Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ που παρά λίγο να ρίξει τη νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση στην Ελλάδα και για την οποία η κ. Ευρωπαία Εισαγγελέας μάς καθύβρισε ως κράτος από το φόρουμ των Δελφών, αποδείχθηκε ανύπαρκτη. Τελικά η πραγματογνωμοσύνη που είχε ζητήσει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για να στηρίξει τις κατηγορίες, αποφάνθηκε ότι στην πραγματικότητα η ζημιά ήταν ασήμαντη και για τους κατηγορούμενους μηδενική ή αστεία σχεδόν για όλους όσους κατηγορήθηκαν.
Αλλά τι με αυτό; Το ζητούμενο επιτεύχθηκε. Κατηγορήθηκαν δημόσια, διαπομπεύτηκαν και για τους περισσότερους από αυτούς η πολιτική τους σταδιοδρομία ετέθη εν αμφιβόλω. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για κάποιον λόγο επέλεξε να προβεί σε κατηγορίες χωρίς να περιμένει να πάρει τα στοιχεία που θα στήριζαν ή όχι τις ενδείξεις ενοχής των κατηγορουμένων.
Τι και αν εξαιτίας της παραιτήθηκαν 4 υπουργοί; Τι και αν εξαιτίας της κατηγορήθηκαν ψευδώς και υπέστησαν δημόσια διαπόμπευση 11 εν ενεργεία νομίμως εκλεγμένοι βουλευτές; Τι και αν εξαιτίας της ετέθησαν εκτός πολιτικής ιστορικά στελέχη της κυβερνώσας παράταξης; Ο θεσμός της EPPO να είναι καλά και να μπορεί να τσουβαλιάζει αστήρικτα πολιτικούς ή μη σε δίκες παντελώς έωλες, φτάνει να έχουν δημοσιότητα, να περιλαμβάνουν γνωστά ονόματα και να έχουν διάρκεια. Το αν ευσταθούν οι κατηγορίες ή όχι είναι παντελώς αδιάφορο.
Η κατάχρηση εξουσίας και ο ρόλος του ΟΠΕΚΕΠΕ
Το μόνο που ενδιαφέρει είναι να εμφανίζεται η EPPO ως η αδέκαστος Αρχή της ηθικής και της καταπολέμησης της διαφθοράς, όπου στα πλαίσια αυτής της ρητορικής η βασική αρχή του δικαίου έχει καταλυθεί, με την κυβέρνηση να έχει ρόλο απλού παρατηρητή στην παράνομη και κυρίως ανήθικη κατάχρηση εξουσίας ενός θεσμού που σκοπό απλά έχει την προστασία των χρημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η EPPO δεν δημιουργήθηκε για να παρεμβαίνει στα πολιτικά δρώμενα των κρατών-μελών. Σκοπός της δεν είναι η ανατροπή των εκλεγμένων κυβερνήσεων των κρατών-μελών. Σκοπός της δεν είναι η διαπόμπευση και ο εξευτελισμός επωνύμων πολιτών και εκλεγμένων πολιτικών, μόνο και μόνο για να αποκτήσει πολιτική δύναμη και ισχύ η επικεφαλής της EPPO. Η Αρχή αυτή σκοπό έχει την προστασία των χρημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο των νόμων των κρατών-μελών και όχι των νόμων που η EPPO κρίνει ότι θα έπρεπε να έχουν τα κράτη-μέλη.
Στην Ελλάδα υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας και ο νόμος προστατεύει τους πολίτες από έωλες και αστήρικτες κατηγορίες των εισαγγελικών Αρχών. Στην Ελλάδα, ο νόμος επιβάλλει αποχρώσες ενδείξεις ενοχής προκειμένου κάποιος να κατηγορηθεί για αδίκημα και να αντιμετωπίσει τη βάσανο της ποινικής δίκης. Αυτά ίσχυαν μέχρι να εμφανιστεί στη ζωή μας ο θεσμός της EPPO. Από τότε και μετά, ο καθένας μπορεί να κατηγορηθεί για οτιδήποτε, αρκεί να είναι πολιτικός ή επώνυμος και το όνομά του να μπορεί να έχει κάποια σχέση με ένα θέμα που η Ευρωπαία Εισαγγελέας κρίνει ότι ενδεχομένως να έχει ενδιαφέρον.
Η ανατροπή του τεκμηρίου αθωότητας στην Ελλάδα
Αυτό αρκεί για να διαπομπευθεί και αδίκως κατηγορηθεί δημόσια για αδικήματα ή πράξεις που είτε είναι ανύπαρκτες είτε αυτοί δεν έχουν με κανέναν τρόπο τελέσει. Και επειδή δεν τις τέλεσαν; Μίλησαν, ασχολήθηκαν, άρα είναι ηθικοί αυτουργοί. Κάτι τέλος πάντων είναι. Και σε κάθε περίπτωση, αν δεν είναι, ας πάνε στο δικαστήριο να αποδείξουν ότι δεν είναι. Ανεστράφη και το βάρος απόδειξης στις ποινικές δίκες πλέον. Αυτό δεν το έχει η κατηγορούσα Αρχή, αλλά ο κατηγορούμενος. Κατά την άποψη πάντα της EPPO.
Τι και αν δεν υπάρχει νομικό σύστημα στην Ευρώπη που υποστηρίζει τέτοια εκδοχή; Αδιάφορο για την Ευρωπαία Εισαγγελέα. Θα έπρεπε να υπάρχει, οπότε γι’ αυτήν υπάρχει. Θα απαλλαγούν όλοι οι κατηγορούμενοι από την EPPO; Αδιάφορο επίσης. Όταν αυτό θα συμβεί, τα πρόσωπα των εισαγγελέων αυτών θα έχουν αλλάξει. Το πρόβλημα είναι και παραμένει το ίδιο. Με ποιον τρόπο προστατεύεται ο Έλληνας πολίτης από τέτοιου είδους κατάχρηση εξουσίας; Δεν είναι η κυβέρνηση υποχρεωμένη να προστατεύσει τους πολίτες της; Και όταν το επιχειρεί, η κυρία εκνευρίζεται και ενεργεί στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της να επιχειρήσει να δυσχεράνει την εκταμίευση ευρωπαϊκών κονδυλίων στην Ελλάδα. Και αυτό η κυβέρνηση το αποδέχεται στα πλαίσια ποιου ακριβώς σκοπού;
Τι είναι αυτό που κάνει την ελληνική κυβέρνηση να εξακολουθεί να αποδέχεται εθελοντικά την καταφανή αυτή κατάχρηση εξουσίας ενός καινοφανούς θεσμού που στηρίζεται σε ανύπαρκτη νομιμοποίηση και στην πραγματικότητα συνιστά μια έμπρακτη παρέμβαση στην εθνική κυριαρχία των κρατών-μελών; Και αν η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να προστατεύσει τον εαυτό της, έχει υποχρέωση να προστατεύσει τους πολίτες της αποτελεσματικά και άμεσα.
