Ο Αλέκος Συσσοβίτης είναι από τα πιο προβεβλημένα πρόσωπα της φετινής χρονιάς στην τηλεόραση. Από τον Ηλία Καπετανάκο του Porto Leone και τον αδίστακτο Αργύρη Σταθάτο στον Γιατρό του Alpha… Μέχρι τον Δρακούλη στη σειρά της ΕΡΤ1 Από Ήλιο σε Ήλιο.
Πως αντιλαμβάνεται το δώρο της ζωής
Ο ηθοποιός μίλησε στο Στούντιο 4 για τους σταθμούς που καθόρισαν πως βλέπει το δώρο της ζωής και πως την εκτιμά. «Ξεχνιόμαστε και θεωρούμε δεδομένο ότι μπορεί να ξανανασάνουμε. Αντί να εκτιμήσουμε το δώρο του τώρα… Επειδή από πολύ μικρός έπρεπε να αντέξω στα δύσκολα, για να αντέξω στα δύσκολα έπρεπε να έχω μία θετική σκέψη.
13 χρονών με πήρε ο πατέρας μου στην οικοδομή. Πώς ένα παιδί μπορεί το καλοκαίρι να πηγαίνει να δουλεύει στην οικοδομή, να χαλάει το σώμα του, τα χέρια του αν δεν έχει μία θετική σκέψη. Αντέχω, μπορώ. Άρα, για να πεις ότι μπορώ, εκτιμάς ότι είμαι καλά και υγιής.
Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο… Να είναι αμίλητα και να κοιτάνε το τίποτα. Πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι περπατάω στο δρόμο και είμαι τυχερός που υπάρχω. Ένιωθα τον πόνο των ανθρώπων απο μικρή ηλικία.
Η πιο θετική σκέψη είναι να εκτιμήσουμε το τώρα, το ότι είμαστε στα πόδια μας. Δεν το θυμόμαστε εύκολα αυτό και το ξεχνάμε όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στο χθες.
Όταν μας αρέσει το νέο, αλλά δεν δεχόμαστε την πάροδο του παλιού. Δηλαδή έχουμε μία τάση να μη θέλουμε να τελειώνουν τα πράγματα. Είμαστε νοσταλγικοί, είμαστε γραπωμένοι από το χρόνο, από το χθες, γιατί φοβόμαστε φυσικά το θάνατο και το αύριο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε το τέλος. Αλλά από την άλλη μεριά χαιρόμαστε πολύ το νέο. Αν δεν τελειώσει όμως κάτι, δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Οπότε πολλές φορές αυτή είναι και η μεγαλύτερή μας παγίδα», εξήγησε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Δεν εγκλωβίστηκα στην εικόνα μου»
Πολλά από όσα ζούσε τον οδήγησαν στην φροντίδα της ψυχής για να ανταπεξέλθει. «Επειδή ήταν τόσο σημαντικά αυτά που συνέβαιναν μέσα στο σπίτι. Στον ψυχολογικό παράγοντα, μου δώσανε ένα μάθημα από πολύ μικρή ηλικία. Οπότε εξ ανάγκης έπρεπε να φροντίζω την ψυχή μου. Όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και το μέσα μου.
Έβλεπα ότι αν υπάρχει πρόβλημα έξω, καταλάβαινα ότι μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μέσα. Και έψαχνα να δώσω μία θεραπεία στο μέσα μου. Ήταν κάτι πιο πνευματικό. Καλό είναι να μην αποποιούμαστε την εικόνα μας, είναι μεγάλο δώρο η εικόνα μας. Γιατί όχι. Αν μπορούμε να είμαστε και ωραίοι, αλλά και ωραίοι ψυχικά, γιατί όχι», είπε.
