«Δεν φέρεστε καλά στον Τσίπρα…», του είπε δημοσιογράφος στον προθάλαμο ενός τηλεοπτικού στούντιο, μετά το εκλογικό στραπάτσο του 2023, καθώς ήταν σ’ αυτούς που έδειχναν ως υπαίτιο τον παραιτηθέντα πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.
«Μην μου πατάς τον κάλο», απάντησε. Προβάλλοντας ότι υπήρξε θύμα του -και δεν θα το αφήσει χωρίς απάντηση. Ήδη η αδιάσπαστη σχέση του Νίκου Παππά με τον «Αλέξη» ήταν κομμάτια και θρύψαλα.
Στις εσωκομματικές εκλογές ο πρώην πρωθυπουργός εγκαινίαζε την περίοδο του μαριονετίστα -που… συνεχίζεται- στο κόμμα με το οποίο αναδείχθηκε πρωθυπουργός.
Το «προεδρικό μπλοκ» μετακινήθηκε από την Αχτσιόγλου -που είχε αρνηθεί αλαζονικά την ηγεσία που της πρόσφερε παρασκηνιακά ο Τσίπρας- στον Κασσελάκη και η υποψηφιότητα Παππά βούλιαξε στο 8,68%. Κάτω και από τον «φραξιονιστή» Τσακαλώτο.
Κανείς δεν έμαθε ποτέ γιατί οι παλιοί «αυτοκόλλητοι» έγιναν άσπονδοι αντίπαλοι -και πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας έβαλε μπροστά το σχέδιο «Syriza delenda est». Ο άλλος σήκωνε τον σταυρό του «13-0» του Ειδικού Δικαστηρίου -με τον ισχυρισμό ότι το εξάλειψε με την εκλογή του στη Βουλή.
Ο Τσίπρας είναι πάντα προσεκτικός απέναντι στον Παππά. Ακόμη και στις αφηγήσεις της «Ιθάκης» τού χρεώνει απλώς ότι ταλαιπώρησε τους διεκδικητές τηλεοπτικής συχνότητας -χωρίς να θίγει άλλα θέματα.
Στους συνομιλητές του, η μόνη αξιολογική μετακίνηση για τον πρώην κολλητό, υπουργό και άνθρωπο των ειδικών αποστολών, ήταν από τη διαβεβαίωση «έχει πολιτικό κριτήριο», στην αυτοκριτική «δεν έπρεπε να τον βάλω στο ψηφοδέλτιο».
Σήμερα ο Τσίπρας ρίχνει τα μπετά για ένα άλλο κόμμα πάνω στα συντρίμμια του προηγουμένου και ο πρώην «αντ’ αυτού» είναι ο ρυθμιστής μιας εκλογής που θα κρίνει αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακόμη σφυγμό. Έπαιξε τον ίδιο ρόλο στη μετάβαση από τον Κασσελάκη στον Φάμελλο.
Τι να ρυθμίσει, όμως, σε ένα εκλογικό σώμα μόλις οκτώ μελών -από τα οποία οι δύο είναι υποψήφιοι;
Έστω και άλλων τόσων, που -τυπικά- μπορούν να ψηφίσουν, κρίνοντας το αποτέλεσμα και ακολούθως να παραιτηθούν, παίρνοντας τον δρόμο για άλλο κόμμα. Επιπλέον, και τα δύο άλογα κουτσαίνουν.
Η Δούρου συμβολίζει τη χειρότερη -μετά τις μετεωρολογικές παρατηρήσεις του Τσίπρα, την ώρα που η φωτιά και η θάλασσα κατάπιναν ζωές- στιγμή του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ: το Μάτι.
Όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά διεκδίκησε, με κυνισμό, εκ νέου την Περιφέρεια Αττικής. Προαναγγέλλοντας -ή διευκολύνοντας- το τέλος της φάρσας «πρώτη φορά Αριστερά».
Ο Πολάκης εκπροσωπεί τον ΣΥΡΙΖΑ των σπηλαίων. Με τις παρεμβάσεις του, μετατρέπει την πολιτική σε κουτσαβακισμό και τον πολιτικό λόγο σε «μπινελίκια» -χάνοντας ακόμη και το δίκιο του, που έχει συχνά στα θέματα που αναδεικνύει.
Λέγεται ότι ο Παππάς δεν έχει εγκαταλείψει την προσδοκία να ηγηθεί κάποτε του ΣΥΡΙΖΑ. Στην εκλογή του Σαββάτου -και στις εσωκομματικές διαδικασίες που θα ακολουθήσουν, αν συνεχίσει να υφίσταται κόμμα- βλέπει απλώς ένα ακόμη στάδιο προς τις επιδιώξεις του.
Στην αναμέτρηση Πολάκη – Δούρου θα υποστηρίξει όποιον μπορεί να… βλάψει περισσότερο τον Τσίπρα -και δεν το κρύβει: καταγγέλλει ότι οι αποχωρήσεις βουλευτών «εντάσσονται ηθελημένα σε σχέδιο διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ».
Σιγά το νέο. Ο ίδιος επιχειρεί να το ακυρώσει και ταυτόχρονα απειλεί τον σχεδιαστή: «Θα έρθει ο καιρός που θα ειπωθούν και αυτά».
Έτσι κρατάει ανοιχτούς τους λογαριασμούς του με τον Τσίπρα -και συνεπώς η τελική πράξη εκκαθάρισης του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέβηκε ακόμη…
