Μιλώντας στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Ανδρουλάκης αναρωτήθηκε: «Θα εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός για τρίτη φορά το σύστημα εξουσίας του Μαξίμου και της Ν.Δ, ή θα επιλέξει μια Ελλάδα για όλους, με κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ;»
Έλα ντε… Το ίδιο ερώτημα έθετε και ο Τσίπρας το 2023 – με την απλή αναλογική. Άσχετα αν είχε φροντίσει ο ίδιος για την απάντηση.
Η πολιτική είναι ανταγωνιστική υπόθεση: αναμέτρηση με άλλους – και δεν κερδίζει απαραίτητα όποιος «έχει δίκιο». Η κάλπη δεν είναι δικαστήριο, αλλά παιχνίδι συσχετισμών.
Κερδίζει όποιος πείθει τους περισσότερους ψηφοφόρους. Και όπως έλεγε ο Μιραμπό: «Όταν οι πολλοί έχουν άδικο, οι πολλοί έχουν δίκιο».
Όταν ο Ανδρουλάκης λέει «να φύγει ο Μητσοτάκης», εννοεί να έλθει ο ίδιος. Θεμιτό. Αλλά για να πείσει, πρέπει να είναι «πρωθυπουργήσιμος» – και το κόμμα του να διαθέτει «κυβερνώσα ομάδα».
Πακέτο. Ο Τσίπρας είχε το πρώτο, αλλά του έλλειπε το δεύτερο και τώρα σταδιοδρομεί με βιβλιοπαρουσιάσεις.
Συχνά οι επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης φτάνουν ως τη βρύση, αλλά νερό δεν πίνουν. Όπως στη ΝΔ ο Αβέρωφ και ο Έβερτ. Ο λόγος; Απλώς έχουν ανωτέρους αντιπάλους…
Ο Σαμαράς τα κατάφερε, επειδή το 2012 είχε αντίπαλο τον Γ. Παπανδρέου με το όνομα Βενιζέλος – που στη συνέχεια από αντίπαλος έγινε εταίρος.
Με το ΠΑΣΟΚ μόνο οι δυο Παπανδρέου κέρδισαν εκλογές, ως αντιπολίτευση. Ο Σημίτης, πρώτα παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και στη συνέχεια επικράτησε δια του κράτους.
Έκτοτε ουδείς «πράσινος» έχει προϋποθέσεις για την πρωθυπουργία – ούτε καν ο Βενιζέλος, με την προσωπική επάρκεια. Το φαινόμενο συνεχίζεται, αν δει κανείς τις διαδρομές, τα βιογραφικά και τις δημόσιες παρουσίες…
Ισχύει και για τον Τσίπρα – που αυτοακυρώθηκε με τα λάθη του. Δεν υπάρχουν διάδοχοι του Μητσοτάκη, που βυθίζεται; Υπάρχουν…δύο!
Προηγείται αυτός που προέρχεται απ’ το κόμμα του. Ποιος θα είναι, πότε και πώς, θα το βρουν οι ίδιοι και οι – μιντιακοί και οικονομικοί – χορηγοί τους.
Ο άλλος δεν μπορεί να προκύψει από κόμμα της Δημοκρατικής αντιπολίτευση. Μπορεί όμως από τη σύμπραξη κομμάτων. Την οποία όμως δεν θέλουν, ούτε ο Ανδρουλάκης ούτε ο Τσίπρας – παρ ότι ο καθένας μόνος του δεν είναι «πλειοψηφικός». Ο διαγωνισμός τους είναι η χαρά του Μητσοτάκη.
Η στόχευση Ανδρουλάκη για «πρώτο κόμμα, έστω με μια ψήφο» – ακόμη και αν πάρει κάτω από 20%- είναι ίσης αξίας με την απήχηση της θεωρίας Τσίπρα για την «κανονικότητα» της επαναδιακυβέρνησης του.
Με τους «διμέτωπους» που κηρύσσουν, βλάπτουν τη Συρία το ίδιο και ο Μητσοτάκης θα παραδώσει μόνο στο κόμμα του.
Πραγματική πολιτική αλλαγή θα υπάρξει αν επαναληφθούν τα χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ το 1981: σύμπτυξη της Δημοκρατικής παράταξης σε έναν πολιτικό φορέα. Με επικεφαλής – και καταλύτη ταυτόχρονα – ηγέτη με λαϊκή ακτινοβολία και πολιτική επάρκεια και το άγιο Δισκοπότηρο της πολιτικής: την εμπιστοσύνη.
Βλέπει κανείς κάτι άλλο; Κόμμα – ομοσπονδία, με επικεφαλής χωρίς συντριπτική εσωτερική αποδοχή – και αναγνωρισμένη «πρωθυπουργησιμότητα» – με 12% στις δημοσκοπήσεις, στελεχοποιήσεις κατ’ απονομή , με – συμπαθή μεν, αλλά 70άρη γραμματέα, δεν κερδίζει αντίπαλη παράταξη με εφεδρείες και συντριπτική υπεροχή μέσων.
Αν δεν θέλουν στο ΠΑΣΟΚ να μην κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους και ο Ανδρουλάκης να μην έχει ημερομηνία λήξης, πρέπει να αλλάξουν, μέτρα, σταθμά και στόχο.
Πιο εύκολα ψηφίζονται όσοι μετρούν τον ίσκιο τους ως αξιωματική αντιπολίτευση, παρά όσοι κυνηγούν ανεμόμυλους…
