O Gary O’Donoghue, ανταποκριτής του BBC, βρισκόταν στην αίθουσα της δεξίωσης στο Hilton στην Ουάσιγκτον, με τη συμμετοχή του Ντόναλντ Τραμπ, τη στιγμή που πραγματοποιήθηκε η έφοδος του ενόπλου και αφηγείται όσα έζησε λεπτό προς λεπτό.
«Μόλις είχα αφήσει κάτω το μαχαίρι και το πιρούνι μου και σχεδόν δεν πρόσεξα τους εκκωφαντικούς ήχους που έρχονταν από κάπου μπροστά μου, προς την κατεύθυνση της κεντρικής εισόδου της αίθουσας δεξιώσεων στο Washington Hilton.
Έκανα ένα είδος “ηχητικής επαλήθευσης”. Μέσα σε λίγες στιγμές σκέφτηκα: αυτός είναι ο χαμηλός, υπόκωφος ήχος που κάνουν τα ημιαυτόματα όπλα.
Εστίασα στους ήχους και άκουσα το σπάσιμο γυαλιών. Ύστερα ένιωσα το κεφάλι του συναδέλφου μου, του Daniel, με τον οποίο μόλις μιλούσα, να περνά δίπλα μου και κατάλαβα ότι έπεφτε στο πάτωμα. Τον ακολούθησα. Ήμουν στα γόνατα, κάτω από το τραπεζομάντιλο».
«Ήμουν και στην Πενσυλβάνια, αλλά αυτό ήταν διαφορετικό»
«Ένα ακόμη Σάββατο βράδυ, μια ακόμη προεδρική εκδήλωση — και στο μέσο ακόμη ενός πυροβολισμού. Βρισκόμουν στο Butler της Πενσιλβάνια τον Ιούλιο του 2024, όταν ο πρόεδρος έφτασε λίγα εκατοστά από το να χάσει τη ζωή του.
Οι στιγμές που ακολούθησαν τότε ήταν γεμάτες από ουρλιαχτά και ανθρώπους που έτρεχαν. Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά, καθώς μέσα σε δευτερόλεπτα είχαμε ήδη χωθεί κάτω από το τραπέζι. Ένας άλλος συνάδελφος μού είπε πως, τη στιγμή που ακούγονταν οι πυροβολισμοί, είδε δεκάδες ανθρώπους να τρέχουν μέσα στην αίθουσα από τον διάδρομο έξω.
Για τα πέντε ή δέκα λεπτά που μείναμε κάτω από το τραπέζι, όλοι περιμέναμε να δούμε αν ο ένοπλος είχε επίσης μπει στην αίθουσα και ετοιμαζόταν να αρχίσει να πυροβολεί τους δυόμισι χιλιάδες παρευρισκόμενους σε αυτό το δείπνο. Η Μυστική Υπηρεσία πάνω στη σκηνή πίσω μας απομάκρυνε βιαστικά τον πρόεδρο Τραμπ, την Πρώτη Κυρία Μελάνια Τραμπ και τον αντιπρόεδρο JD Vance.
Άλλοι πράκτορες στέκονταν με κράνη και αλεξίσφαιρα γιλέκα, με τα όπλα στραμμένα προς το πλήθος, ελέγχοντας αν υπήρχαν κι άλλες απειλές.
Λίγο πριν από το δείπνο, είχα δει τον υπουργό Υγείας Ρόμπερτ. Κένεντι Τζ.. σε ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στην αίθουσα. Τον ρώτησα αν ανυπομονούσε για την εκδήλωση και μου είπε πως πεινούσε και ήθελε να ξεκινήσει. Καθόταν σε ένα τραπέζι όχι πολύ πίσω μου.
Και περίπου 30 μέτρα πίσω μας, προς τις κύριες πόρτες, ο διευθυντής του FBI, Κας Πάτελ, ήταν στο πάτωμα μαζί με τους υπόλοιπους – προστατεύοντας τη σύντροφό του – καθώς ένας πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας έτρεχε στην αίθουσα για να τον βοηθήσει.
«Η ασφάλεια στον χώρο δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηρή»
«Αμέσως το μυαλό σου πάει στο τι, στο γιατί και – σε αυτή την περίπτωση – κυρίως στο πώς. Πώς μπόρεσε ένας ένοπλος να φτάσει τόσο κοντά στον πρόεδρο, ξανά; Όλοι οι δρόμοι γύρω από το Hilton είχαν κλείσει για ώρες, αποκλεισμένοι από τις αρχές. Όμως η ασφάλεια στον ίδιο τον χώρο δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηρή.
Ο άνθρωπος στην πόρτα έξω απλώς έριξε μια πρόχειρη ματιά στο εισιτήριό μου από απόσταση περίπου δύο μέτρων. Κατεβήκαμε με το ασανσέρ στην αίθουσα δεξιώσεων και ένας πράκτορας με πέρασε από ανιχνευτή, αλλά δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους ήχους που προκάλεσαν τα αντικείμενα στην εσωτερική τσέπη του σακακιού μου. Δεν μου ζήτησαν να δείξω τα προσωπικά μου αντικείμενα.
Με λίγα λόγια, η ασφάλεια έμοιαζε με αυτή ενός συνηθισμένου δείπνου ανταποκριτών του Λευκού Οίκου — χωρίς την παρουσία του εν ενεργεία προέδρου. Καθώς παραμέναμε μέσα στην αίθουσα μετά τους πυροβολισμούς, προσπαθούσαμε απεγνωσμένα να βρούμε σήμα στο κινητό για να μεταδώσουμε όσα συνέβαιναν και να μάθουμε περισσότερα.
Προσπάθησα να μην σκεφτώ πολύ την έκταση αυτού που μόλις είχε συμβεί. Ωστόσο, υπήρχε εκείνο το γνώριμο τσίμπημα στα μάτια, όταν το μυαλό αρχίζει να σκέφτεται τι θα μπορούσε να είχε συμβεί. Και πόσες φορές μπορείς να περάσεις κάτι τέτοιο σε αυτή τη χώρα, πριν η τύχη σου τελειώσει».
