Παιχνίδια των «ευρημάτων» στα γκάλοπ που κατακλύζουν τους μιντιακούς αιθέρες της ελληνικής Δημοσκοπικής Δημοκρατίας… Όταν ο Τσίπρας είχε ανάγκη από «καθαρό» επικοινωνιακό ουρανό, τον παρέδωσαν στην Καρυστιανού και του χάλασαν το τάιμινγκ.
Τώρα που ο Ανδρουλάκης χρειάστηκε «αέρα», φύσηξαν προς τον Τσίπρα και τον γύρισαν πίσω. Κάπως έτσι θα πάει ως τις εκλογές. Ο Μητσοτάκης πρώτος, αλλά στο όριο που φέρνει ζόρια εντός της ΝΔ και υποχρεώνει σε συσπειρώσεις υπέρ του.
Οι άλλοι, σε απόσταση, θα τρώνε ο ένας τις σάρκες των άλλων. Μέχρι να κάνει τον λογαριασμό ο ξενοδόχος και, με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο καθένας να πάει στον πάγκο του.
Το θέμα είναι ποιος θα είναι ως τις εκλογές ο «καθένας» στα κόμματα.
Στη ΝΔ ο Μητσοτάκης διασφαλίζει την υποψηφιότητα για την τρίτη θητεία. Οι ιδέες για αλλαγή πριν τις εκλογές υποχωρούν, παρ’ ότι ακούγεται πάντα «με άλλον επικεφαλής θα πάμε καλύτερα». Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει κανένας να φωνάξει ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Αντίθετα, στο ΠΑΣΟΚ η «γύμνια» του Νίκου Ανδρουλάκη βρίσκεται ήδη στη θεματολογία των ψιθύρων. Η κολλημένη βελόνα ξαναγίνεται κρίσιμο θέμα που φτάνει ως τις συζητήσεις του τύπου «πάμε για φούντο, αν δεν τον αλλάξουμε».
Ο Δούκας έριξε τάχα σωσίβιο: «Αν κατεβάσουμε τον Τσίπρα στις επαναληπτικές εκλογές, σώζουμε την παρτίδα». Παραβίασε πρώτος απόφαση του Συνεδρίου που εκβίασε, αλλά από την άλλη πλευρά. Ο Ανδρουλάκης δεν τον έστειλε άκλαφτο, όπως του ζήτησαν αρκετοί.
Ευκαιρία έψαχνε η Άννα Διαμαντοπούλου, εμφανίστηκε ως «μάνα του κόμματος» με την υποκριτική διατύπωση: «Αγαπάμε το ΠΑΣΟΚ; Ας το αποδείξουμε». Παρ’ ότι πήρε πολλά από το ΠΑΣΟΚ, το εγκατέλειψε, προσπάθησε να στήσει κόμμα εναντίον του, φλέρταρε με τον Μητσοτάκη για να γίνει Φλωρίδης πριν τον Φλωρίδη και τώρα το «αγαπάει».
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει απέναντί του τρία πρόσωπα που τον έχουν στοχοποιήσει: ο Δούκας τουλάχιστον εκδηλώνει έντιμα την εναντίωσή του. Η κυρία τον εναγκαλίζεται με επιδίωξη να τον πνίξει. Ο Γερουλάνος κινείται κάπου ανάμεσα, αλλά δεν έχει δυνάμεις να εμφανιστεί ο ίδιος σαν πολιορκητικός κριός.
Και οι τρεις, όμως, εκπροσωπούν το κλίμα που επικρατεί σε παρασκηνιακές διεργασίες κατά του Ανδρουλάκη, που «νομιμοποιήθηκαν» με τα δημοσκοπικά τερτίπια. Ο ίδιος τους βοήθησε, εκτός από το ηγετικό έλλειμμα, με το αδήλωτο, στο πόθεν έσχες, ένα εκατομμύριο ευρώ που βρέθηκε στις Βρυξέλλες. Δηλωμένο πλέον, αν και δεν ακούστηκε αν έχει καταθέσει ο λογιστής του συμπληρωματική δήλωση προτού απολυθεί.
Το ΠΑΣΟΚ και η κατανόηση της συγκυρίας
Στο ΠΑΣΟΚ έχουν συνολικά σοβαρές ελλείψεις στην κατανόηση των παραμέτρων της συγκυρίας. Αλλά, όσο να ’ναι, αντιλαμβάνονται ότι ο Μητσοτάκης ευνοείται αν φαίνεται ότι πάει στις κάλπες με αντίπαλο τον Τσίπρα.
Πρώτον, γιατί έχει έτοιμη πλατφόρμα εναντίον του και τον αέρα ότι τον έχει κατατροπώσει ως τώρα. Δεύτερον, γιατί οι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η ΕΛΑΣ του είναι οριακή. «Όταν ως υποψήφιος πρωθυπουργός πήγε στο 18%, γιατί να πάει τώρα περισσότερο από το μισό;», αναφέρεται σε κυβερνητικούς κύκλους.
Βολεύει, όμως, να εμφανίζεται πότε ο ένας και πότε ο άλλος μπροστά, για να εδραιώνεται η μεταξύ τους φαγωμάρα, που ικανοποιεί έναν από τους πρωθυπουργικούς στόχους στις εκλογές: όσο κι αν πάρει η ΝΔ, ο δεύτερος να πάρει κάτω από το μισό της.
Αλλά αν ο Τσίπρας είναι ιδανικός αντίπαλος για τον Μητσοτάκη και ο Ανδρουλάκης δεν είναι καν αντίπαλος, για πολλούς λόγους, κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει ότι το ΠΑΣΟΚ διατηρεί το ιστορικό φορτίο του. Και αυτό μπορεί να το καταστήσει ευθέως ανταγωνιστικό απέναντι στη ΝΔ.
Αυτό είναι και το επιχείρημα όσων βρίσκουν αναγκαίο να πάει στις κάλπες με άλλη ηγεσία. Απλώς δεν μπορούν να βρουν ποιος θα είναι περισσότερο ΠΑΣΟΚ από τον σημερινό πρόεδρο, που έχει πιστοποιητικά κομματικής γνησιότητας από τον Λαλιώτη, τον Σκανδαλίδη και τον Σουλαδάκη.
Η Διαμαντοπούλου και ο Μητσοτάκης
Η Διαμαντοπούλου αντιμετωπίζεται ως μακρύ χέρι του Μητσοτάκη, τον οποίο έχει αξιολογήσει ως «καλό πρωθυπουργό», και η ίδια προκαλεί αποστροφή στην πλειοψηφία της κομματικής βάσης. Ο Δούκας θεωρείται εν δυνάμει εταίρος του Τσίπρα και ο Γερουλάνος δεν πείθει ότι οι αποστάσεις του από τον Μητσοτάκη είναι αγεφύρωτες, με τον Τσίπρα σίγουρα είναι.
Από τους υπόλοιπους, ο Μιχάλης Κατρίνης, που έχει προφίλ «πραγματικού ΠΑΣΟΚ», δεν έχει ερείσματα στον μιντιακό χώρο.
Αυτά είναι ικανά να κρατήσουν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στο αξίωμά του και να γίνουν οι λογαριασμοί μετά τις κάλπες, με κριτήριο όχι τόσο την επίδοση, όσο την επιρροή στη νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Αρκετοί από τους φίλους του, όμως, πιστεύουν ότι η επίθεση στον Μητσοτάκη είναι άσφαιρη χωρίς να προηγηθεί επίδειξη πυγμής στους εσωκομματικούς αμφισβητίες, που μειδιούν όταν αναφέρονται στις συναναστροφές τους στον στόχο για πρώτο κόμμα.
Πρακτικά πιστεύουν ότι θα ωφεληθεί αν μεταφέρει στα πίσω καθίσματα την πρώην επίτροπο και τον δήμαρχο, που δεν είναι καν βουλευτές, ούτε αγγίζουν τον σκληρό κομματικό πυρήνα.
Ένας από τους πιο έμπειρους υποστηρικτές του επικαλείται έναν παλαιό κανόνα της πολιτικής: «Αν δεν τους φας, θα σε φάνε». Ειδικά σε ένα κόμμα που, ενώ κατέληξε σε σκιώδη κυβέρνηση, δεν κάνει κάτι για την ορατή εσωκομματική αντιπολίτευση.
