Ραντεβού στον τελικό της Eurovision 2026, που θα γίνει το Σάββατο (16/5), δίνει η Ελλάδα αφού ο Akylas πήρε το εισιτήριο για τη μεγάλη βραδιά μέσα από τον πρώτο ημιτελικό, ο οποίος διεξήχθη την Τρίτη (12/5) στη Βιέννη.
Συγκεκριμένα, στον πρώτο ημιτελικό συμμετείχαν συνολικά 15 χώρες, εκ των οποίων οι 10 προκρίθηκαν στον τελικό του Σαββάτου (16/5). Η σειρά εμφάνισης ήταν η εξής: Μολδαβία, Σουηδία, Κροατία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Γεωργία, Φινλανδία, Μαυροβούνιο, Εσθονία, Ισραήλ, Βέλγιο, Λιθουανία, Άγιος Μαρίνος, Πολωνία, Σερβία.
Αποτελέσματα του πρώτου ημιτελικού της Eurovision 2026
Οι δύο παρουσιαστές της Eurovision 2026, η Victoria Swarovski και ο Michael Ostrowski, ανακοίνωσαν με τυχαία σειρά τις 10 χώρες που συγκέντρωσαν την υψηλότερη βαθμολογία στον πρώτο ημιτελικό, η οποία κρίθηκε κατά 50% από τις εθνικές κριτικές κριτικές επιτροπές και κατά 50% από την τηλεψηφοφορία.
Ο δεύτερος ημιτελικός, στον οποίο διαγωνίζεται η Κύπρος με το τραγούδι «Jalla» που ερμηνεύει η Antigoni, πρόκειται να διεξαχθεί την Πέμπτη (14/5), στις 22:00, στο Wiener Stadthalle. Επισημαίνεται ότι τον σχολιασμό για την ΕΡΤ1 και των τριών σόου (ημιτελικοί και τελικός) έχουν αναλάβει η Μαρία Κοζάκου και ο Γιώργος Καπουτζίδης
Αυλαία στην Eurovision 2026 με τη Βίκυ Λέανδρος
Η εμφάνιση της Βίκυς Λέανδρος εντάχθηκε σε ένα ευρύτερο αφιέρωμα με τίτλο «70 Years of Love», το οποίο άρχισε με μια ταινία μικρού μήκους που παρουσίασε τα 70 χρόνια ιστορίας του διαγωνισμού μέσα από τα μάτια του Toni, ενός Αυστριακού αγοριού που μεγάλωσε παρακολουθώντας την Eurovision.
Στην οθόνη πέρασαν θρυλικές στιγμές των επτά δεκαετιών, ενώ ο μεγαλωμένος πλέον Toni κάθισε στο πιάνο και ερμήνευσε τους πρώτους στίχους του «L’Amour Est Bleu». Εν συνεχεία, μια φωνή ανήγγειλε την είσοδο της Βίκυς Λέανδρος και η Ελληνίδα τραγουδίστρια εμφανίστηκε στη σκηνή, μαζί με χορωδία.
Πάντως, η επιλογή της Βιέννης έχει ιδιαίτερη και συμβολική σημασία για τη Βίκυ Λέανδρος. Υπενθυμίζεται ότι, το 1967, η αυστριακή πρωτεύουσα φιλοξένησε για πρώτη φορά την Eurovision, ύστερα από τη νίκη του Udo Jürgens με το «Merci, Chérie» την προηγούμενη χρονιά.
Σε εκείνον τον διαγωνισμό, η νεαρή Βίκυ Λέανδρος εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο και κατέλαβε την 4η θέση με το «L’Amour Est Bleu», ένα αποτέλεσμα που δεν της χάρισε τη νίκη, αλλά υπήρξε η αφετηρία για μια διεθνή καριέρα. Το τραγούδι έφτασε στο #1 του αμερικανικού Billboard σε ορχηστρική εκδοχή από τον Paul Mauriat και σκαρφάλωσε στις πρώτες θέσεις σε Αυστρία, Βέλγιο, Καναδά, Ιαπωνία και Γερμανία και έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια στην ιστορία του διαγωνισμού.
Βέβαια, πέντε χρόνια αργότερα, δηλαδή το 1972, η Βίκυ Λέανδρος επέστρεψε στην Eurovision, εκπροσωπώντας και πάλι το Λουξεμβούργο, και αυτή τη φορά κατέκτησε τη νίκη με το «Après Toi», χαρίζοντας στη μικρή χώρα την τρίτη της νίκη και εδραιώνοντας τη θέση της ως μίας από τις σημαντικότερες φωνές του διαγωνισμού. Η καριέρα που ακολούθησε, ξεπέρασε κάθε προσδοκία, καθώς πούλησε πάνω από 55 εκατ. δίσκους παγκοσμίως, ηχογράφησε 466 άλμπουμ σε οκτώ γλώσσες και πραγματοποίησε περιοδείες σε όλο τον κόσμο.
Η εμφάνιση που έκανε ο Akylas με την Ελλάδα
Ως ήρωας βιντεοπαιχνιδιού, ο Akylas εμφανίστηκε τέταρτος στη σκηνή του Wiener Stadthalle με το τραγούδι «Ferto», εκπροσωπώντας την Ελλάδα, και πέρασε διαδοχικά διαφορετικά δωμάτια. Στο πρώτο δωμάτιο συνάντησε την ηθοποιό, Παρθένα Χοροζίδου, ντυμένη ως κυρία που πλέκει. Φορώντας τα χαρακτηριστικά αυτάκια, χόρεψαν μαζί. Στο δεύτερο δωμάτιο βρήκε τον Μιχάλη Μιχαηλίδη μεταμφιεσμένο σε ελληνικό άγαλμα που ζωντάνεψε και συντονίστηκε στην ίδια χορογραφία.
Ενώ στο τρίτο δωμάτιο εμφανίστηκε ο Χρήστος Νικολάου, καλυμμένος ολόκληρος με χρυσό ως θεό του χρήματος που μπήκε και αυτός στον χορό. Με άλλα λόγια, ήταν μια τρίλεπτη ιστορία γεμάτη εναλλαγές και αναφορές, η οποία συμπληρώθηκε από το πατίνι μέσα στη σκηνή, καθώς ο Akylas μάζεψε συμβολικά «φρουτάκια» κάνοντας τη διαδρομή του μέχρι το μέσο του διαδρόμου της αρένας.
Πάντως, ένα από τα σημεία που προκάλεσαν αίσθηση ήταν η αναφορά στη νικήτρια της Eurovision 2005, Έλενα Παπαρίζου. Στο σημείο της πρώτης γέφυρας του κομματιού εμφανίστηκε ο χορευτής, Κωνσταντίνος Μακρυπίδης, ντυμένος όπως οι χορευτές της Παπαρίζου στο θρυλικό «My Number One», και ο Akylas έπαιξε λύρα, κλείνοντας το μάτι στο κοινό που θυμάται την ελληνική νίκη.
Η οπτική αναφορά λειτούργησε ως φόρος τιμής στη μεγαλύτερη επιτυχία της Ελλάδας στον διαγωνισμό. Ταυτόχρονα, εντάχθηκε ομαλά στην ποπ κουλτούρα που πλαισιώνει ολόκληρη τη σκηνική παρουσίαση, η οποία αποτέλεσε σύλληψη του Φωκά Ευαγγελινού και κορυφώθηκε με τη συγκινητική αναφορά στη μητέρα κατά την τελευταία γέφυρα του τραγουδιού.
Το φαβορί από τη Φινλανδία με το live βιολί
Η σκηνοθεσία του κομματιού, που παρουσιάστηκε έβδομο κατά σειρά, μετέφερε τον θεατή σε έναν κόσμο στον οποίο η μουσική συνάντησε την εγκατάλειψη. Συγκεκριμένα, η Linda Lampenius στάθηκε μόνη ανάμεσα σε αναποδογυρισμένες καρέκλες και αναλόγια, υπολείμματα μιας ορχήστρας που δεν υπήρχε πια και των πρώην συναδέλφων της μουσικών.
Έπειτα, η ατμόσφαιρα άλλαξε όταν η κάμερα στράφηκε προς το εξομολογητήριο, όπου εμφανίστηκε ο Pete Parkkonen φορώντας ένα ανοιχτό τοπ που ενίσχυσε την αίσθηση της εξομολόγησης και της ελευθερίας. Το φόρεμα της Linda Lampenius, αν και διατήρησε το στυλ εκείνου που είδαν οι θεατές στον εθνικό τελικό, εμφανίστηκε σε ασημί απόχρωση και προσέδωσε στην εικόνα μια απόκοσμη ποιότητα, ιδίως κατά τη μετάβασή της προς το φλεγόμενο εξομολογητήριο.
Τη στιγμή που η κάμερα απομακρύνθηκε από πάνω της για τη μεγάλη κορύφωση του τραγουδιού, η βιολίστρια έτρεξε προς το πίσω μέρος της σκηνής για να σμίξει με τον Pete Parkkonen. Εκεί, ανέβηκε στα εγκαταλελειμμένα καθίσματα της ορχήστρας, ενώ η ένταση της στιγμής έκανε τον Pete Parkkonen να γονατίσει την ώρα που ολόκληρο το σκηνικό παραδόθηκε στις φλόγες.
Επισημαίνεται ότι η Linda Lampenius εξασφάλισε την επίσημη έγκριση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) προκειμένου να ερμηνεύσει ζωντανά το σόλο βιολί της, μια κίνηση που αναβάθμισε την ποιότητα της εμφάνισης και προσέδωσε έναν αέρα κλασικής δεξιοτεχνίας μέσα σε ένα σύγχρονο ποπ πλαίσιο.
Η EBU, την Πέμπτη (7/5), εξήγησε τους λόγους για τους οποίους ενέκρινε τη χρήση ζωντανής εκτέλεσης του βιολιού της Linda Lampenius στη φινλανδική συμμετοχή, αναφέροντας πως αυτή η απόφαση δικαιολογείται καλλιτεχνικά.
Καθοριστικό ρόλο στην τελική έγκριση της EBU, λοιπόν, έπαιξε η δεύτερη πρόβα των εκπροσώπων της Φινλανδίας, καθώς η παραγωγή έπρεπε να βεβαιωθεί ότι η εμφάνιση λειτούργησε τόσο για το κοινό όσο και για τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Η πρώτη ρωγμή στον κανόνα εμφανίστηκε το 2025, όταν η EBU επέτρεψε στον Lucio Corsi από την Ιταλία να ερμηνεύσει ζωντανά το σόλο φυσαρμόνικας στο τραγούδι «Volevo Essere Un Duro».
