Στο Καλύτερα δε Γίνεται της Κυριακής 19/4 η Ναταλία Γερμανού καλωσόρισε τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης έκανε λόγο για μια περίοδο με πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις στο θέατρο και στην τηλεόραση. Ενώ η παρουσιάστρια θέλησε να μάθει τα νέα του.
«Θέλω να μου πεις, πώς πέρασες το Πάσχα σου ως άθεος χριστιανός ορθόδοξος». Ρώτησε τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη σχετικά με την ατάκα που έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου.
Ο οποίος απάντησε: «Ήτανε πολύ viral το ξέρω. Ποτέ δεν ήταν ο σκοπός μου. Επειδή την επεξηγώ κιόλας. Κοίτα εμένα με συγκινεί πάρα πολύ το Πάσχα. Και με συγκινεί πάρα πολύ φιλοσοφικά και λογοτεχνικά το νόημα της ανάστασης των νεκρών. Με τη μικρή διαφορά ότι δεν το πιστεύω κυριολεκτικά.
Θα μου πεις αυτή είναι μια πολύ μεγάλη διαφορά. Ε ναι, είναι. Παρόλα αυτά, όπως είπα δεν χρειάζεται μια ιστορία να είναι αληθινή για να είναι βαθιά και σημαντική και συγκινητική.
Γιατί οι περισσότερες ιστορίες που γνωρίζουμε και μας διαμορφώνουν και φτιάχνουνε τη θέση μας απέναντι στον κόσμο και τα πράγματα, είναι ιστορίες που δεν είναι κατά βάση αληθινές. Δεν χρειάζεται να είναι αληθινές. Δεν χρειάζεται δηλαδή να πιστεύεις κυριολεκτικά σε κάποια πράγματα, για να γνωρίζεις την αξία που έχουν. Αλλά και να ζεις με βάση αυτή την αξία. Αυτό είναι με πολλά λόγια αυτό που συμπυκνώνεται στις τρεις λέξεις.
Η πίστη είναι κάτι πολύ προσωπικό, αλλά ταυτοχρόνως είναι και πολύ κοινωνικό.
Δηλαδή είναι ένας συνεκτικός ιστός μιας κοινωνίας, μιας κοινότητας. Και γι’ αυτό ο καθένας μπορεί να έχει διαφορετική τοποθέτηση. Στην πραγματικότητα έχει μια αξία φιλοσοφικού χαρακτήρα και τρόπου να ζεις τη ζωή σου. Τα διδάγματα που μπορεί να πάρει κανείς από την ορθοδοξία και τον χριστιανισμό.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να πιστεύεις. Εγώ ας πούμε δεν πιστεύω, αντίθετα, θα το ήθελα πάρα πολύ. Αλλά αυτό δεν το κάνεις με τον εγκέφαλό σου, σου συμβαίνει ή δεν σου συμβαίνει βιωματικά. Έχω φίλους οι οποίοι πιστεύουν ότι αν προσευχηθούν θα τους ακούσει μια ανώτερη δύναμη και θα λειτουργήσει υπέρ τους. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό», ήταν τα λόγια του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.


