Ο Γιάννης Κακλέας μιλά στην κάμερα του Καλύτερα δε Γίνεται για την παράσταση «Ράφτης Κυριών» και την έντονη κωμική χροιά του κειμένου.
Ενώ παράλληλα ο σκηνοθέτης απαντά σε ερωτήσεις σχετικά με την προσωπικότητά του σε συνάρτηση με το θέατρο. Αν έχει χάσει κάπου την πίστη του, ρωτήθηκε ο σκηνοθέτης και η απάντησή του σκιαγραφεί έναν άνθρωπο με πολλές ανησυχίες. «Ανήκω στον χώρο του σκεπτικισμού. Δηλαδή ενός ανρθώπου που αμφιβάλει πάρα πολύ για πάρα πολλά πράγματα. Γι’αυτό και δεν έχω ταυτιστεί με πολλά θέματα που έχουν να κάνουν με θρησκεία, με πολιτικά κόμματα, με ιδεολογίες.
Έχω μια τάση να βλέπω τα πράγματα κι από τις δύο πλευρές. Εμένα φοβάμαι πιο πολύ από όλα. Γιατί και το μάτι μου παίζει, λοξοδρομεί. Μια αριστερά, μια δεξιά, μια Μπέκετ, μια Καρβέλας, μια Βίσση, μια Επίδαυρος. Δηλαδή έχω μια σχιζοφρένεια στα διάφορα είδη κι αυτό φοβάμαι περισσότερο. Αλλά παρόλα αυτά η πολυπλοκότητα αυτών των παραστάσεων που έχω κάνει, έχει κάνει ένα παζλ, ένα μωσαϊκό που είμαι εγώ», πρόσθεσε ο Γιάννης Κακλέας.
Βέβαια έκανε λόγο και για τα σκοτάδια του. Την κατάθλιψη και την βοήθεια που πήρε από το θέατρο, πέρα από αυτή των ειδικών. «Σκοτάδια κατάθλιψης, άρχισα να μην νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Ένα εγωιστικό παιχνίδι που έπαιζα γκρεμίστηκε κάποια στιγμή σαν χάρτινος πύργος. Και δεν είχα από πίσω τον Γιάννη, τον πραγματικό πυρήνα. Όταν κοιτάχτηκα αισθάνθηκα ότι μάλλον δεν υπάρχω.
Βοηθήθηκα από τους ανθρώπους, τα χάπια, τους γιατρούς, τις συνεδρίες. Εκείνο που με βοήθησε πολύ δεν ήταν τόσο η τέχνη, ήταν το θέατρο. Στην πρόβα μιλάς πολύ με τους ανθρώπους, ξεφορτώνεσαι. Η πρόβα έπαιξε σαν group therapy», εξήγησε.
