Την τελευταία θέση μεταξύ του συνόλου των κρατών – μελών της Ε.Ε. κατέχει η Ελλάδα αναφορικά με την αγοραστική δύναμη των δημοσίων υπαλλήλων. Οι περίπου 700.000 δημόσιοι υπάλληλοι της Ελλάδας, βλέπουν να έχουν τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μισθολογικό χάσμα της τάξεως περίπου του 20% με τον ιδιωτικό τομέα.
«58% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο»
Όπως αναφέρεται συγκεκριμένα σε έρευνα του Πανελλήνιου Συλλόγου Υπαλλήλων ΟΑΕΔ- τ. ΟΕΕ- τ. ΟΕΚ (ΠΑΝΣΥΠΟ), που επικαλείται στοιχεία της Eurostat, «ο Έλληνας δημόσιος υπάλληλος λαμβάνει 1.324 PPS (μονάδες αγοραστικής δύναμης) μηνιαίως – τελευταίος από 27 χώρες, με χάσμα -58% από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (3.152 PPS)». Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι «είμαστε κατώτεροι από τη Βουλγαρία (2.010 PPS) και τη Ρουμανία (1.626 PPS)».
Μάλιστα, όπως σημειώνεται, η απόκλιση του -58%, «παραμένει ουσιαστικά αναλλοίωτη από το 2021 (-56% τότε), παρά τις επίσημες ανακοινώσεις μισθολογικών αυξήσεων».
«20% λιγότερο εισόδημα από τον ιδιωτικό τομέα»
Σύμφωνα με όσα σχολίασε στο iEidiseis.gr ο Κωνσταντίνος Λιβέρης, πρόεδρος του ΠΑΝΣΥΠΟ, πρόκειται για κατάσταση που οφείλεται σε δύο λόγους: «αρχικά, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν λαμβάνουν 13ο μισθό, επίδομα Πάσχα και επίδομα αδείας. Επίσης, τα μισθολογικά κλιμάκια δεν έχουν τιμαριθμοποιηθεί στους δημοσίους υπαλλήλους, κάτι που θα έπρεπε να γίνει αυτόματα, εξαιτίας του πληθωρισμού στα βασικά προϊόντα».
Όπως άλλωστε ανέφερε ο ίδιος, «δεν ζητάμε να γίνουμε Δανία του νότου, αλλά να αλλάξει το πλαίσιο και να προσαρμοστεί στον μέσο όρο της ΕΕ, καθώς είναι πολύ μεγάλο το μισθολογικό χάσμα στους δημοσίους υπαλλήλους».
Βάσει όσων αναγράφονται στην έρευνα, το γεγονός ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι λαμβάνουν 12 μισθούς, «ισοδυναμεί με περίπου 20% λιγότερο ετήσιο εισόδημα σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα».
«Δεν προσλαμβάνουν μόνιμο προσωπικό»
Κι αυτό συμβαίνει ενώ σύμφωνα με τον κ. Λιβέρη, «προσθέτουν προσωπικό ορισμένου χρόνου με ειδικά προγράμματα, όπως αυτά της ΔΥΠΑ για ηλικίες 55 ετών και άνω σε όλο το Δημόσιο. Αντιθέτως όμως, έπρεπε να επενδύσουν σε μόνιμο προσωπικό, που θα μείνει, θα εκπαιδευθεί και θα εξυπηρετεί. Έχουμε υπερπλεόνασμα σε συμβάσεις ορισμένου χρόνου και ειδικές συμβάσεις επειδή δεν προσλαμβάνουν μόνιμο προσωπικό».
Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στην έρευνα, ειδικά στη ΔΥΠΑ, «οι μόνιμοι υπάλληλοι που συνταξιοδοτούνται δεν αντικαθίστανται από νέους μόνιμους, αλλά “καλύπτονται” προσωρινά είτε από εργαζόμενους των προγραμμάτων για ανέργους 55+ ετών, είτε από εργαζόμενους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ. Όταν τα προγράμματα λήξουν και οι συμβάσεις εκπνεύσουν, οι εργαζόμενοι αυτοί απολύονται – χωρίς καμία εναλλακτική, χωρίς σχέδιο διαδοχής. Η υπηρεσία μένει ουσιαστικά “στον αέρα”, αδυνατεί να εξυπηρετήσει τον πολίτη, και κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη για αυτή την οργανωμένη αποδόμηση».
Άνω των 55 ετών το 37% των δημοσίων υπαλλήλων
Ιδιαιτέρως ανησυχητικό σύμφωνα με την έρευνα, είναι επίσης ότι το 37% των δημοσίων υπαλλήλων είναι άνω των 55 ετών, ενώ η μέση ηλικία ανέρχεται στα 47 έτη. Παράλληλα, όπως σημειώνεται, «ένα κύμα συνταξιοδοτήσεων έρχεται τη δεκαετία 2025-2035».
Σύμφωνα με τον κ. Λιβέρη, «δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός. Ο κόσμος φεύγει, γεγονός που δημιουργεί σοβαρές υπηρεσιακές ανάγκες, διαμορφώνοντας σοβαρό κόστος για τον πολίτη».
Ενδεικτικά, ο ίδιος ανέφερε πως «κάθε αίτηση που παλαιότερα εξυπηρετούνταν από τη δημόσια διοίκηση, πλέον υποβάλλεται ηλεκτρονικά από τον πολίτη, ο οποίος έχει την απόλυτη ευθύνη. Ακόμη κι ένα απλό λάθος στην αίτηση, του στερεί βασικά του δικαιώματα. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει επαρκές προσωπικό και τα πάντα έχουν περάσει σε μια ηλεκτρονική διεκπεραίωση, χωρίς να εξασφαλιστεί ούτε το βασικό στάδιο προσαρμογής του κόσμου».
«Δεν θεωρείται ελκυστικό το Δημόσιο»
Αυτοί οι παράγοντες έχουν οδηγήσει σύμφωνα με τον κ. Λιβέρη στο να «μην θεωρείται πλέον ελκυστικό το Δημόσιο. Στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν καλύτεροι μισθοί και περισσότερες πιθανότητες μισθολογικής, υπηρεσιακής και προσωπικής ανέλιξης. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε προκηρύξεις του ΑΣΕΠ για μηχανικούς ή για εργαζόμενους στην πληροφορική, δεν καλύπτεται ούτε το 30%, επειδή οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα είναι τριπλάσιοι. Γιατί να έρθουν στο Δημόσιο;».
Όπως άλλωστε υπογραμμίζεται στην έρευνα, η σημερινή πραγματικότητα αποτελεί «το αποτέλεσμα συνειδητής υποβάθμισης των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων επί σειρά ετών».
«Υπερκοστολόγηση και φωτογραφικοί διαγωνισμοί»
Πάντως, σύμφωνα με τον κ. Λιβέρη, «υπάρχουν οι δημόσιοι πόροι προκειμένου να δοθεί 13ος και 14ος μισθός, όμως είναι πολιτική επιλογή αυτοί οι πόροι να μην διοχετεύονται στην ορθή και αξιοκρατική λειτουργία του Δημοσίου. Ως αποτέλεσμα, αρχίζουν οι απευθείας σε βασικές υπηρεσίες, συχνά με υπερκοστολόγηση και φωτογραφικούς διαγωνισμούς».
Είναι ενδεικτικό ότι σύμφωνα με στοιχεία του Κεντρικού Ηλεκτρονικού Μητρώου Δημοσίων Συμβάσεων που επικαλείται ο ΠΑΝΣΥΠΟ, «το 76,7% των κρατικών συμβάσεων το 2024 υπογράφηκαν με απευθείας ανάθεση – συνολικής αξίας 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ ενός μόνο έτους».
«Συντηρούνται συνθήκες διαφθοράς»
Σύμφωνα με τον κ. Λιβέρη, «οι αξιοπρεπείς μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων είναι απαραίτητοι και για να μην υπάρχει ο κίνδυνος των εξαρτήσεων από ιδιωτικά συμφέροντα, προκειμένου να κάνουν τη δουλειά τους αξιοκρατικά και με σεβασμό στο λειτούργημά τους. Η τωρινή πραγματικότητα συντηρεί συνθήκες διαφθοράς, ενώ οι αξιοπρεπείς μισθοί διασφαλίζουν μια ανεξάρτητη λειτουργία».
Προκειμένου όμως να αλλάξει αυτή η συνθήκη, θα πρέπει σύμφωνα με τον κ. Λιβέρη «να αλλάξει η πολιτική αντιμετώπιση του Δημοσίου. Όλο τα κοινοβουλευτικά κόμματα θα πρέπει να διαπιστώσουν ότι η κοινωνία έχει ανάγκη από σοβαρές θεσμικές αλλαγές προκειμένου να εμπιστευθεί την πολιτική και το Δημόσιο. Δεν είμαι όμως ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι θα συμβεί αυτό».
