Εμφανίσθηκε στην πολιτική σκηνή ως πολιτικό τέκνο του Ευάγγελου Αβέρωφ και αναβαθμίσθηκε από τον Κώστα Μητσοτάκη. Ως αντίβαρο στον Μιλτιάδη Έβερτ και ταυτόχρονα ως τακτοποίηση απαιτήσεων της «αστικής Αθήνας» , στην οποία είχαν δεσπόζουσα θέση οι ιστορικές οικογένειες της καταγωγής του.
Ο τότε αρχηγός της ΝΔ τον φύτεψε στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα και όταν έγινε ο ίδιος Πρωθυπουργός τον «μονιμοποίησε» στο υπουργείο Εξωτερικών.
Ηταν πρώτο άνοιγμα της οικογένειας Μητσοτάκη προς την, τότε, ακροδεξιά. Της όποιας ο Αντώνης Σαμαράς δεν έπαψε ποτέ να είναι αξιόπιστος εκφραστής – και οιονεί εκπρόσωπος.
Το Δεκέμβριο του 1991 κατά τη σύνοδο Κορυφής της τοτε ΕΟΚ στο Μάαστριχτ, ο Πρωθυπουργός τον άφησε στο πόδι του – προκειμένου να προλάβει ένα ραντεβού με τον πατέρα Μπους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού – να παρακολουθήσει τη σύνταξη του ανακοινωθέντος για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.
Δεν είναι βέβαιο αν απλως δεν κατάλαβε τι υπηρχε πίσω απο τις διατυπώσεις για την αναγνώριση της ομόσπονδης «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» ως ανεξάρτητου κράτους, ή αν είδε στις ασάφειες την ευκαιρία για να κάνει «μεγάλο παιχνιδι», ως μετεμψύχωση του Παύλου Μελά…
Η ουσία ήταν ότι οι ερμηνείες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες διέφεραν απο το κλίμα που μετέφερε ο στην Αθήνα ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών και απο εκει άρχισε η αντιδικία με τον Μητσοτάκη, με δραματικές συνέπειες:
– Ο Πρωθυπουργός απομάκρυνε τον Σαμαρά απο το νεοκλασικό της Βασ. Σόφιας, απέναντι απο τη Βουλη και στη συνέχεια ο Σαμαράς απομάκρυνε τον Πρωθυπουργο απο το μέγαρο Μαξίμου.
Η ανατροπή φορέα της λαϊκής εντολής, συνιστά πολιτική ανωμαλία. Η αξίωση υπουργού, να υλοποιεί την πολιτική του ο… Πρωθυπουργός, εκτός από αντισυνταγματική, είναι και κακόγουστη..
Αλλά καθως ο Μητσοτάκης είχε δώσει ηδη αρνητικά δείγματα -με την πολιτική του και τα σκάνδαλα που τον βάρυναν- θεωρήθηκε ως απόδοση «δικαιοσύνης»: ο αποστάτης του 1965 , πληρώθηκε με το ιδιο νόμισμα.
Το , ισχυρό τοτε, αντιπολιτευόμενο ΠΑΣΟΚ αξιοποίησε την κυβερνητική κρίση στη Δεξιά, για επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση. Ως δικαίωση για το «βρόμικο ΄89» του ανατραπέντος – που απέδωσε την ανατροπή του σε υποκίνηση του υπουργού του από «διαπλεκόμενα συμφέροντα».
Κανείς δεν έδωσε σημασία στην «εκτροπή» και στη μάλλον «ανάρμοστη» σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ με τον ανατροπέα και τον λαοφιλή αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο στη διοργάνωση συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό. Ουτε στη σύμπραξη της νέας κυβέρνησης Παπανδρέου με το -μονοθεματικό- βραχύβιο κόμμα Σαμάρα, στην εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας -που εξασφάλισε την απρόσκοπτη συνέχεια της.
Αντίθετα το 2009, επρόκειτο να αποδειχθεί ότι η ανατροπή ειχε διακομματική συγκατάθεση: η βάση της ΝΔ έφραξε το δρόμο επιστροφής των Μητσοτάκηδων- δια της Ντορας- και ανέδειξε στην ηγεσία τον Σαμαρά. Την πορεία του οποίου στην έρημο μετά την εκλογικό αποτυχία του κόμματός του , είχε διακόψει νωρίτερα ο Καραμανλής…
Κανείς όμως δεν περίμενε τη συνέχεια: την παράδοση της ΝΔ στον επόμενο Μητσοτάκη, που οργάνωσε ο… Σαμαράς- με την υπουργοποίηση του Κυριάκου και την υποστήριξη για την ηγεσία.
Το άδοξο τέλος που είχε για τον Μεσσήνιο η δική του ίντριγκα με το Μητσοτακέικο- τον οδηγεί στην επικείμενη κάλπη, ως δρεπανηφόρο άρμα που θα δώσει τέλος στον θρίαμβο του νεώτερου Μητσοτάκη.
Ελάχιστοι θα στεναχωρηθούν αν το καταφέρει. Αλλωστε στην πολιτική, όλοι έχουν το τέλος που τους αξίζει. Το πρόβλημα με τον Σαμαρά είναι ότι επιστρέφει στην εθνοκαπηλεία- που στο Μακεδονικό κόστισε τρεις δεκαετίες άσκοπης διπλωματικής εξάντλησης της χώρας.
Ενδεχομένως ο σκοπός να τελειώνει η ΝΔ – και η χώρα- με την οικογένεια Μητσοτακη- αγιάζει ως μέσο το επι θύραις εγχείρημά του.
Αλλά αν πρόκειται να ξαναδούμε ένα νέο μονοθεματικό κομμα, με ακροδεξιά ρητορική- για τα ελληνοτουρκικά αυτή τη φορά -θα είναι βρυκολάκιασμα, που δεν αντέχει η κοινωνία…
Να φύγει το «σύστημα Μητσοτάκη»- όπως θέλει η πλειοψηφία. Αλλά όπως έγραφε στο «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄ » ο Σεφέρης: «Κύριε, όχι μ’ αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου» …
