Ο Σταμάτης Φασουλής σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί για δεύτερη σεζόν στην παράσταση «Η Δεξιά, η Αριστερά και ο κυρ Παντελής» στο θέατρο Μικρό Παλλάς. Με αυτή την αφορμή ο ηθοποιός και σκηνοθέτης βρέθηκε σήμερα καλεσμένος της Φαίης Σκορδά στο «Buongiorno» και απάντησε στην οικοδέσποινα της εκπομπής για το τι είδους σκηνοθέτης είναι.
«Ο σκηνοθέτης δεν είναι ένα πράγμα, είναι ανάλογα με τον ηθοποιό που έχει κάθε φορά. Δεν μπορώ να είμαι ο ίδιος σκηνοθέτης απέναντι στη Ματσούκα κι ο ίδιος απέναντι στην Ελένη Καστάνη ή σε έναν νέο, άγνωστο ηθοποιό. Πρέπει να προσαρμόζεσαι κι εσύ. Γιατί, όπως το τανγκό θέλει δύο, το θέατρο θέλει δύο, και τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό.
Δεν έχω ποτέ μια ιδέα για ένα έργο και θα πάω να το φορέσω σε ένα ηθοποιό. Έχω μια ιδέα αλλά αυτή τη θέτω σε συζήτηση χωρίς να αναφέρομαι ακριβώς σε αυτό. Αλλά μαθαίνοντας για τη ζωή του, εκθέτοντας εγώ δικά μου πράγματα πολύ προσωπικά την ώρα της πρόβας κι έτσι ανοίγεται κι ο άλλος πάρα πολύ. Αρχίζουμε και μιλάμε για την ουσία των πραγμάτων που δεν είναι ούτε ο τονισμός ούτε το πήγαινε δεξιά – πήγαινε αριστερά. Μιλάμε για τη διαμόρφωση ενός αισθήματος την ώρα που γίνεται η πρόβα. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το άπαν στο θέατρο. Δεν είναι να επιβάλω τίποτα, δεν είναι να μου επιβληθεί τίποτα».
«Στην αρχή από ανασφάλεια να φέρθηκα κάποιες στιγμές αυταρχικά»
«Οι σκηνοθέτες – δυνάστες είναι άλλων εποχών. Εγώ δεν ήμουν ποτέ έτσι. Ίσως στην αρχή της καριέρας μου, γιατί σκηνοθετώ από το ’75, ίσως στην αρχή από ανασφάλεια να φέρθηκα κάποιες στιγμές αυταρχικά. Αλλά όταν είσαι σίγουρος για το αίσθημά σου, όταν είσαι σίγουρος ότι εγώ αυτό θέλω από αγάπη και ο άλλος με αυτή την αγάπη έρχεται. Γιατί ποιος άνθρωπος του είπαν οι γονείς του ότι τώρα θα γίνεις ηθοποιός, όλοι λέγανε μη παιδί μου ηθοποιός, άρα, για να έρθει, κάτι έχει υπερπηδήσει. Για να υπερπηδήσεις όλα αυτά και να έρθεις απέναντί μου πάει να πει ότι κάτι μας ενώνει.
Όταν αισθάνεται ένας ηθοποιός ότι τον αγκαλιάζεις για να τον προστατεύσεις από παντού, αφήνεται σε σένανε. Το θέμα είναι μη πιστέψει ο ηθοποιός ότι κινδυνεύει στα χέρια σου. Εκεί θα αντιδράσει.
Ακόμα κι όταν μιλάω άσχημα, τι εννοώ άσχημα; Να πω “μη γκαρίζεις έτσι”, καταλαβαίνει ότι κάτι κάνει λάθος. Γιατί εγώ του έχω πει τόσα καλά πριν, πραγματικά καλά, τον έχω φυλάξει από χιλιάδες κακοτοπιές, οπότε κι αυτό το παίρνει σαν μια οδηγία προφυλακτική. Να μη χτυπήσει, να μην χτυπήσει άσχημα στο μάτι του κοινού».
«Αισθάνομαι πάντα έξω από τα νερά μου»
Η αναφορά του Σταμάτη Φασουλή στην ανασφάλεια που ένιωθε ως νέος σκηνοθέτης, έδωσε πάσα για την επόμενη ερώτηση. Πότε ένιωσε επιτέλους ασφαλής;
«Η δική μου ανασφάλεια δεν έφυγε ποτέ. Και ούτε κρύβω ότι είμαι πολύ ανασφαλής. Εκτός από τη στιγμή της δημιουργίας. Είμαι ανασφαλής στη ζωή μου πολύ, είμαι ανασφαλή στο φέρεσθαι, σε μια παρέα με πολλά άτομα δεν είμαι καλός. Και κάποτε για να το ξεπεράσω, 30 -40 περίπου, έπινα για να αντιμετωπίσω τον κόσμο. Τώρα δεν πίνω καθόλου εδώ και 20 χρόνια, λίγο κρασί μια φορά στις δεκαπέντε ή μια μπύρα το καλοκαίρι. Τότε έπινα για να αντιμετωπίσω αυτό. Τώρα δεν το αντιμετωπίζω.
Δεν είναι θέμα αποδοχής. Αισθάνομαι πάντα έξω από τα νερά μου. Εκτός από το θέατρο που νομίζω ότι “κολυμπάω” μια χαρά. Αλλά στη ζωή αισθάνομαι έξω από τα νερά μου. Ακόμα και τώρα, για να μιλήσω στον σοφέρ στο ταξί το σκέφτομαι πολύ. Μην με ρωτήσεις γιατί, σου λέω πως αισθάνομαι. Αισθάνομαι ότι όλοι σε αυτό τον κόσμο δεν είμαστε αποδεκτοί από την κοινωνία. Πρέπει να το κερδίσουμε αυτό το πράγμα».
Δείτε το σχετικό βίντεο:
