Η Major Oak, ένα από τα αρχαιότερα, μεγαλύτερα και πιο φημισμένα αρχαία δέντρα της Ευρώπης, πέθανε.
Το τεράστιο δέντρο, που έχει αναπτυχθεί στο δάσος Sherwood στο Nottinghamshire της Αγγλίας για τουλάχιστον 1.000 χρόνια, δεν κατάφερε να βγάλει καθόλου φύλλα φέτος, αφού καταπονήθηκε από μια σειρά ζεστών, ξηρών καλοκαιριών.
Χιλιάδες επισκέπτες θαυμάζουν το δέντρο κάθε χρόνο, με τη μεγάλη της ηλικία, τον τεράστιο κορμό περιμέτρου 11 μέτρων και την κόμη των 28 μέτρων να εμπνέουν έναν ολόκληρο κόσμο λαϊκών θρύλων. Αν και την εποχή του Ρομπέν των Δασών ο κορμός του δέντρου δεν ήταν ακόμη κούφιος, λέγεται ότι παρείχε καταφύγιο στον παράνομο και τη συμμορία του όταν διέφευγαν από τον τυραννικό Σερίφη του Νότιγχαμ.
Η βελανιδιά προσέλκυε περίπου 350.000 επισκέπτες ετησίως. Ωστόσο, η συνεχής ανθρώπινη παρουσία συνέβαλε στην υποβάθμιση του εδάφους γύρω από το δέντρο, καθώς η συμπίεση του χώματος δυσχέρανε την πρόσβαση νερού και θρεπτικών συστατικών στις ρίζες του.
Τον χειμώνα του 2010, όταν το χιόνι κάλυψε το δέντρο, σχημάτισε μια ανατριχιαστικά ακριβή εικόνα του Friar Tuck πάνω στον κορμό. Σε άλλους χειμώνες, ενώ το χιόνι έπεφτε παντού γύρω, δεν εμφανιζόταν καθόλου στα κλαδιά του δέντρου.
Ωστόσο, τα πρόσφατα καλοκαίρια – και ο ανθρώπινος θαυμασμός – πιθανότατα επιτάχυναν το φυσικό τέλος της μακράς ζωής του δέντρου.
Όπως και άλλες αρχαίες βελανιδιές, το δέντρο καταπονήθηκε επανειλημμένα από τη ζέστη και την ξηρασία της παγκόσμιας θέρμανσης, ιδιαίτερα από τον καύσωνα του Ιουλίου 2022, όταν η Βρετανία “ψήθηκε” κάτω από θερμοκρασίες-ρεκόρ 40°C.
Μοναδικός πλούτος από αρχαία δέντρα στην Αγγλία
Η Αγγλία διαθέτει έναν μοναδικό πλούτο από πολύ μεγάλες και αρχαίες βελανιδιές: 114 ζωντανές αρχαίες βελανιδιές με περίμετρο μεγαλύτερη από εννέα μέτρα, που οι οικολόγοι τις περιγράφουν ως «τους λευκούς ρινόκερους του Ηνωμένου Βασιλείου», ενώ μόνο 98 βρίσκονται στην υπόλοιπη Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων της Σκωτίας και της Ουαλίας.
Από τότε που η δρυς ονομάστηκε προς τιμήν του ταγματάρχη Hayman Rooke, ενός τοπικού ιστορικού που περιέγραψε το δέντρο το 1790, έχει προσελκύσει θαυμαστές – σήμερα περίπου 350.000 κάθε χρόνο. Παρόλο που τοποθετήθηκε προστατευτικός φράχτης γύρω από το δέντρο τη δεκαετία του 1970, η δρυς αποδυναμώθηκε από την κακή ποιότητα του εδάφους και τη συμπίεσή του από τους επισκέπτες, καθώς και από τον ρόλο του Sherwood ως στρατιωτικού στρατοπέδου σε καιρό πολέμου.
Οι παρεμβάσεις του παρελθόντος δεν βοήθησαν τη μακροζωία της. Το 1904 τοποθετήθηκαν στηρίγματα και μεταλλικές αλυσίδες για να στηρίξουν τα κλαδιά της. Τη δεκαετία του 1960, τα κοίλα μέρη του δέντρου γέμισαν με σκυρόδεμα για ενίσχυση, ενώ τα κλαδιά επενδύθηκαν με μόλυβδο, αργότερα με υαλονήματα και ακόμη και με πυράντοχο χρώμα.
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι τα στηρίγματα που συνέχιζαν να υποστηρίζουν τα ισχυρά κλαδιά του δέντρου το υπέβαλαν επίσης σε καταπόνηση. Αν αφεθούν μόνες τους, οι αρχαίες βελανιδιές αποβάλλουν τα κλαδιά τους και «αναπτύσσονται προς τα κάτω», συρρικνώνονται προς τον κορμό τους και έτσι χρειάζονται λιγότερο νερό και θρεπτικά συστατικά καθώς γερνούν.
