Καλεσμένη στο Καλύτερα δε Γίνεται ήταν η Βίκυ Κουλιανού, η οποία μίλησε πέρα από τα επαγγελματικά της βήματα, για τον μέντορά της, Μιχάλη Ασλάνη. Μια φιλία και συνεργασία στα όρια της συγγένειας, όπως λέει η ίδια. Αλλά και μια απώλεια που ήρθε να της αφήσει σημάδι λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα της.
Ενώ κάνει λόγο και για την αγάπη πέρα από τους κοινούς στόχους που δημιούργησε φιλίες που κράτησαν για μια ζωή. «Δεν υπάρχει σπουδαιότερο πράγμα στους ανθρώπους από το να μην φοβούνται να αγαπήσουν. Όποιος φοβάται να αγαπήσει δεν αγαπά τον εαυτό του, αρχικά. Ο πυρήνας ήταν αυτός, αγαπούσαμε αλλήλους εκείνη την εποχή. Δεν είναι μόνο μια φαντασμαγορία. Κάποιος μπορεί να βλέπει την εποχή μας τότε, που τη ζηλεύει τώρα. Πολλά παιδιά λένε «πόσο θα ήθελα να έχω ζήσει αυτά τα χρυσά χρόνια. Υπέροχες μουσικές, υπέροχους ανθρώπους. Υπήρχαν ισχυροί δεσμοί, έχει χαθεί αυτό.
Για μένα ήταν μεγάλο σοκ όταν έφυγε ο Μιχάλης Ασλάνης.
Ήταν πολύ κοντά με τον θάνατο του πατέρα μου. Ήταν έναν χρόνο μετά ο Μιχάλης και δεν πήγα και στην κηδεία, όπως δεν πήγα ούτε στου μπαμπά μου.
Θεωρώ ότι οι άνθρωποι που φεύγουν είναι κάπου πολύ καλά. Ισχύει ότι πρέπει κανείς να αποχαιρετά. Αλλά νομίζω ότι οι αποχαιρετισμοί δεν είναι μόνο εκεί που θα παρευρεθείς, είναι μέσα μας. Εγώ αποχαιρέτησα τον μπαμπά μου έναν χρόνο μετά. Ακούγοντας Μητροπάνο, το αγαπημένο του τραγούδι. Ήμουν σε ένα στέκι στο Παγκράτι, δεν είχα καν κλάψει για τον μπαμπά μου και έκλαψα εκείνο το βράδυ. Ξαφνικά βγήκα έξω κι έκλαιγα με λυγμούς για μια ώρα.
Οι αποχαιρετισμοί έχουν τον δικό τους χρόνο. Ο Μιχάλης ήταν ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος στη ζωή μου. Ένας μικρός μάγος. Ο Μιχάλης ήταν εκείνος που άνοιξε την πόρτα και ήταν πάντα εκεί. Μάζευε όλα τα αποκόμματα, τα βίντεο και τα έδειχνε σε όλο τον κόσμο σαν να ήταν συγγενής μου. Και τελικά ήταν», είπε συγκινημένη.
