Η νέα κινηματογραφική «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον στην Ελλάδα, κάτι που αποτυπώνεται πλέον και σε αριθμούς.
Έρευνα της Κάπα Research δείχνει ότι η ταινία είναι ήδη γνωστή σχεδόν σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, ενώ όσοι την έχουν παρακολουθήσει εμφανίζονται στην πλειονότητά τους θετικοί απέναντι στο αποτέλεσμα.
Η έρευνα δεν περιορίστηκε στην αξιολόγηση της ταινίας. Εξέτασε επίσης κατά πόσο μια τόσο μεγάλη διεθνής παραγωγή μπορεί να λειτουργήσει ως «διαφήμιση» για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της, αλλά και πώς αντιμετωπίζουν οι Έλληνες τις αλλαγές που μπορεί να κάνει ένας σκηνοθέτης όταν καταπιάνεται με ένα κλασικό έργο.
Συνολικά συμμετείχαν 1.575 πολίτες ηλικίας 18 ετών και άνω από όλη τη χώρα. Από αυτούς, οι 238 είχαν ήδη δει την ταινία και απάντησαν σε επιπλέον ερωτήματα για την εμπειρία τους.
Εννέα στους δέκα Έλληνες έχουν ακούσει για την «Οδύσσεια»
Η δημοσιότητα γύρω από την ταινία έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Μόλις ένας στους δέκα ερωτηθέντες φαίνεται να μην έχει κάποια σχετική ενημέρωση.
Το 41% δηλώνει ότι γνωρίζει αρκετά για την παραγωγή του Νόλαν και άλλο ένα 49% ότι έχει τουλάχιστον ακούσει κάτι γι’ αυτήν. Συνολικά, δηλαδή, το ποσοστό αναγνωρισιμότητας φτάνει στο 90%.
Η ταινία έχει γίνει και θέμα συζήτησης για σημαντικό κομμάτι του κοινού. Σχεδόν οι μισοί ερωτηθέντες, το 48%, έχουν μιλήσει με άλλους για την «Οδύσσεια». Μεταξύ των θεατών, το αντίστοιχο ποσοστό ανεβαίνει στο 84%.
Το 71% των θεατών αξιολογεί θετικά την ταινία
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρη όταν οι ερωτήσεις απευθύνονται αποκλειστικά σε όσους έχουν δει την ταινία.
Το 71% δίνει θετικό βαθμό στην «Οδύσσεια»: το 35% τη θεωρεί «πολύ καλή» και το 36% «αρκετά καλή». Μέτρια την κρίνει το 20%, ενώ οι αρνητικές αξιολογήσεις περιορίζονται στο 8%.
Ανάλογη είναι η εικόνα και στο ερώτημα για το συναίσθημα που τους άφησε η προβολή. Ικανοποίηση, ενθουσιασμό ή δέος αναφέρει το 66% των θεατών, με τις αρνητικές αντιδράσεις να είναι σαφώς λιγότερες.
Η «Οδύσσεια» ως προβολή της Ελλάδας
Η παραγωγή φαίνεται να αντιμετωπίζεται από μεγάλο μέρος των Ελλήνων και ως μια ευκαιρία διεθνούς προβολής της χώρας.
Στο σύνολο των ερωτηθέντων, το 68% εκτιμά ότι η ταινία βοηθά την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Μεταξύ εκείνων που την έχουν ήδη παρακολουθήσει, η άποψη αυτή είναι ακόμη ισχυρότερη, καθώς την εκφράζει το 87%.
Οι θεατές βλέπουν οφέλη και σε επιμέρους τομείς. Σχεδόν οκτώ στους δέκα (79%) πιστεύουν ότι μέσα από την ταινία προβάλλονται η Ελλάδα και ο ελληνικός πολιτισμός, ενώ το 75% θεωρεί ότι μπορεί να υπάρξει θετική επίδραση και στον τουρισμό.
Παράλληλα, το 72% εκτιμά ότι μια τέτοια κινηματογραφική παραγωγή μπορεί να αποτελέσει γέφυρα ανάμεσα στις νεότερες ηλικίες και την αρχαία ελληνική γραμματεία.
Ο Νόλαν κερδίζει το ελληνικό κοινό
Ο σκηνοθέτης της ταινίας συγκεντρώνει επίσης υψηλά ποσοστά θετικών απόψεων.
Για τον Κρίστοφερ Νόλαν δηλώνει ότι έχει πολύ ή μάλλον θετική γνώμη το 64% του συνολικού δείγματος. Στους πολίτες που έχουν ήδη δει την ταινία, όμως, το ποσοστό φτάνει στο 90%.
Η Λουπίτα Νιόνγκο ως Ωραία Ελένη διχάζει
Δεν υπάρχει αντίστοιχη συμφωνία για όλες τις επιλογές της παραγωγής. Η παρουσία της Λουπίτα Νιόνγκο στον ρόλο της Ωραίας Ελένης χωρίζει σχεδόν στη μέση όσους συμμετείχαν στην έρευνα.
Στο γενικό δείγμα, το 46% αντιμετωπίζει θετικά την επιλογή και ακριβώς το ίδιο ποσοστό, 46%, αρνητικά.
Η ισορροπία ανατρέπεται, πάντως, όταν απαντούν μόνο όσοι έχουν δει την ταινία. Σε αυτούς, οι θετικές γνώμες φτάνουν στο 62%, ενώ οι αρνητικές υποχωρούν στο 38%. Με άλλα λόγια, η επιλογή φαίνεται να βρίσκει μεγαλύτερη αποδοχή στους θεατές που έχουν δει πώς εντάσσεται ο συγκεκριμένος ρόλος στην ταινία.
Οι Έλληνες δεν απορρίπτουν τις ελεύθερες διασκευές
Ένα ακόμη ζήτημα που εξέτασε η έρευνα είναι κατά πόσο το κοινό απαιτεί από μια ταινία με θέμα την αρχαία Ελλάδα να ακολουθεί αυστηρά την ιστορική ή μυθολογική πηγή της.
Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες, το 57%, θεωρούν αποδεκτό να γυρίζονται ταινίες γύρω από την αρχαία ελληνική ιστορία και μυθολογία ακόμη και με διαφορετική προσέγγιση από την αυθεντική. Στους θεατές της «Οδύσσειας» η αποδοχή αυτής της λογικής είναι πολύ μεγαλύτερη και φτάνει στο 76%.
Υπάρχει, ωστόσο, σαφής διαφωνία όταν τίθεται ευθέως το ερώτημα εάν πρέπει να προηγείται η δημιουργική ελευθερία του σκηνοθέτη ή η πιστότητα στο κείμενο. Το 40% βάζει πάνω την καλλιτεχνική ελευθερία, την ώρα που το 39% έχει αντίθετη άποψη.
Τι άφησε τελικά η ταινία στους θεατές;
Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο να είναι ότι για αρκετούς θεατές η ταινία λειτούργησε ως αφετηρία για να ψάξουν περισσότερο το έργο πάνω στο οποίο βασίστηκε.
Μετά την προβολή, υπήρξαν θεατές που αναζήτησαν περισσότερα για τον Όμηρο, θέλησαν να αντιπαραβάλουν την κινηματογραφική αφήγηση με το αρχικό κείμενο ή στράφηκαν γενικότερα στην ελληνική μυθολογία. Για άλλους, έγινε αφορμή να συζητήσουν την ιστορία του Οδυσσέα μέσα στην οικογένειά τους και με τα παιδιά τους.
Έτσι, πέρα από το αν άρεσε ή όχι ως κινηματογραφικό έργο, η «Οδύσσεια» φαίνεται ότι πέτυχε κάτι ευρύτερο: έβαλε ξανά στη δημόσια κουβέντα τον Όμηρο και έναν από τους γνωστότερους μύθους της ελληνικής παράδοσης.
Η έρευνα της Κάπα Research πραγματοποιήθηκε από τις 31 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου 2026, με διαδικτυακές συνεντεύξεις και πανελλαδικό δείγμα 1.575 ατόμων.
