Το Στούντιο 4 φιλοξένησε τη Δήμητρα Γαλάνη και την Ελένη Τσαλιγοπούλου. Οι δύο ερμηνεύτριες συνεργάζονται στη σκηνή του VOX με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου. Με αφορμή το ρεπερτόριο που παρουσιάζουν φέτος, μίλησαν για τη διαχρονικότητα των τραγουδιών, τη «μόδα» που φέρνει στο προσκήνιο διαφορετικά είδη. Και τελικά τι μένει και τι ξεχνιέται.
Όπως αναφέρει η Δήμητρα Γαλάνη: «Το σωστό, άρα και το καλό, τραγούδι είναι αυτό που πρώτα από όλα σέβεται τη γλώσσα. Έχουμε έναν θησαυρό που λέγεται «ελληνική γλώσσα». Μα, τι θησαυρός είναι αυτός, 4.000 χρόνια. Η οποία μιλιέται ακόμα κι εμείς άλλα της βάζουμε. Ο Απόκληρος του Τσιτσάνη δεν είναι μόνο η αγάπη, μιλάει για τη μοναξιά του ανθρώπου. Του φυγά, του διωγμένου, του ανθρώπου που είναι στο περιθώριο. Είναι βαθιά πολιτικά, ουσιαστικά και λιτά στον λόγο. Αυτό το κορδόνι συνεχίζεται μέχρι σήμερα με πάθος.
Ό,τι αντέχει στον χρόνο έχει αξία. Τραγουδάω 55 χρόνια, το τι έχει έρθει, τι έχει φύγει και τι έχει μείνει. Καμιά φορά, μέσα σε όλον τον συρφετό, βρίσκεις κι ένα διαμάντι. Είναι ανάγκη της κοινωνίας. Είναι μια φάση κι αυτή.
Όσο κι αν προσπαθούν, θα σας το πω ωμά, να σβήσουνε τα ίχνη μιας ταυτότητας, τόσο πιο πολύ αγαπητά θα γίνονται όλα αυτά. Γιατί τόσο πιο κοντά θα έρχεται στη γλώσσα του ο Έλληνας. Οποιαδήποτε στιγμή θα πηγαίνει αυτό να χτυπηθεί, θα έχει άσχημη κατάληξη.
Με αυτά τα πράγματα του συρμού τα πράγματα, της μόδας, σκάει στην Ευρώπη η Madonna… χαμός. Η Ελλάδα κάνει τη δική της Madonna. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Άννα Βίσση. Η τράπ έχει πάρα πολλούς εκπροσώπους εδώ. Η τραπ δεν είναι κάτι κακό. Απλά είναι κακή τραπ αυτή. Η τραπ είναι μες στο χιπ-χοπ, ας πούμε, ένα είδος. Και απλά γίνεται με πολύ ευτελή υλικά», είπε.
