Η Χάρις Αλεξίου στην πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Antivirus απαντά σε πολλά ερωτήματα. Μιλά για τη ζωή της, τα πρώτα δύσκολα χρόνια στην Αθήνα, το τραγούδι που «ήταν να γίνει». Αλλά και την απόφασή της να σταματήσει το 2020, που της έδωσε την ευκαιρία για μια δεύτερη καριέρα στην υποκριτική αυτύ τη φορά.
«Η πραγματικότητα είναι πως δε μπορώ να τραγουδήσω. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Το πάλεψα για να κρατηθώ σε αυτό. Όμως είχα και την τύχη να αγκαλιαστώ από τους ανθρώπους της υποκριτικής.
Δεν είναι ότι δε στενοχωρήθηκα για τη φωνή μου, ότι δεν πένθησα και προφανώς δεν είναι απλό πράγμα για μένα, μετά από 50 χρόνια, να μη μπορώ να τραγουδήσω. Ξέρω όμως, πως η Χαρούλα τόσα χρόνια τραγουδούσε καλά», είπε.
Ενώ αυτοπροσδιορίζεται «μάνα», για πολλούς: «Θα έλεγα ότι είμαι μάνα. Μου αρέσει να είμαι μάνα για πολλούς. Έχω έναν γιο αλλά αισθάνομαι ότι έχω πολλά παιδιά και υπάρχουν πολλά παιδιά που με λένε μάνα. Το έχω αυτό της μάνας, με τα καλά της και με τα κακά της. Το «ζακέτα να πάρεις» το λέω.
Μάνα που θέλει να είναι ερωτευμένη, φίλη, αδερφή. Και είμαι και τσογλάνι μερικές φορές. Γιατί την ώρα που μου τη βαράει, μου αρέσει να σηκώνομαι και να κάνω το δικό μου, αυτό που δεν έκανα στη μάνα μου», πρόσθεσε.
