Η Γωγώ Μαστροκώστα είχε επιλέξει να μιλήσει ανοιχτά για τη δυσκολότερη μάχη της ζωής της, καταθέτοντας μια προσωπική εξομολόγηση για τη στιγμή που η απόλυτη ευτυχία της μητρότητας μετατράπηκε σε εφιάλτη.
Το 2008 περιέγραψε στο περιοδικό Life&Style με ειλικρίνεια τη μάχη της με τον καρκίνο, τον φόβο του θανάτου, τις ενοχές, την απόγνωση αλλά και τη δύναμη που βρήκε για να συνεχίσει.
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη Οκτωβρίου του 2007. Τότε ήταν που εντόπισε ένα μικρό εύρημα στο στήθος της το οποίο μετά από εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι ήταν μια σύμφυση. «Έπιασα στο στήθος μου τότε ένα “σπυράκι” και είπα να το κοιτάξω», είχε αποκαλύψει. Χωρίς οικογενειακό ιστορικό και χωρίς προηγούμενη εμπειρία με τη νόσο, δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.
Λίγο αργότερα, η ζωή της άλλαξε με έναν διαφορετικό τρόπο, καθώς έμαθε πως είναι έγκυος. Η χαρά ήταν τεράστια, όμως δεν κράτησε πολύ. Τον Δεκέμβριο του 2007, σε μια εξέταση ρουτίνας, διαπιστώθηκε ότι είχε χάσει το πρώτο της μωρό. Ένας πόνος που, όπως είχε περιγράψει, τη συνέτριψε ψυχολογικά.
► Γωγώ Μαστροκώστα: Πότε και πού θα γίνει η κηδεία της – Η επιθυμία της οικογένειας
Η ελπίδα όμως επέστρεψε γρήγορα, καθώς έμεινε ξανά έγκυος σχεδόν αμέσως. Όλη της η προσοχή στράφηκε στη νέα εγκυμοσύνη και στο όνειρο της μητρότητας.
Η χαρά που δεν κράτησε
Στις 8 Δεκεμβρίου του 2008, ήρθε στον κόσμο η κόρη της, Βικτώρια. Ήταν μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας. «Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό; “Θεέ μου, θέλω άλλο ένα τέτοιο πλάσμα!”», είχε πει.
Τέσσερις ημέρες μετά τη γέννα, ενώ βρισκόταν ακόμη στο νοσοκομείο, ο γυναικολόγος της εντόπισε ξανά το ίδιο σημείο στο στήθος της. Εκείνη τη στιγμή, όπως είχε παραδεχτεί, ένιωσε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. «Από τον τρόπο που με κοίταξε… προαισθάνθηκα ό,τι θα ερχόταν».
Ακολούθησαν εξετάσεις, βιοψία και η σκληρή διάγνωση. Η στιγμή χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη της. «Το πρώτο πράγμα που μου είπαν ήταν: “Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καλά”».
Αντί να ζει τις πρώτες ημέρες της μητρότητας, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον καρκίνο. «Είχα μόλις γεννήσει και έβλεπα το μωρό μου από το τζάμι, μακριά», είχε εξομολογηθεί.
Το ταξίδι στις ΗΠΑ
Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2008, ταξίδεψε μαζί με τον Τραϊανό Δέλλα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναζητώντας μια δεύτερη ιατρική γνώμη στο Σικάγο. Η ελπίδα για διαφορετική διάγνωση διαψεύστηκε. Η απάντηση ήταν η ίδια: καρκίνος και άμεσα χειρουργείο.
Στις 29 Δεκεμβρίου 2008, μπήκε στο χειρουργείο, ακριβώς έναν χρόνο αφού είχε χάσει το πρώτο της μωρό.
Ακολούθησε ένας μακρύς και εξαντλητικός κύκλος θεραπειών. Από τις αρχές του 2009, ξεκίνησαν οι χημειοθεραπείες. Οκτώ συνολικά, μία κάθε 21 ημέρες. Μετά ήρθαν οι ακτινοθεραπείες, η ορμονοθεραπεία και η πρόωρη εμμηνόπαυση.
Η απώλεια των μαλλιών της ήταν μία από τις πιο σκληρές στιγμές. «Ακριβώς σε 18 ημέρες από την πρώτη χημειοθεραπεία άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά μου. Μέσα σε τρεις μέρες είχαν πέσει όλα».
Όμως το πιο δύσκολο δεν ήταν μόνο οι θεραπείες. Ήταν ο φόβος. Ο φόβος του θανάτου, της υποτροπής, της απώλειας του μέλλοντος. «Πώς γίνεται να διώξω το φόβο μου ότι μπορεί να μην προλάβω να τη δω να μεγαλώνει;», είχε γράψει για το παιδί της.
«Άρχισα να πιστεύω ότι θα ζήσω»
Κάποια στιγμή, ωστόσο, πήρε τη μεγάλη απόφαση να παλέψει. «Άρχισα να ΠΙΣΤΕΥΩ ότι θα ΖΗΣΩ. Αυτό είχα ανάγκη: να πιστέψω».
Η αγαπημένη γυμνάστρια και παρουσιάστρια άφησε την τελευταία της πνοή μετά από σκληρή και μακροχρόνια μάχη, έχοντας στο πλευρό της την οικογένειά της μέχρι την ύστατη στιγμή.
Η κλινική της εικόνα παρουσίασε δραματική επιδείνωση το πρόσφατο διάστημα, ενώ από τις 10 Μαΐου η ίδια είχε χάσει την επαφή με το περιβάλλον, καθώς είχε περιέλθει σε κωματώδη κατάσταση.
Τη θλιβερή είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό η κόρη της, Βικτώρια Δέλλα. Η οικογένειά της παρέμεινε ακλόνητος βράχος δίπλα της, συνοδεύοντάς τη μέχρι και τη στιγμή που έσβησε οριστικά.
