Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, εικαστικός, χορογράφος, σκηνοθέτης, ιδρυτής του χοροθέατρου Οκτάνα και διευθυντής στο παρελθόν του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, υπήρξε για χρόνια στενός συνεργάτης του Γιώργου Μαζωνάκη. Τον σκηνοθέτησε στις εμφανίσεις του σε γνωστά νυχτερινά μαγαζιά, επιμελήθηκε βιντεοκλίπ και φωτογραφίσεις και άφησε το αποτύπωμά του στη σκηνική εικόνα του τραγουδιστή.
Η συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Χρήστο Τζήφα για την ιστοσελίδα rosa.gr έγινε με αφορμή τις παραστάσεις «The dreamers» στο Σύγχρονο Θέατρο και «Πολύ κακό για το τίποτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο Εθνικό Θέατρο. Όμως, ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη άλλαξε την «ατζέντα» της συζήτησης.
Λίγα εικοσιτετράωρα πριν από την δημοσίευση ολόκληρης της συνέντευξης την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, ένα μικρό απόσπασμα αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές της προσωπικότητας ενός καλλιτέχνη που η απώλειά του εγγράφηκε στη συνείδησή μας ως ένα ακόμα συλλογικό τραύμα.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης με τα μάτια του Κωνσταντίνου Ρήγου
«Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε το 2008 όταν με κάλεσε να σκηνοθετήσω ένα βιντεοκλίπ του. Μετά ξεκίνησε με τις συνεργασίες εκεί που εμφανιζόταν κάθε φορά και μια πολύ δημιουργική περίοδος με φωτογραφίες, βίντεο, παρέα, σχέσεις. Το team όλο μια σχέση και δημιουργική αλλά και ουσιαστική ανθρώπινη, διακοπές.
Προχθές η μαμά του μου θύμισε πώς βρεθήκαμε πρώτη φορά. Σε αυτό το τραγικό γεγονός που έπρεπε να ξαναβρεθούμε. Εννοώ δηλαδή ότι μας συνέδεσε ένας χρόνος και ένας κόσμος και μια συνθήκη η οποία για μένα ήταν πάρα πολύ δημιουργική και επίσης πάρα πολύ ουσιαστική.
Ο Γιώργος δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής, το ξέρουμε όλοι αυτό, το βλέπουμε και από τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε ο κόσμος. Κυρίως ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν ένας performer και ένας μεταφυσικός θα έλεγα ο καλλιτέχνης. Δηλαδή λειτουργούσε με το ένστικτο, έπαιρνε και έδινε και ταυτόχρονα ήταν πάρα πολύ ανοιχτός.
Θεωρώ ότι κάναμε πάρα πολύ σημαντικά πράγματα μαζί για τον τρόπο με τον οποίο ήθελε να εμφανίζεται, να λειτουργεί, να συμπεριφέρεται. Και είναι ένα κομμάτι πάρα πολύ σκληρό αυτό που πρέπει να διαχειριστούμε αυτή τη στιγμή.
Εμείς είχαμε σταματήσει να έχουμε πολύ κοντινή επαφή τα τελευταία 4 χρόνια. Μιλάγαμε πού και πού στο τηλέφωνο. Οι χρόνοι διαφορετικοί, συνθήκες διαφορετικές. Αλλά το σοκ είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε που βρεθήκαμε. Και επίσης είναι ουσιαστικό, είναι τραυματικό ,κυρίως λόγω του τρόπου που έγινε αλλά και για το τι έγινε.
Οπότε, ναι, δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Θέλω να πιστεύω ότι, επειδή ο χρόνος λένε ότι γιατρεύει τα πάντα, δεν νομίζω ότι ισχύει αυτό, απλώς δεν θα πιστέψω ό, τι έφυγε και θα συνεχίσω να συμπεριφέρομαι σαν να είναι κάπου και απλώς δεν μιλάμε.
Φυσικά, υπάρχει θυμός εννοείται. Υπάρχει θυμός και είναι καθαρός θυμός αλλά δεν είναι κάτι που μπορείς να το διαχειριστείς με έναν τρόπο. Δηλαδή είναι κάτι που αυτή τη στιγμή τα γεγονότα μας έχουν αφήσει όλους σαν να είμαστε σε ένα σοκ, συλλογικό σοκ ας πούμε.
Ο Γιώργος ήταν ένας καλλιτέχνης ο οποίος ήταν και είναι και θα είναι για πάντα επιδραστικός. Ο τρόπος με τον οποίο άνοιγε προς τον κόσμο, ο τρόπος με τον οποίο δεχόταν τον κόσμο, ο τρόπος με τον οποίο γινόταν από τη μία σούπερ σταρ και από την άλλη το παιδί της διπλανής πόρτας ήταν πάρα πολύ σημαντικός.
Θυμάμαι ότι, από τις πρώτες φορές που συνεργαστήκαμε, κάποια στιγμή είχαμε κάνει μια φωτογράφιση για μια εφημερίδα στη Θεσσαλονίκη και του Γιώργου δεν του άρεσε, δεν είχε πολύ εύκολη επαφή με τον κόσμο. Και βγήκαμε στη Νέα Παραλία έξω βόλτα και πήγαινα και έλεγα στον κόσμο: “Σας παρακαλώ, θέλει ο κύριος Μαζωνάκης να βγάλει μια φωτογραφία μαζί σας”. Και τον έβγαζα μια φωτογραφία με αγνώστους.
Φυσικά ο κόσμος παθαίνει σοκ. Εκεί, μόλις τελείωσε αυτή όλη η φωτογράφιση, που φωτογραφήθηκε με κόσμο, με παιδιά, με νέους, με μεγάλους, με παρέες, με τα πάντα, μου λέει “κοίταξε να δεις, τελικά είναι πολύ απλό να συναντάς τον κόσμο έτσι”.
Ξέρεις, καμιά φορά είναι υποχρεωμένοι οι καλλιτέχνες αυτού του βεληνεκούς να κλείνονται στον κόσμο τους και ουσιαστικά από εκεί να λειτουργούν. Ο Γιώργος δεν το είχε αυτό. Κατάφερνε να είναι στη σκηνή σούπερ σταρ και στη ζωή του καθημερινός. Να ακούει δηλαδή τον κόσμο.
Θυμάμαι σε ένα βιντεοκλίπ είχαμε βρει έναν άστεγο και σταμάτησε το βιντεοκλίπ και κάθισε και μίλαγε με τον άστεγο, τον ρώταγε που βρίσκεται, πώς βρίσκεται, γιατί βρίσκεται. Kαι την επόμενη μέρα θυμάμαι πήγε και τον ξαναβρήκε. Εννοώ δηλαδή δεν ήταν αδιάφορος για το τι συμβαίνει γύρω ή δεν έκανε μακριά».
