Μια δύσκολη και σιωπηλή μάχη με την υγεία του έδινε το προηγούμενο διάστημα ο σεισμολόγος, Άκης Τσελέντης, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, τη Δευτέρα (24/11), μέσα από ανάρτηση στο Facebook.
Συγκεκριμένα, ο Άκης Τσελέντης περιέγραψε ότι για περίπου 50 ημέρες παρέμεινε καθηλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου, περνώντας ώρες ολόκληρες χωρίς να μπορεί να κινηθεί, έχοντας για μοναδική συντροφιά τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του.
Μάλιστα, όπως ανέφερε ο σεισμολόγος, προτίμησε να μην δημοσιοποιήσει νωρίτερα την περιπέτειά του και όταν δέχτηκε ερωτήσεις από φίλους για την κατάστασή του, απαντούσε λακωνικά πως «προσωπικά δεδομένα, ποτέ δεν ρωτάμε». Η στάση αυτή, όπως σημείωσε, αντανακλούσε την επιθυμία του να κρατήσει το βάρος της δοκιμασίας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Παράλληλα, ο Άκης Τσελέντης εξέφρασε τη βαθιά ευγνωμοσύνη του για τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό που τον φρόντισαν όλο αυτό το διάστημα. Τους περιέγραψε ως ανθρώπους με εμπειρία, φιλότιμο και αφοσίωση, τονίζοντας πως αντιμετώπιζαν κάθε ασθενή με προσωπικό ενδιαφέρον. Με το γνωστό σκωπτικό ύφος του, πρόσθεσε και μια χιουμοριστική αναφορά στην κατάσταση υγιεινής του νοσοκομείου, σχολιάζοντας πως «ο Άδωνις κάτι έκανε, ούτε κουνούπι δεν πετούσε».
Ιδιαίτερη μνεία έκανε και στον καθηγητή Παναγιώτη Βαρώτσο, ο οποίος βρέθηκε στο πλευρό του στις πιο δύσκολες στιγμές. Ειδικότερα, ο Άκης Τσελέντης σημείωσε πως τα πρώτα μάτια που είδε όταν ξύπνησε, ήταν τα δικά του, κάτι που – όπως λέει – δεν πρόκειται να ξεχάσει.
Τι έγραψε ο Άκης Τσελέντης
«Αν και ακόμη δεν έχω συνέλθει προσπαθώ να καλύψω το καινό των αναρτήσεών μου… Πολλές τις είχα ανεβάσει στο Facebook αλλά, λόγω της κατάστασής μου, δεν τα κατάφερα. Έλειψα περίπου 50 ημέρες στο νοσοκομείο ακίνητος σε ένα κρεβάτι και ξέφευγα, ξεφυλλίζοντας το μεγάλο ημερολόγιο με τις αναμνήσεις μου. Πάντως, ο Άδωνις κάτι έκανε. Τόσες ημέρες ακίνητος θα είχα γεμίσει ψείρες. Ούτε κουνούπι δεν πέταγε. Οφείλω να πω ένα εύγε για το έμπειρο και φιλότιμο ιατρικό προσωπικό που αντιμετώπιζαν κάθε ασθενή προσωπικά σαν δικό τους άνθρωπο. Τα πρώτα μάτια που με κοίταγαν με στοργή, όταν ξύπνησα, ήταν του ανθρώπου-σύμβολο για εμένα του καθηγητή Βαρώτσου».
