Έναν μήνα μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της από την πολιτεία του Τενεσί, η Κρίστα Πάικ εξακολουθεί να υποφέρει από έντονους σωματικούς πόνους και ψυχική οδύνη. Σε δήλωσή της καταγγέλλει την «ανικανότητα» των υπευθύνων και περιγράφει τον δύσκολο δρόμο της ανάρρωσης.
Σε ανακοίνωση που δημοσίευσε η νομική της ομάδα την Παρασκευή, η κρατούμενη ανέφερε ότι από τη στιγμή που της χορηγήθηκε μια τεράστια δόση του ηρεμιστικού πεντοβαρβιτάλη δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που να μην ένιωθε πόνο. «Πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα χέρια μου. Πονάει ο λαιμός μου. Ακόμα δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό μου και στην ψυχή μου», είπε.
Αν και δεν αναφέρει τις κρατικές αρχές που προσπάθησαν να τη σκοτώσουν πριν από ένα μήνα, χορηγώντας της 5 γραμμάρια πεντοβαρβιτάλη στα χέρια της, ασκεί ευθεία κριτική που σαφώς στρέφεται εναντίον τους. «Είμαι βαθιά πληγωμένη από την ανικανότητα που έβαλε τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή την τρομερή θέση», είπε.
Η Πάικ ήταν δεμένη σε ένα φορείο στην αίθουσα εκτελέσεων του Τενεσί στις 30 Σεπτεμβρίου, αντιμετωπίζοντας τη θανατική ποινή για τη δολοφονία, το 1995, μιας συμμαθήτριάς της, της Κολίν Σλέμερ, όταν ήταν 18 ετών. Μέλη της ομάδας εκτέλεσης πέρασαν σχεδόν μία ώρα προσπαθώντας να τοποθετήσουν έναν ενδοφλέβιο καθετήρα μέσω του οποίου θα χορηγούσαν το ηρεμιστικό, αλλά η διαδικασία απέτυχε και η κρατούμενη επέζησε.
Ιατρικοί εμπειρογνώμονες δήλωσαν στον Guardian ότι σοκαρίστηκαν από το προφανές επίπεδο ανικανότητας που επιδείχθηκε στην αίθουσα εκτελέσεων, μετά τη δημοσιοποίηση μιας λεπτομερούς περιγραφής των γεγονότων από τη δικηγόρο της Πάικ, η οποία ήταν παρούσα στην αίθουσα.
Η Πάικ κρατείται στο ιατρείο του κέντρου αποκατάστασης «Ντέμπρα Τζόνσον» στο Νάσβιλ, όπου επέστρεψε μετά από 10 ημέρες εντατικής νοσοκομειακής περίθαλψης. Κρατείται κυρίως σε απομόνωση, όπως είπε η ίδια, «μακριά από άλλους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις που σημαίνουν τόσα πολλά για μένα».
Αυτή η απομόνωση αποτελεί από μόνη της μια μορφή πόνου, ανέφερε, δεδομένου ότι πέρασε τα πρώτα 28 χρόνια της στη φυλακή, στην πτέρυγα των θανατοποινιτών, σε απομόνωση.
Τα γεγονότα της 30ής Σεπτεμβρίου έχουν ταράξει το Τενεσί και έχουν προκαλέσει σοκ σε ολόκληρες τις ΗΠΑ. Ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης της πολιτείας, Μπιλ Λι, διέταξε την αναστολή περαιτέρω εκτελέσεων έως ότου διεξαχθεί εξωτερική επανεξέταση.
Δεν είναι σαφές τι σκοπεύει να κάνει το Τενεσί με την Πάικ. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Λι δήλωσε ότι αναμένει η θανατική της ποινή να παραμείνει ως έχει, εκτός αν τα δικαστήρια αποφασίσουν διαφορετικά.
Η Πάικ, καθώς υπαγόρευε τη δήλωσή της στους δικηγόρους της, είπε ότι εκείνη τη νύχτα ήταν έτοιμη να πεθάνει. «Είχα συμφιλιωθεί με τη μοίρα μου.»
Από τη στιγμή που ξύπνησε, «μόνη σε ένα νοσοκομείο, μπερδεμένη και πονεμένη», προσπαθεί να βρει νόημα σε ό,τι της συνέβη. «Δεν ξέρω γιατί επέζησα εκείνη τη νύχτα. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει. Κάποιες μέρες, το να βρω ελπίδα είναι πιο δύσκολο από άλλες. Προς το παρόν, προσπαθώ να αναρρώσω, μια μέρα τη φορά».
Είπε ότι στον αργό δρόμο προς την ανάρρωσή της άντλησε δύναμη από την «εξαιρετική αγάπη και υποστήριξη που έλαβα από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Το να γνωρίζω ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι νοιάζονται για μένα, ότι με βλέπουν ως έναν άνθρωπο του οποίου η ζωή έχει σημασία, με κάνει να νιώθω ταπεινότητα».
Ευχαρίστησε τους πρώτους ανταποκριτές, τους γιατρούς και τις νοσοκόμες που τη φρόντισαν στο νοσοκομείο, καθώς και τους δικηγόρους της και όσους «πάλεψαν για μένα, στάθηκαν δίπλα μου και αρνήθηκαν να με εγκαταλείψουν».
Πρόσθεσε: «Κρατιέμαι από την αγάπη και την καλοσύνη τόσων πολλών ανθρώπων που μου υπενθύμισαν ότι δεν είμαι μόνη».
