Σε έναν δυσεπίλυτο γρίφο έχει εξελιχθεί η υπόθεση που αφορά τον 62χρονο Σπύρο Ρέτσα, τα ίχνη του οποίου αγνοούνται από τα τέλη Μαρτίου στην ευρύτερη περιοχή της Εύβοιας. Η έρευνα επικεντρώνεται πλέον στις κρίσιμες ώρες που ακολούθησαν την αναχώρησή του από το σπίτι του, καθώς στο προσκήνιο έχουν έρθει πληροφορίες για πρόσωπα και οχήματα που ενδέχεται να συνδέονται με την υπόθεση. Μέσα από καταθέσεις μαρτύρων και τα ευρήματα της εκπομπής Φως στο Τούνελ, επιχειρείται να χαρτογραφηθεί η διαδρομή του γνωστού επιχειρηματία, την ώρα που η οικογένειά του ζει ώρες αγωνίας αναμένοντας μια θετική εξέλιξη.
Η διαδρομή με το ταξί προς την παραλία στο Αλιβέρι
Το χρονικό της εξαφάνισης ξεκίνησε το πρωί της 30ής Μαρτίου, όταν ο 62χρονος αποχώρησε από την κατοικία του, επιλέγοντας να μετακινηθεί με ταξί αντί για το δικό του όχημα. Προορισμός του ήταν η περιοχή «Πεθαμένος», μια απόμερη τοποθεσία κοντά σε ιχθυοτροφείο. Εκείνη τη διαδρομή ανέλαβε μια γυναίκα επαγγελματίας οδηγός, η οποία αποτέλεσε έναν από τους τελευταίους ανθρώπους που τον είδαν. Περιγράφοντας τη μεταφορά του, η ίδια ανέφερε τα εξής:
«Ήταν περίπου δέκα παρά όταν ήρθε στην πιάτσα. Ήμουν πρώτη στη σειρά και μου ζήτησε να τον πάω σε μια παραλία κοντά στο ιχθυοτροφείο. Κρατούσε μόνο μια μικρή σακούλα. Η διαδρομή διαρκεί περίπου δέκα με δεκαπέντε λεπτά», ανέφερε.
Όπως προκύπτει, ο επιχειρηματίας πήρε θέση στα πίσω καθίσματα, δίνοντας οδηγίες για τον προορισμό του.
«Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής δεν μιλούσε, αλλά δεν έδειχνε να τον απασχολεί κάτι. Ήταν ψύχραιμος. Δεν τον γνώριζα προσωπικά και αρχικά δεν μπορούσα να επιβεβαιώσω αν επρόκειτο για τον κύριο Ρέτσα. Αργότερα όμως, ένας συνάδελφός μου που τον γνώριζε, μου είπε ότι τον είδε να επιβιβάζεται στο ταξί μου. Την επόμενη ημέρα ήρθε και η αστυνομία, μου έδειξε φωτογραφία και τον αναγνώρισα».
Ο 62χρονος φαινόταν να κατέχει άριστη γνώση του τοπικού οδικού δικτύου, κατευθύνοντας τη γυναίκα οδηγό.
«Μου έλεγε από πού να πάω, γιατί υπάρχει κι άλλος δρόμος, αλλά είναι χωματόδρομος και δύσβατος. Φάνηκε πως γνώριζε καλά την περιοχή. Περάσαμε από το εργοστάσιο ρεύματος και στη συνέχεια από το Μηλάκι, μια κατοικημένη περιοχή».
Η αποβίβαση έγινε σε ερημικό σημείο, με την οδηγό να αποχωρεί δίχως να παρατηρήσει κάτι το μεμπτό. Τις επόμενες ώρες πληροφορήθηκε τα δυσάρεστα νέα.
«Το μόνο που είδα ήταν ότι κατέβηκε και κατευθύνθηκε προς την παραλία. Στενοχωρήθηκα όταν έμαθα για την εξαφάνισή του — όχι μόνο γιατί χάθηκε ένας άνθρωπος, αλλά γιατί ήμουν εγώ που τον μετέφερα εκεί. Δεν μου είχε προκαλέσει υποψίες τότε· υπέθεσα πως ίσως είχε κάποια βάρκα στο ιχθυοτροφείο ή θα πήγαινε προς το λιμάνι του Καράβου που βρίσκεται κοντά».
Το μυστήριο με το δεύτερο όχημα στο σημείο της εξαφάνισης
Ένα επιπλέον στοιχείο που περιπλέκει την κατάσταση είναι η αναφορά ενός ντόπιου κατοίκου, ο οποίος έκανε λόγο για την παρουσία ενός δεύτερου ταξί στην ίδια παραθαλάσσια τοποθεσία, λίγες ώρες αργότερα.
«Ναι, σωστά. Εγώ έχω σπίτι στον οικισμό Παναγία Πούντας, τρία χιλιόμετρα από την παραλία Πεθαμένων. Περνάω συνέχεια από εκεί. Τη Δευτέρα το πρωί, στις 30 Μαρτίου, ήμουν στο Αλιβέρι για ψώνια. Γύρισα σπίτι κατά τις 12:30, άφησα τα πράγματα και λίγο αργότερα πήρα το δεύτερο αυτοκίνητο που έχω για να πάω μέχρι το χωριό μου, στο Καλέτσι, Πράσινο το λένε. Φεύγοντας, είδα το ταξί εκεί στην παραλία. Το κατέθεσα και στην αστυνομία», είπε αρχικά.
Μολονότι δεν συγκράτησε την ακριβή ώρα, ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι κατηγορηματικός ως προς τη μέρα.
«Δεν θυμάμαι ακριβώς την ώρα. Ήταν σίγουρα μεσημέρι, από τη μία μέχρι τις 3:30. Όμως είμαι σίγουρος εκατό τοις εκατό για την ημέρα. Θυμάμαι πως, κατεβαίνοντας τον δρόμο από το βουνό, είδα ένα αυτοκίνητο να έρχεται. Και λέω να κόψω ταχύτητα, γιατί έχει μια δύσκολη στροφή εκεί και, αν δεν ξέρει ο άλλος, μπορεί να γίνει ατύχημα. Όταν έφτασα στην παραλία Πεθαμένος, διαπίστωσα ότι ήταν ταξί», ανέφερε.
Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, το αυτοκίνητο βρισκόταν σταθμευμένο δεξιά στον δρόμο, με τον ίδιο να εστιάζει στον οδηγό, χωρίς να καταφέρει να διακρίνει αν υπήρχαν επιβάτες.
«Είχε παρκάρει εκεί, στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Πρόσεξα τον οδηγό, αλλά δεν πρόλαβα να δω αν ήταν κάποιος στο πίσω κάθισμα. Δεν σταμάτησα. Δεν ήμουν υποψιασμένος. Μάλιστα, σκέφτηκα από πού ήρθε ο ταξιτζής τέτοια ώρα να ψαρέψει; Γιατί εκεί συνήθως ψαρεύουν. Και το σκέφτηκα αυτό γιατί το ταξί δεν ήταν από τα μέρη μας. Μιλάμε για μισό λεπτό οπτική επαφή. Συνέχισα, πήγα μέχρι την πλατεία του χωριού μου, στο Πράσινο, και γύρισα. Έκανα τουλάχιστον 10-12 λεπτά. Όταν γύρισα, δεν είδα το ταξί πουθενά. Είχε φύγει».
Αναφορικά με την πορεία του ξένου οχήματος, προσέθεσε: «Όταν διασταυρωθήκαμε, ερχόταν από Αλιβέρι. Δεν ξέρω τώρα αν γύρισε προς τα εκεί ή αν συνέχισε μετά προς Πούντα».
Η συσχέτιση των γεγονότων έγινε από τον ίδιο έπειτα από μερικά εικοσιτετράωρα, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως το εν λόγω αυτοκίνητο δεν καταγράφηκε από τις κάμερες, σε αντίθεση με εκείνο που είχε αναλάβει το αρχικό δρομολόγιο.
«Εγώ σας λέω ό,τι είδα. Έμαθα για την εξαφάνιση μετά από 3-4 μέρες και ότι τον είχε μεταφέρει εκεί η γυναίκα οδηγός ταξί. Μετά τα συνδύασα όλα και σκέφτηκα ότι έπρεπε να ενημερώσω. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι χρώμα είχε το ταξί. Δεν είπα χρώμα ούτε στην κατάθεσή μου στην αστυνομία. Δεν πρέπει όμως να ήταν γκρι. Δεν ήταν του Αλιβερίου, αλλά ίσως κάποιας άλλης περιοχής εδώ στην Εύβοια. Είχε όμως καπέλο που έγραφε ταξί».
Ταυτόχρονα, δεν είδε κάποιον άλλο άνθρωπο να κινείται κοντά, αφήνοντας εντούτοις ανοιχτό το ενδεχόμενο ο αγνοούμενος να βρισκόταν χαμηλά στην ακτή.
«Τα μάτια μου έπεσαν στον ταξιτζή. Μπορεί ο αγνοούμενος να ήταν από κάτω, στην παραλία, και να μην τον είδα. Πρέπει να είσαι υποψιασμένος για να κοιτάξεις την παραλία και εγώ δεν ήμουν. Είδα έναν άνδρα με ένα σκυλάκι ένα χιλιόμετρο μακριά από την παραλία προς Πούντα. Στον γυρισμό τον είδα, αλλά δεν τον ήξερα. Δεν γνώριζα προσωπικά τον αγνοούμενο. Έμαθα μετά ότι είχε το γνωστό σούπερ μάρκετ και ότι είχε επιχειρήσεις. Κρίμα, γιατί έμαθα ότι έχει τέσσερα παιδιά. Μακάρι να βρεθεί».
Τι δηλώνει η σύζυγος του Σπύρου Ρέτσα για τη μοιραία ημέρα
Την ίδια στιγμή, το στενό οικογενειακό περιβάλλον βιώνει τη δική του δοκιμασία, μην έχοντας καμία απάντηση για την τύχη του δικού τους ανθρώπου.
«Δεν αντέχω άλλο. Στις 30 έκλεισε ένας μήνας και είναι πολύ δύσκολο, γιατί δεν έχουμε καμία απάντηση, ούτε εγώ ούτε τα παιδιά μου. Τι να τους πω; Πρέπει να φανώ δυνατή. Σε αυτή την παραλία δεν ερχόμασταν· εκείνος όμως, παλιότερα, πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν είχε το σκάφος, ίσως ερχόταν για ψάρεμα», ανέφερε στο «Φως στο Τούνελ» η σύζυγος του Σπύρου Ρέτσα.
Μολονότι εκείνο το πρωινό δεν υπήρχε κάτι που να προμηνύει την εξαφάνιση, η σύζυγός του, αναλύοντας τις ώρες εκείνες, στάθηκε σε ορισμένες κινήσεις του που έδειχναν έξω από το συνηθισμένο του πρότυπο συμπεριφοράς.
«Εκείνη την ημέρα, νωρίς το πρωί, κατέβηκε στην κουζίνα να φτιάξει καφέ κι εγώ έπλενα τα πιάτα. Δεν παρατήρησα κάτι περίεργο. Το μόνο που μου φάνηκε ασυνήθιστο ήταν ότι ζήτησε από τον μικρό μας γιο να τον αγκαλιάσει πριν φύγει για το σχολείο. Ο Σπύρος δεν ήταν εκδηλωτικός άνθρωπος, καμία σχέση. Ήταν λιγομίλητος, αλλά πολύ ευγενικός και δεν είχε διαφορές με κανέναν. Επειδή βιαζόμουν να πάω στη δουλειά, δεν έδωσα περισσότερη σημασία. Όταν γύρισα, λίγο πριν από τις δύο, είδα το αυτοκίνητό του παρκαρισμένο κανονικά και ρώτησα τα παιδιά αν ο πατέρας τους κοιμόταν, γιατί συνήθιζε να ξεκουράζεται τα μεσημέρια».
Το σοκ ήρθε αργότερα, καθώς η απουσία του έγινε αντιληπτή, ενώ τα προσωπικά του είδη παρέμεναν στους χώρους του σπιτιού.
«Πήγα στο γραφείο του και είδα τα κλειδιά του αυτοκινήτου του. Ανέβηκα επάνω, στο δωμάτιο, και στο κομοδίνο βρήκα τακτοποιημένα το πορτοφόλι του με τις κάρτες και κάποια χρήματα, καθώς και το κινητό του στη φόρτιση. Ήρθαν τα αδέρφια του, πήγαμε στην αστυνομία και βγήκαμε στους δρόμους να τον αναζητήσουμε. Εκείνο το πρωί, στο σπίτι ήταν η μικρή μας κόρη. Τη ρώτησε αν ήθελε να την πάει εκείνος στο σχολείο, αλλά του είπε πως προλάβαινε και θα πήγαινε με τα πόδια. Της άφησε κάποια χρήματα για να πάρει μαζί της. Επειδή της φάνηκαν πολλά, τον ρώτησε αν ήταν όλα αυτά για το σχολείο. Εκείνος της απάντησε “για ό,τι χρειαστεί”. Το παιδί παραξενεύτηκε», κατέληξε συγκινημένη.
Άνθρωποι που τον γνώριζαν και συνεργάστηκαν μαζί του τον περιγράφουν ως έναν αφοσιωμένο επαγγελματία και βιοπαλαιστή, ο οποίος προσπαθούσε πάντα για το καλύτερο. Ο Γιώργος Κότσαρης, πρώην αντιδήμαρχος και νυν δημοτικός σύμβουλος, αναφέρθηκε στην πορεία του:
«Διατηρούσε ένα θερμοκήπιο που πήγαινε εξαιρετικά καλά, όμως μια έντονη χιονόπτωση το κατέστρεψε, αναγκάζοντάς τον να αλλάξει επαγγελματική πορεία. Στη συνέχεια ανέλαβε το κατάστημα ΑΒ στο Αλιβέρι, όπου εργαζόταν μαζί με την οικογένειά του. Πρόκειται για μια οικογένεια που έχει αγωνιστεί σκληρά για πολλά χρόνια και είχε καταφέρει να προοδεύσει σημαντικά μέσω αυτής της επιχείρησης. Ωστόσο, ο όμιλος των σούπερ μάρκετ αποφάσισε αργότερα να λειτουργήσει το σούπερ μάρκετ αυτόνομα και όχι με τη μορφή franchise», είπε.
Παρά τις όποιες αντιξοότητες, ο αγνοούμενος φαινόταν να κάνει νέα επιχειρηματικά σχέδια.
«Ήταν ιδιαίτερα δραστήριος και βρισκόταν σε αναζήτηση μεγάλης έκτασης για να ξεκινήσει νέα καλλιέργεια. Σε γενικές γραμμές, δεν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα· αντίθετα, η πορεία του ήταν θετική και είχε αναπτύξει και εξαγωγική δραστηριότητα στον τομέα των φρούτων. Ευχόμαστε να προκύψει κάποιο στοιχείο και να βρεθεί ζωντανός ο Σπύρος, καθώς έχει μια πολύτεκνη οικογένεια που τον περιμένει», είπε χαρακτηριστικά.
Κλείνοντας, ένας επαγγελματίας της περιοχής που διατηρεί ιχθυοπωλείο απέναντι από την πιάτσα των ταξί, επισήμανε πως η καθημερινότητα του 62χρονου δεν έδειχνε να έχει διαταραχθεί.
«Την ημέρα εκείνη δεν τον είδα, αλλά τις προηγούμενες ημέρες δεν φαινόταν να τον απασχολεί κάτι. Συζητούσαμε κανονικά και κάναμε αστεία για τα ψάρια. Ήταν ένας πολύ ήσυχος άνθρωπος… Τι να πω, ο Θεός είναι μεγάλος. Μακάρι να βρεθεί».
