Από μικρά και φαινομενικά ασήμαντα θέματα φαίνεται αν μια χώρα είναι ώριμη και αναπτυγμένη ή παραμένει ακόμη μια «τριτοκοσμική» Δημοκρατία.
Από την επικοινωνιακή διαχείριση της άφιξης της πρώτης φρεγάτας, τα συμπεράσματα οδηγούν στη δεύτερη εκδοχή. Δυστυχώς, παραμένουμε μια υπανάπτυκτη Δημοκρατία.
Προς τι όλος αυτός ο αλαλαγμός, η επίκληση ενός εθνικού θριάμβου; Ούτε σε κανέναν πόλεμο νικήσαμε, ούτε κανέναν εχθρό κατατροπώσαμε, ούτε καμμιά μάχη κερδίσαμε.
Αγοράσαμε ένα σοβαρό οπλικό σύστημα, το πληρώσαμε κανονικά, η δουλειά ολοκληρώθηκε και έφτασε η ώρα να το παραλάβουμε.
Έγινε κάτι άλλο που το φτωχό μυαλό μας αδυνατεί να το συλλάβει;
Θα ενισχύσει η νέα φρεγάτα την εθνική άμυνα της χώρας, την περίφημη αποτρεπτική ισχύ μας; Σίγουρα ναι. Πόσο και σε ποιο βαθμό μένει να το δούμε στην πράξη.
Έπρεπε να αγοράσουμε φρεγάτες και Ραφάλ; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Ο εκσυγχρονισμός και η ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας αποτελεί προτεραιότητα στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.
Όλα αυτά είναι απαραίτητες συνιστώσες μιας ρεαλιστικής εξωτερικής πολιτικής. Πράγματα αυτονόητα.
Η ένστασή αφορά το «μεγάλο μας τσίρκο» που στήθηκε με αφορμή τα αυτονόητα. Το κλίμα εθνικού θριάμβου, την παρουσία όλης της επίσημης ηγεσίας στο κατάστρωμα, τις ζωντανές συνδέσεις με «αεροπλάνα και βαπόρια» για να καταγραφεί, λεπτό προς λεπτό, μια… πλεύση. Ενός πλοίου στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας.
Είναι κατανοητή η ανάγκη που οδήγησε σε όλα αυτά. Η επιθυμία της κυβέρνησης για «επικοινωνιακούς θριάμβους» και «εθνικές νίκες» εναντίον αόρατων εχθρών.
Όλα όμως χρειάζονται ένα μέτρο. Και όταν το μέτρο χάνεται, ακόμη και οι «επικοινωνιακοί θρίαμβοι» καταλήγουν σε ένα πρωτόγονο μιλιταριστικό κιτς.
Κ.Π.
