος σκηνοθέτης που προτάθηκε ποτέ για το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας.
Ο τελευταίος ήταν ο Σπάικ Λι, πριν από επτά χρόνια για το BlackKkKlansman.
Ο πρωταγωνιστής, ο Michael B. Jordan έλαβε επιτέλους την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ, για τον διπλό ρόλο του στους δίδυμους Smoke και Stack Moore.
Αυτή είναι επίσης η πρώτη υποψηφιότητα τόσο για την Wunmi Mosaku όσο και για την Delroy Lindo.
Μια σκοτεινή αλληγορία
Το Sinners χρησιμοποιεί το μοτίβο της υπερφυσική ταινία τρόμου για να μιλήσει για την πολιτική, τον ρατσισμό και την ιστορία των μαύρων μέσα από τη μουσική.
Τα δίδυμα αδέρφια, Smoke και Stack, βετεράνοι του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και πρώην γκάνγκστερ, επιστρέφουν στο Δέλτα του Μισισιπή για να ανοίξουν ένα μαγαζί μπλουζ, για να αντιμετωπίσουν έναν βρικόλακα που έλκεται από τη μουσική του ξαδέρφου τους Sammy.
Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια σκοτεινή αλληγορία πάνω στο ιστορικό τραύμα από τον ρατσισμό και πολιτιστική εκμετάλλευση.
Η υπόθεση: Τα αδέρφια Elijah “Smoke” και Elias “Stack” Moore (Jordan) επιστρέφουν στην πόλη τους με κλεμμένα χρήματα από το Σικάγο για να αγοράσουν ένα εγκαταλελειμμένο πριονιστήριο και να το μετατρέψουν σε ένα μαγαζί με ζωντανή μουσική, ένα μέρος για μουσική και για να διασκεδάζει η Αφροαμερικανική κοινότητα.
Τα σχέδιά τους διαταράσσονται από έναν βρικόλακα, τον Remik, ο οποίος έλκεται από την δυνατή μπλουζ μουσική του Sammy, οδηγώντας σε μια αντιπαράθεση με το υπερφυσικό κακό.
Η ταινία εξερευνά βαθιά θέματα όπως ο ρατσισμός, το ιστορικό τραύμα, η μουσική ως μορφή αντίστασης και εκμετάλλευσης, η πολιτισμική ιδιοποίηση και η κληρονομιά της καταπίεσης στο Νότο.
Η δε περσόνα του Sammy προφανώς είναι ένας φόρος τιμής στον θρύλο του μπλουζ – κατά πολλούς τον «πατριάρχη» του – τον Ρόμπερτ Τζόνσον.
Ο οποίος, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, από ένας ακόμη σκλάβος που γρατζούναγε τον πόνο του σε ακούρδιστες κιθάρες, μεταμορφώθηκε στον πλέον εμβληματικό, θρυλικό bluesman, που μέσα στα μόλις 27 χρόνια της ζωής του, άλλαξε για πάντα, με τον πιο επιδραστικό τρόπο, την μουσική των φυτειών, σε αυτό που αργότερα θα κατακτούσε όλον τον κόσμο ως ροκ, σε όλες τις εκφάνσεις της.
Αυτή η εντυπωσιακά απότομη αλλαγή, στην πραγματικότητα προϊόν εκρηκτικού φυσικού ταλέντου, σε συνδυασμό με σκληρή μελέτη, για τον λαό του Μισισίπη, που κουβάλησε στην γη των λευκών αφεντικών, την αφρικάνικη κουλτούρα του, μόνο ένα πράγμα μπορούσε να κρύβει:
Συμφωνία με τον διάβολο.
