Από όσα είπε στην Κρήτη προκύπτουν δύο συμπεράσματα: το πρώτο ότι έχει αποφασίσει να πάρει μέρος στις εκλογές και το δεύτερο ότι υπολογίζει στη διάσπαση της Συντηρητικής παράταξης.
Το πρώτο δείχνει ότι ο Αντώνης Σαμαράς φυλάει τα ρούχα του για να έχει τα… διπλά! Γνωρίζει ότι από τη στιγμή που θα βγει στο ξέφωτο, το σύστημα Μητσοτάκη θα εξαπολύσει λυτούς και δεμένους εναντίον του, και έχει πολλούς. Με μεθόδους θεμιτές και κυρίως αθέμιτες.
Προφανώς δεν θα τον στοχοποιήσει ως «ακροδεξιό», όπως πέταξε ο απερίσκεπτος Θεοχάρης.
Θα ήταν αυτοτραυματισμός να τον καταγγέλλει ως ακραίο, όταν πρώτο τραπέζι πίστα στην κυβέρνηση και στο κόμμα, έχει τους «σολίστες» του Καρατζαφέρη.
Επιπλέον, θα ήταν ψηφοθηρικά σχιζοφρενικό: από τη μια να καλοπιάνει τους ακροδεξιούς σε όλη την επικράτεια και από την άλλη να καταγγέλλει την ακροδεξιά του Σαμαρά.
Τα μέσα που προτίθεται να επιστρατεύσει το Μέγαρο Μαξίμου θα αρχίζουν από τον εκμαυλισμό των υποψηφίων του και την κινδυνολογία έναντι των ενδεχόμενων ψηφοφόρων του, μέχρι τις μιντιακές και διαδικτυακές επιθέσεις χωρίς όρια και με χτυπήματα κάτω από τη μέση. Παλιά μας τέχνη κόσκινο.
Με προνοητικότητα ο «οργισμένος Μεσσήνιος» φυλάει τα νώτα του και το κόμμα του θα παρουσιαστεί, σε ό,τι αφορά το πολιτικό του προσωπικό τουλάχιστον, όταν προκηρυχθούν οι εκλογές.
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι περισσότερο ουσιαστικό και ορίζει ως πεδίο αναμέτρησης, εκτός από την ασκούμενη πολιτική, και την ιδεολογική ταυτότητα της ΝΔ. Την οποία, πράγματι, έχει αλλοιώσει η οικογένεια Μητσοτάκη, μετά την τρίτη και απολύτως επιτυχή απόπειρα κατάληψής της.
Κοντολογίς, στον πυρήνα της επιχειρηματολογίας του Σαμαρά θα βρίσκεται ότι η ΝΔ δεν είναι πλέον καραμανλικό κόμμα και δεν εκπροσωπεί αυθεντικά και έγκυρα την Κεντροδεξιά παράταξη.
Είναι προσωποπαγής μηχανισμός, χωρίς τις αξίες και τις πολιτικές αρχές που κληροδότησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Πρακτικά δεν υπολογίζει τόσο στην προσωπική επιρροή του ως πρώην αρχηγός και Πρωθυπουργός, αλλά στην «καραμανλική συνείδηση» της παράταξης.
Θα κάνει δηλαδή ό,τι δεν κάνει εμπράκτως ο Νίκος Δένδιας, που περιορίζεται σε… νοσταλγικές αναφορές στο κομματικό παρελθόν.
Ο πρώην Πρωθυπουργός θα προτάξει ως σήμα κατατεθέν του κόμματός του την πινακοθήκη της ΝΔ: με τον Ιδρυτή και «εθνάρχη», τον Αβέρωφ, τον Έβερτ, τον Ράλλη και φυσικά τον Κώστα Καραμανλή. Η πολυετής προσωπική παρουσία του σε όλη την επικράτεια αποδεικνύεται προνοητική και κρίσιμη.
Για τον Μητσοτάκη, που ήδη έχει σταματήσει τις αναφορές στον… πατέρα του, θα είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Στο πεδίο, το εγχείρημα Σαμαρά θα κριθεί πρωτίστως από τη σημερινή επιρροή του επί δώδεκα χρόνια αρχηγού της ΝΔ, του οποίου η διαδρομή μπορεί να διεκδικήσει δάφνες «Παραταξιάρχη» περισσότερο από τον Κυριάκο.
Από αυτή την άποψη αρχίζει «πόλεμος των Ρόδων». Αναμέτρηση των «Οίκων» Καραμανλή και Μητσοτάκη, που ξεθάβουν εκατέρωθεν τα όπλα του πολέμου τους. Αυτό απειλεί εκ θεμελίων την επιφαινόμενη επικράτηση της οικογένειας Μητσοτάκη.
Δεν ξέρουμε με ποιον εξοπλισμό θα κατεβεί στα μαρμαρένια αλώνια ο απερχόμενος Πρωθυπουργός, αν και μπορούμε να υποθέσουμε.
Σίγουρα όμως η τύχη του κρίνεται από το εύρος της απήχησης του καραμανλισμού στην οργανωμένη κομματική βάση και κυρίως στην ευρύτερη παράταξη.
Το βέβαιο είναι ότι ο Σαμαράς εκπροσωπεί για τον Μητσοτάκη μεγαλύτερο κίνδυνο από αυτόν που φάνηκε αρχικά: την ευθεία αναμέτρηση, όχι με έναν αλλά με δύο πρώην αρχηγούς της ΝΔ και Πρωθυπουργούς.
Εκτός από το εκτόπισμά τους και τις πολιτικές διαφωνίες τους, θα βάλουν απέναντί του τα ιερά και τα όσια της Παράταξης.
