Πέθανε σε ηλικία 87 ετών ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Γκιώνης, από τις εμβληματικότερες πένες στο πολιτιστικό ρεπορτάζ.
Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών, ο θάνατος οφείλεται σε επιπλοκές του Πάρκινσον από το οποίο έπασχε.
Ο Δημήτρης Γκιώνης υπήρξε επί χρόνια αρχισυντάκτης του Πολιτιστικού Ρεπορτάζ στην «Ελευθεροτυπία» και συνεργάτης της «Εφημερίδας των Συντακτών».
Ο Δημήτρης Γκιώνης γεννήθηκε το 1939 στη Δημητσάνα της Αρκαδίας ως το τρίτο παιδί μιας 12μελούς οικογένειας που προσποριζόταν διατηρώντας την ταβέρνα «Ο Γκιώνης». Κάποια στιγμή το ΄51 η οικογένεια ήρθε στην Αθήνα και τα αδέλφια νοίκιασαν τρία περίπτερα.
Εκεί βοηθώντας ή κάνοντας θελήματα πέρασε την εφηβεία του (όλα αυτά τα έχει αφηγηθεί στα πρώτα του βιβλία «Τώρα θα δεις..» και «Το Περίπτερο»). Πάντα με παρέα τα βιβλία. Και με όνειρο να γίνει δημοσιογράφος ή συγγραφέας. Τελικά έγινε και τα δύο.
Η συνεργασία με Λοΐζο, Σαββόπουλο, Μαρκετάκη, Αγγελόπουλο
Έχοντας εμμονή με το πολιτιστικό ρεπορτάζ και φροντίσει να ανοίξει τους ορίζοντές του ώστε-αυτοδίδακτος και πείσμων να μάθει πρόσωπα και πράγματα αρχίζει να εργάζεται το 1964 στη «Δημοκρατική Αλλαγή», αμισθί τους πολλούς πρώτους μήνες, αλλά από τα μέσα του ΄65 ως υπεύθυνος του Καλλιτεχνικού Ρεπορτάζ.
Γνωρίζει και συνδέεται στενά φιλικά με προσωπικότητες της τέχνης και δημοσιογραφίας όπως ο Μάνος Λοΐζος, ο (καρδιακός του φίλος και συνεργάτης μέχρι τέλους) Φώντας Λάδης, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Μανώλης Ρασούλης, η Βεατρίκη Σπηλιάδη όπως και μία παρέα κορυφαίων κινηματογραφιστών: Τώνια Μαρκετάκη, Θόδωρος Αγγελόπουλος, Βασίλης Ραφαηλίδης, Φώτος Λαμπρινός.
Η χούντα το ΄67 και η έφοδος από τις πρώτες ημέρες στα γραφεία της «Δημοκρατικής Αλλαγής» αναγκάζει και τον Γκιώνη όπως και άλλους να καταφύγουν στο εξωτερικό. Πηγαίνει πρώτα στη Γαλλία και έπειτα στον Καναδά, όπου έμεινε μέχρι το 1973.
Εκεί συνεργάστηκε με ελληνόφωνα έντυπα, εκεί συνδέθηκε με βαθιά φιλία που κράτησε μία ολόκληρη ζωή με τον σπουδαίο ηθοποιό Κώστα Κλεφτόγιαννη, εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε και τη σύντροφο της ζωής του τη Μαρία με την οποία θα αποκτούσαν έναν γιό, τον Ιάσωνα.
Στην Ελλάδα πια δημιούργησαν μαζί με το Λαδη το ιστορικό πολιτιστικό – πολιτικό περιοδικό «Τετράδιο» από τις σελίδες του οποίου πέρασε από το ΄73 έως το ΄76 όλη η αφρόκρεμα των τεχνών και της διανόησης. Ύστερα εργάστηκε για ένα διάστημα στην «Αυγή» (1974-75) και από την ίδρυση της «Ελευθεροτυπίας» (΄75) βρέθηκε από τους πρωτεργάτες της για να παραμείνει εκεί ως αρχισυντάκτης στο Πολιτιστικό του καθημερινού φύλλου μέχρι την συνταξιοδότησή του και ύστερα ως αρθρογράφος μέχρι και την δημιουργία της «Εφημερίδας των συντακτών» (2012) όπου αρθρογραφούσε απ΄ την αρχή και για πολλά χρόνια, στηρίζοντας την εφημερίδα μας με το πολύτιμο γραπτό του..
Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο της επαγγελματικής ζωής του Δημήτρη Γκιώνη υπήρξε το περίφημο «Παρασκήνιο», η θρυλική τηλεοπτική εκπομπή των Χατζόπουλου και Παπαστάθη για τη δημιουργία της οποίας συνεργάστηκε μαζί τους στην έρευνα και το ρεπορτάζ από το ΄76 έως το ΄83. Όλο αυτό το διάστημα ο Δημήτρης Γκιώνης ήταν αφοσιωμένος στο Πολιτιστικό, μ’ ένα διάλειμμα, μεταξύ 1975-1978, οπότε μετακινήθηκε στο δικαστικό (στις δίκες των χουντικών βασανιστών και του Πολυτεχνείου) και, στη συνέχεια, για λίγο, στο κοινοβουλευτικό.
Στην πορεία του συνδέθηκε πολύ στενά φιλικά και με άλλες κορυφαίες προσωπικότητες της τέχνης όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, η Μελίνα Μερκούρη κι ο Ζυλ Ντασέν, ο Βασίλης Βασιλικός, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Γιώργος Διαλεγμένος, η Λιλή Ζωγράφου, έκανε ιστορικές αποστολές εκτός Ελλάδος (όπως στη Λατινική Αμερική μαζί με τον Μίκη), έκανε περισσότερες από 1.000 συνεντεύξεις και αναρίθμητα ρεπορτάζ, σχόλια και άρθρα άποψης.
Ο συγγραφέας Δημήτρης Γκιώνης
Έγινε συγγραφέας εκδίδοντας από το ΄94 και το πρώτο του αυτοβιογραφικό Τώρα θα δεις… (που έκανε 27 εκδόσεις και μεταφράστηκε στα γαλλικά) και τα: Το περίπτερο (13 εκδόσεις, 1996), Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχίατρο (Συνεντεύξεις με τον Βασίλη Βασιλικό, 1996), Έτσι κι αλλιώς (1999), Και μετά τι έγινε; (2004), Χωρίς προστάτη (2007), το χιουμοριστικό Εμένα μου λες; (2008) – όλα απ’ τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Ένας κι ένας… 46+1 άνθρωποι της τέχνης από κοντά (2014) από τις Εκδόσεις Άγκυρα.
Παρέμεινε στις επάλξεις μέχρι το τέλος, προσφέροντας τη γνώση και την εμπειρία του ως μέλος του Δ.Σ. του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.
Οι λεπτομέρειες για την κηδεία του δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές.
Η ΕΣΗΕΑ για τον Δημήτρη Γκιώνη
Αντίο Δημήτρη Γκιώνη
«Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με οδύνη ανακοινώνει τον θάνατο του διακεκριμένου συναδέλφου, φίλου και συνοδοιπόρου Δημήτρη Γκιώνη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σήμερα, σε ηλικία 87 ετών», αναφέρεται σε ανακοίνωση της Ένωσης Συντακτών. Αναλυτικά:
«Ο Δημήτρης Γκιώνης γεννήθηκε στη Δημητσάνα Αρκαδίας, το 1939. Τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1964 ως συντάκτης και υπεύθυνος καλλιτεχνικών σελίδων στην εφημ. «Δημοκρατική Αλλαγή». Από το 1967 έως το 1973, λόγω της δικτατορίας, έζησε στη Γαλλία και τον Καναδά, όπου αρθρογραφούσε σε ελληνόγλωσσα έντυπα.
Το 1974 εργάζεται στην Αυγή ενώ από το 1975 συνεχίζει στην Ελευθεροτυπία έως το κλείσιμο της εφημερίδας. Το 2012 αρχίζει η συνεργασία του με την Εφημερίδα των Συντακτών. Από το 1976 έως το 1983 εργάστηκε στο ρεπορτάζ της τηλεοπτικής εκπομπής «Παρασκήνιο» ενώ κάλυψε δημοσιογραφικά από το 1975 έως και το 1978 τις δίκες των χουντικών βασανιστών και του Πολυτεχνείου. Τέλος, υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού «Τετράδιο».
Παράλληλα με τη δημοσιογραφία ο Δημήτρης Γκιώνης έχει δημοσιεύσει πλήθος αφηγημάτων. Αναφέρουμε ενδεικτικά: «Τώρα θα δεις….», «Το περίπτερο», «Έτσι κι αλλιώς», «Και μετά τι έγινε», «Οι μεγάλες αποδράσεις» κ.α. Το αξιοσημείωτο της πενηντάχρονης καριέρας του είναι οι περισσότερες από 1.000 συνεντεύξεις που πήρε από τους σημαντικότερους ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων. Κατάφερε έτσι και να συνομιλήσει με όλα τα ιερά τέρατα που βρίσκονταν στη ζωή από τη δεκαετία του 60 κι έπειτα.
Μετά τη συνταξιοδότησή του ο Δημήτρης, συστηματικά, και έως και τις πρόσφατες αρχαιρεσίες, ασχολήθηκε με το έργο του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ. Μέσω αυτής της δράσης, τον γνωρίσαμε καλύτερα και θαυμάσαμε το μεγαλείο της προσωπικότητας του. Υπήρξε ένας ακάματος εργάτης για το Μορφωτικό Ίδρυμα. Οργάνωσε με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουμε, πλήθος εκδηλώσεων, χωρίς ποτέ να προβάλει τον εαυτό του. Αντίθετα, υπήρξε παράδειγμα αφοσίωσης, σεμνότητας και απαράμιλλου ήθους.
Σεμνός, λιγομίλητος, αλλά με εξαιρετικό χιούμορ, συναδελφικός και υποστηρικτικός προς όλους, αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις σε όλους μας και, κυρίως, μια στάση ζωής για τους συνάδελφους και μια παρακαταθήκη για τις δεκάδες των νεότερων δημοσιογράφων, τους οποίους μύησε στο επάγγελμα.
Το Διοικητικό Συμβούλιο συλλυπείται τη σύζυγό του Μαρία και τον λατρεμένο του γιο Ιάσωνα και αποχαιρετά τον εκλεκτό συνάδελφο, που διέγραψε μια μοναδική διαδρομή στην ελληνική δημοσιογραφία.
Τα στοιχεία της κηδείας του Δημήτρη Γκιώνη θα γίνουν γνωστά με νεότερη ανακοίνωση».
