Μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση παραχώρησε ο ηθοποιός, Αναστάσης Ροϊλός, το μεσημέρι του Σαββάτου (14/3), στην εκπομπή «Καλύτερα δεν γίνεται» του ALPHA με τη Ναταλία Γερμανού.
Συγκεκριμένα, ο δημοφιλής πρωταγωνιστής της σειράς «Μπαμπά σ’ αγαπώ!» βρέθηκε στο πλατό του «Καλύτερα δεν γίνεται» για να μοιραστεί προσωπικές σκέψεις σχετικά με τα παιδικά του χρόνια και τα συναισθήματα που τον διαμορφώνουν σήμερα. Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής του παρουσίας, ο Αναστάσης Ροϊλός εστίασε στην ανάγκη του να ανατροφοδοτεί το περιβάλλον του με την τρυφερότητα που βίωσε από τη δική του μητέρα, αναδεικνύοντας τη σημασία της ανθρώπινης επαφής στην καθημερινότητά του.
Η παρακαταθήκη της μητρικής αγάπης
Ο γνωστός καλλιτέχνης άρχισε την εξομολόγησή του αναφερόμενος στη δύναμη των συναισθημάτων που κουβαλά από την παιδική του ηλικία και εξήγησε χαρακτηριστικά το εξής: «Θέλω να μεταφέρω την αγάπη που πήρα από τη μητέρα μου, ως παιδί. Κάνω ή δεν κάνω οικογένεια, εγώ θα μιλήσω για αυτή τη στιγμή».
Στη συνέχεια, ο Αναστάσης Ροϊλός αναφέρθηκε στη σημασία της αμοιβαιότητας, φέρνοντας ως παράδειγμα τη σχέση που έχει αναπτύξει με τον μικρό συμπρωταγωνιστή του στη σειρά του ALPHA, με τον οποίο διατηρούν φιλικούς δεσμούς και εκτός γυρισμάτων.
«Αυτή τη στιγμή παίρνω τόσα πράγματα πίσω όταν δίνω αγάπη, ας πούμε, στον παρτενέρ μου στη σειρά του ALPHA, γιατί κάνουμε παρέα και εκτός, αλλά νιώθω ότι αυτό μας θυμίζει λίγο τι είμαστε. Αυτό νιώθω, η επαφή δηλαδή με το παιδί και η συναλλαγή», ανέφερε ο ηθοποιός και πρόσθεσε το εξής: «Θέλω να πω πως μας θυμίζει τι είναι άνθρωπος. Ξεχνιόμαστε, αφήνουμε την παιδικότητα πίσω και μόνο που λέμε “η παιδικότητα” είναι κάτι μακριά από εμάς».
Γιατί ο Ροϊλός επιμένει να διατηρεί την παιδικότητά του
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο πρωταγωνιστής υποστήριξε ότι η διατήρηση μιας αγνής ματιάς απέναντι στα γεγονότα είναι ζήτημα επιλογής και εσωτερικής ενέργειας.
Συγκεκριμένα, ο ίδιος τόνισε: «Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι τόσο μακριά από εμάς. Θέλω να έχω αυτή την ενέργεια μες στη ζωή μου και στο πώς αντιμετωπίζω τα πράγματα. Ίσως αν τα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα να άφηναν και άλλο αντίκτυπο επάνω μας – στην ψυχή μας, στο δέρμα μας, στα πάντα».
