Όταν ο Τζάρεντ Κούσνερ ίδρυσε την Affinity Partners το 2021 και στη συνέχεια συγκέντρωσε το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου του fund από κρατικά επενδυτικά ταμεία της Μέσης Ανατολής, φρόντισε ιδιαίτερα να τονίσει ότι το εγχείρημα σχεδιάστηκε αφού είχε αποχωρήσει από τον Λευκό Οίκο.
Αντέδρασε έντονα σε υπαινιγμούς περί ανταλλαγής εξυπηρετήσεων (quid pro quo), αλλά καταλάβαινε επίσης ότι η υπόνοια ήταν αρκετά έντονη ώστε να πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο Κούσνερ επέμενε επίσης ότι τα κυβερνητικά του χρόνια είχαν τελειώσει, ακόμη κι αν ο πεθερός του ξανακέρδιζε την εξουσία. Ένας επαγγελματίας του private equity πλήρους απασχόλησης στο Μαϊάμι, όχι κάποιος της Ουάσινγκτον που ελπίζει να επιστρέψει στην πολιτική.
Όμως – όπως σημειώνει το Axios – τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι, αναζωπυρώνοντας παλιά ερωτήματα καθώς η Affinity αρχίζει την προώθηση πριν από την επίσημη έναρξη συγκέντρωσης κεφαλαίων για το δεύτερο fund της.
Ο Κούσνερ έχει αφιερώσει τη μεγάλη πλειονότητα του χρόνου του από το περασμένο καλοκαίρι στη γεωπολιτική, εθελοντικά κατόπιν αιτήματος του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.
Πρώτα για το Ισραήλ/Γάζα. Έπειτα για τη Ρωσία/Ουκρανία. Και πιο πρόσφατα σε μια σειρά τριών συναντήσεων με το Ιράν, πριν από τον πόλεμο.
Οι μπίζνες του Τζάρεντ Κούσνερ
Η Affinity, εν τω μεταξύ, συνεχίζει να λειτουργεί σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.
Η ομάδα των 30 ατόμων έχει πλέον δεσμεύσει περίπου το 80% του Fund 1, μεταξύ άλλων και στη σχεδιαζόμενη εξαγορά ύψους 55 δισ. δολαρίων της εταιρείας βιντεοπαιχνιδιών Electronic Arts, στην οποία συμμετέχουν επίσης το Public Investment Fund της Σαουδικής Αραβίας και η Silver Lake.
Σε αυτή τη συμφωνία, η Affinity ουσιαστικά ενήργησε ως τραπεζικός σύμβουλος της πλευράς των αγοραστών για τον βασικό επενδυτή, το σαουδαραβικό PIF, το οποίο είναι επίσης ο βασικός (anchor) περιορισμένος εταίρος της Affinity.
Η Affinity συμμετείχε επίσης στην αρχική προσφορά της Paramount για την Warner Bros. Discovery, αλλά αργότερα αποχώρησε.
Και έτσι φτάνουμε στο Fund 2.
Η Affinity δεν έχει ακόμη βγει επίσημα στην αγορά, αλλά έχει ήδη ξεκινήσει συζητήσεις με το σαουδαραβικό PIF λόγω συμβατικών δικαιωμάτων «πρώτης ματιάς», όπως ανέφεραν πρώτοι οι New York Times και επιβεβαίωσε το Axios.
Τα εσωτερικά στοιχεία απόδοσης δείχνουν 36% μικτό IRR (Εσωτερικός Βαθμός Απόδοσης) και 25% καθαρό IRR, αν και σχεδόν όλα είναι μη ρευστοποιημένα. Αυτοί οι αριθμοί έχουν μεγαλύτερη σημασία για την Affinity απ’ ό,τι θα είχαν για άλλες εταιρείες.
Κάποιοι χλεύασαν τον Κούσνερ ως αρχάριο στο private equity που συγκέντρωσε το fund του χάρη στις πολιτικές του διασυνδέσεις — κατηγορίες που ενισχύθηκαν από αναφορές ότι το επενδυτικό προσωπικό του σαουδαραβικού PIF είχε εισηγηθεί να μην προχωρήσει η επένδυση, αλλά παρακάμφθηκε από τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν.
Όλα αυτά μπορεί να ήταν αλήθεια, αν και τώρα ο ίδιος μπορεί απλώς να δείχνει τα αποτελέσματα και να λέει: «Ο πίνακας σκορ μιλάει από μόνος του».
Λέγεται ότι ο Κούσνερ εξακολουθεί να απορρίπτει την ιδέα σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ της «δευτερεύουσας» επαγγελματικής του δραστηριότητας και της κύριας δουλειάς του — ακόμη κι αν μερικοί από τους μεγαλύτερους επενδυτές του επηρεάζονται άμεσα από όσα συμβαίνουν στο Ιράν και έχουν συνεχή λόγο να διατηρούν καλές σχέσεις με τον Τραμπ.
Και ίσως να έχει βάσιμα επιχειρήματα. Και πάλι: ο πίνακας σκορ. Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί άλλοι μεγάλοι παράγοντες της Wall Street και του private equity που συμμετέχουν σε διάφορα προεδρικά συμβούλια και παρόμοιους θεσμούς.
Η επιπλοκή, ωστόσο, είναι ότι ο Κούσνερ είχε αναγνωρίσει ήδη από το 2021 τουλάχιστον την εικόνα πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων — γι’ αυτό και ήταν τόσο κατηγορηματικός σχετικά με την ιστορία ίδρυσης της Affinity.
Μια λύση θα ήταν να πάρει άδεια από την Affinity. Μια άλλη θα ήταν να αποφύγει τα κρατικά επενδυτικά ταμεία της Μέσης Ανατολής ως επενδυτές, εκτός από την υποχρέωσή του προς το PIF. Αλλά τίποτα από αυτά δεν φαίνεται πιθανό να συμβεί. Αντίθετα, η Affinity βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου οι τίτλοι των ειδήσεων γύρω της θα γίνονται όλο και μεγαλύτεροι όσο προχωρά η συγκέντρωση κεφαλαίων — με το Μαϊάμι να συνδέεται με την Ουάσινγκτον, ανεξάρτητα από την απόσταση ή τον αρχικό σχεδιασμό.
