Μια τυχαία ψηλάφηση έφερε τη Γωγώ Μαστροκώστα αντιμέτωπη για πρώτη φορά με τον καρκίνο το 2008. Τότε κατάφερε να βγει νικήτρια, αλλά το 2022 η ασθένεια επέστρεψε διαφορετική. Ο θάνατος της όμορφης γυμνάστριας, σε ένα δεύτερο χτύπημα στην υγεία της, έφερε ξανά στην επιφάνεια τα λόγια της από το 2010. Ήταν τη βραδιά των βραβείων Γυναίκες της Χρονιάς 2009 τον Μάρτιο του 2010 στο Αθηνών Αρένα. Όταν πήρε το μικρόφωνο για να πει μια ιστορία. Τη δική της.
Παράλληλα η οικογένειά της παρακινεί για προσφορά στην κηδεία της στον Σύλλογο Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Η Φλόγα».
Τι είχε πει η Γωγώ Μαστροκώστα για τον καρκίνο
Με τα μάτια του Τραϊανού Δέλλα και του Χάρη Σιανίδη να την παρακολουθούν δακρυσμένα, μίλησε ανοιχτά για όσα αντιμετώπιζε τότε.
«Με ρωτάνε για τα μαλλιά μου, γιατί τα έχω κόψει. Δεν τα έκοψα λοιπόν τα μαλλιά. Μια φίλη που γνώρισα μέσα από αυτή μου την περιπέτεια, η οποία έχει περάσει κάτι ανάλογο… Με συμβούλευε να βγω και να το πω για να συσσωρεύσω πάρα πολλή θετική ενέργεια από τον κόσμο. Δεν ένιωθα έτοιμη να το κάνω, δεν ξέρω αν είμαι και τώρα έτοιμη να το κάνω. Αλλά όσο περνούσε ο καιρός, ένιωθα ότι δεν είχα κανένα δικαίωμα να το κρατήσω αυτό για τον εαυτό μου.
Πραγματικά, πάντα ήμουν άνθρωπος που πατούσα στη γη και δεν μπορούσα να καταλάβω όλη αυτή τη δημοσιότητα. Μου φαινόταν λίγο αστεία, πολλή δημοσιότητα χωρίς λόγο. Ουσιαστικά ήταν εντελώς δυσανάλογη με τα επαγγελματικά μου. Μέσα από αυτή την περιπέτεια, έχω καταλάβει τελικά γιατί.
Είναι ακριβώς γι’ αυτή τη στιγμή, που θα παρουσιάσω τη δική μου ιστορία.
Με την ελπίδα ότι κάποιες γυναίκες, που δεν είναι καθόλου υποψιασμένες, όπως δεν ήμουν κι εγώ, θα ψαχτούν. Με την ελπίδα ότι δεν θα μείνουν σε μία γνώμη. Καλό είναι η διάγνωση να γίνεται από δύο γιατρούς. Και όταν διαβάσετε την ιστορία θα καταλάβετε τι εννοώ. Θέλω όμως να πω κάτι και για τις γυναίκες οι οποίες βρίσκονται στην ίδια μοίρα μαζί μου και δυστυχώς είμαστε πάρα πολλές.
Όταν έγραψα αυτή την ιστορία, για το Life & Style, στο τέλος αναρωτήθηκα. «Ωραίοι όλοι αυτοί οι βαρύγδουποι τίτλοι. Είμαι νικήτρια;».
Είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να απαντήσω ούτε θα μπορέσω να απαντήσω στο μέλλον ούτε εγώ ούτε πολλές γυναίκες που βρισκόμαστε στην ίδια θέση. Κατέληξα όμως στο εξής: ότι θα πρέπει να μάθω να ζω με αυτό και ότι η νίκη έχει σχέση με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη νόσο. Και δεν μετριέται με τις μέρες και τα χρόνια επιβίωσης. Ο άντρας μου, ο φύλακας-άγγελός μου μού είπε ότι αν έστω και μία γυναίκα βοηθηθεί από όλο αυτό, θα έχω πετύχει τον στόχο μου. Ο στόχος είναι να με δουν κάποιες γυναίκες και να τρέξουν», είχε πει.
