Η απώλεια του Γιώργου Μαρίνου σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τη νυχτερινή Αθήνα. Ο καλλιτέχνης που κατάφερε να δημιουργήσει μια μοναδική σκηνική ταυτότητα, συνδυάζοντας τραγούδι, σάτιρα, μίμηση και θεατρικότητα, άφησε πίσω του μια πορεία που δύσκολα χωρά σε ένα μόνο καλλιτεχνικό πλαίσιο.
Στις παραστάσεις του, το τραγούδι συναντούσε το θέατρο και ο αυτοσαρκασμός τη σάτιρα της επικαιρότητας, δημιουργώντας ένα ιδιότυπο σκηνικό ύφος που τον έκανε να ξεχωρίσει. Ο Δημήτρης Χορν είχε περιγράψει με ακρίβεια την παρουσία του στη σκηνή λέγοντας: «άλλοι πατούν στα σανίδια της σκηνής, άλλοι πετούν στα σανίδια της σκηνής. Ο Γιώργος Μαρίνος ανήκει στους δεύτερους».
►Γιώργος Μαρίνος: Μια ζωή σαν one man show
Παρότι αποσύρθηκε σχετικά νωρίς από τη δημόσια ζωή, η εικόνα που έμεινε πίσω είναι σχεδόν μυθική: ένας σόουμαν που κινούνταν ανάμεσα στη μουσική σκηνή και το θέατρο, με μια ιδιαίτερη σχέση με το κοινό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το καμπαρέ της «Μέδουσας»
Η «Μέδουσα», το μικρό υπόγειο κλαμπ της Πλάκας που άνοιξε το 1974, ταυτίστηκε όσο λίγοι χώροι με έναν μόνο καλλιτέχνη. Για σχεδόν είκοσι χρόνια αποτέλεσε το καλλιτεχνικό «σπίτι» του Γιώργου Μαρίνου.
Οι παραστάσεις του εκεί θύμιζαν περισσότερο θεατρικά καμπαρέ παρά ένα τυπικό μουσικό πρόγραμμα. Ο ίδιος περνούσε ώρες πάνω στη σκηνή: τραγουδούσε, σατίριζε, μιμούνταν πρόσωπα, αυτοσχεδίαζε και συνομιλούσε με το κοινό σαν να βρισκόταν σε μια μεγάλη θεατρική εξομολόγηση.
Το κοινό πήγαινε στη «Μέδουσα» για να δει τον Μαρίνο να αφηγείται ιστορίες, να σαρκάζει την επικαιρότητα και να δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που έκανε το μικρό κλαμπ ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της νυχτερινής Αθήνας.
Ο ίδιος συνήθιζε να κλείνει το πρόγραμμα με το τραγούδι «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα», σε μουσική Νίκου Δανίκα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Όπως είχε πει: «Στη Μέδουσα δεν έκανα πρόγραμμα, έκανα ζωή».
Από την «Οδό Ονείρων» στις μπουάτ της Αθήνας
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αφηγήσεις για τη διαδρομή του προέρχεται από παλαιότερη ραδιοφωνική συνέντευξη που είχε δώσει στον δημοσιογράφο Ά. Κουτσούκη, με αφορμή την κυκλοφορία του διπλού δίσκου «Αυτός ο Γιώργος» από τον «Σείριο» του Μάνου Χατζιδάκι, με τραγούδια των Σταμάτη Κραουνάκη και Λίνας Νικολακοπούλου για την ομώνυμη θεατρική παράσταση.
Η πορεία του ξεκίνησε ουσιαστικά το 1962 με την ιστορική παράσταση «Οδός Ονείρων». Τότε, σε ηλικία μόλις 22 ετών, γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι και, όπως έλεγε αργότερα, έμαθε κοντά του «θαυμαστά πράγματα».
Στον κύκλο εκείνης της παράστασης βρίσκονταν σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Δημήτρης Χορν, ο Μίνως Αργυράκης, ο Νίκος Γκάτσος και ο Αλέξης Σολωμός, αλλά και νεότεροι καλλιτέχνες που αργότερα διακρίθηκαν.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Χορν στο «Αυγό», με την Έλλη Λαμπέτη στο «Λεωφορείο ο πόθος» και με την Άννα Συνοδινού στο «Πόλεμος και Ειρήνη».
Την ίδια περίοδο, η άνθηση των μπουάτ στην Αθήνα δημιουργούσε χώρο για νέες φωνές. Ο Μαρίνος αρχικά δίσταζε να τραγουδήσει, καθώς θεωρούσε ότι δεν ήταν τραγουδιστής. Τελικά δοκίμασε και σύντομα κέρδισε το κοινό.
Στα πρώτα του προγράμματα τραγουδούσε την «Οδό Ονείρων» και το «Μια Παναγιά» του Μάνου Χατζιδάκι, τα «Δειλινά» του Γιώργου Ζαμπέτα και τα «Παλληκάρια» του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Ήδη από το 1961-62, στην πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο στην επιθεώρηση «Ωπα-ώπα!», είχε τραγουδήσει Μίκη Θεοδωράκη.
Το «Κάνε μου λιγάκι μμμ»
Το 1967 εμφανίζεται σε μουσικό χώρο όπου πρώτο όνομα είναι ο Γιάννης Πουλόπουλος. Την ίδια περίοδο κυκλοφορεί ο δίσκος «Μυθολογία» του Μάνου Χατζιδάκι, τραγούδια του οποίου ερμηνεύει στο πρόγραμμά του.
Η πρώτη του δισκογραφική παρουσία έρχεται με τον Γιάννη Σπανό στο τραγούδι «Το Χριστινάκι», ενώ συμμετέχει και στην ταινία «Όμορφες μέρες», ερμηνεύοντας δύο τραγούδια.
Το 1974 συνεργάζεται με τον Μίμη Πλέσσα στους δίσκους «Λουκιανού Νεκρικοί Διάλογοι» και «Παράσταση», ενώ το 1976 κυκλοφορεί το άλμπουμ «Ροζ προκηρύξεις», σε μουσική Νίκου Δανίκα και στίχους Παύλου Μάτεση.
Το 1979 κυκλοφορεί το LP «Γιώργος Μαρίνος», όπου περιλαμβάνεται ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του, το «Κάνε μου λιγάκι μμμ…». Στον ίδιο δίσκο βρίσκονται και τραγούδια όπως το «Ερημονήσι Μύκονος» και το «Σαββατόβραδο στο τραίνο», σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα.
Η συνεργασία με Κραουνάκη και οι τελευταίοι δίσκοι Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 γνωρίζει τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου, με τους οποίους θα συνεργαστεί στενά.
Μαζί δημιουργούν τον δίσκο «Μόνον άντρες», ενώ αργότερα συνεργάζονται και στον διπλό δίσκο «Αυτός ο Γιώργος», με τραγούδια όπως το «Μάθημα ελληνικής ιστορίας» και το «Ανατολικά της Εδέμ».
Το 1993 κυκλοφορεί το άλμπουμ «Ο Παίκτης», στο οποίο περιλαμβάνονται τραγούδια όπως τα «Φίλοι μου παιδιά», «Ali Kerim Bei» και «Μια νύχτα στο Βοτανικό», με συμμετοχή του Δημήτρη Χορν.
Ο Γιώργος Μαρίνος άφησε πίσω του τραγούδια και παραστάσεις που κουβαλούσαν το ιδιαίτερο στίγμα της σκηνικής του ελευθερίας. Στη «Μέδουσα» αυτά τα τραγούδια μετατρέπονταν κάθε βράδυ σε μια ζωντανή θεατρική εμπειρία.
Μέσα από αυτά αποτυπώνεται η πορεία ενός καλλιτέχνη που κινήθηκε ανάμεσα στο τραγούδι και το θέατρο και άφησε μια ξεχωριστή σφραγίδα στην ιστορία της νυχτερινής Αθήνας. Ένας από τους τελευταίους μεγάλους σόουμαν της εποχής του.
