Η Κάτια Δανδουλάκη ήταν καλεσμένη στο Στούντιο 4 την Μεγάλη Τετάρτη το απόγευμα. Το απογευματινό μαγκαζίνο της ΕΡΤ1 είχε ετοιμάσει ένα συγκινητικό εισαγωγικό βίντεο για τη μεγάλη ηθοποιό και θιασάρχη. Από το οποίο κράτησε τις όμορφες εικόνες. Καθώς η κουβέντα πήγε στις μεγάλες απώλειες του Γιώργου Μαρίνου και της Μαρινέλλας.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι δύο φιλίες που «έχασε»
Όπως ξεκίνησε να λέει για τους μεγάλους καλλιτέχνες: «Η γενιά μου φεύγει λίγο-λίγο κι αυτό μου δημιουργεί μεγάλη μελαγχολία και πόνο. Έχασα φίλους μου, έχασα την καθημερινότητά μου, την επαφή μου. Ο Γιώργος Μαρίνος… απανωτά η Μαρινέλλα… Ήταν δύο τεράστια κεφάλαια. Γιατί δεν μπορώ να μιλήσω γι’αυτά. Με πέρνανε τηλέφωνο, δεν απαντούσα γι’αυτά.
Τι έχω να πω για ένα κενό, έναν πόνο που δεν αναπληρώνεται με τίποτα. Μένω χωρίς λόγια. Θέλω σιγή, νιώθω μέσα μου ευγνωμοσύνη για ό,τι μας έδωσαν. Και μεγάλη λύπη. Είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ εύκολα να μοιραστώ τη μεγάλη λύπη ή τη μεγάλη χαρά.
Σε προσωπικό επίπεδο τον Γιώργο τον έζησα περισσότερο. Είχαμε επαφές πιο πολύ μια φορά στο τόσο να βγούμε να φάμε, τρώγαμε και με τον Μάριο μαζί στο σπίτι του. Όταν έκανε στο Νέο Βουτζά το νέο του σπίτι που άλλαξε.
Δεν είχαμε τόση μεγάλη επαφή με τον Γιώργο κι από καλλιτεχνικής απόψεως, όταν παίζαμε μαζί στο θέατρο. Αλλά πηγαίναμε πολύ συχνά και τον έβλεπα γιατί τον θαύμαζα. Ήταν για μένα ολόκληρη εποχή. Ήταν ο άνθρωπος που έφερε την ποιότητα στη βραδινή μπουάτ. Όπως και η Μαρινέλλα αντίστοιχα.
Η Μαρινέλλα ήταν πάρα πολύ δικός μου άνθρωπος και ήταν ένα κενό το οποίο… το πιστεύετε ότι ακόμα… Δεν θέλω να ακούω τραγούδια… Δηλαδή όταν ακούω τραγούδια της τα κλείνω. Δεν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω κάτι, θέλω καιρό. Είδα ότι δεν μπορώ εύκολα να το μοιραστώ αυτό.
Γιατί με πονάει τόσο πολύ που το αναβάλλω και τρέχω και κάνω δουλειές. Τρέχω σε ενέργεια, δεν έχω σβήσει το τηλέφωνό της από το κινητό, δεν μπορώ. Όπως στο καμαρίνι δεν έχω σβήσει το όνομα του Δάνη Κατρανίδη. Ήταν το τελευταίο του καμαρίνι. Άλλο τεράστιο κενό, μεγαλώσαμε μαζί»,πρόσθεσε και αμέσως είπε «πάμε στα χαρούμενα τώρα».
