Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου μιλά για τη σχέση του με τα κατοικίδιά του και τον μοναδικό Arnie που έζησε 11 χρόνια μαζί του. Ακόμα δίνει τον δικό του ορισμό για την «καλή τηλεόραση» μετά από 35 χρόνια στον χώρο. Καλεσμένος στο Pet Stories του ΣΚΑΪ, αναφέρει πως ο Arnie ήταν ο καλύτερος 4ποδος φίλος του.
«Όταν βλέπω ζώο στον δρόμο σταματάω και του μιλάω», ήταν η αρχική του φράση. Τονίζοντας την αδυναμία που έχει ειδικά στα σκυλιά.
«Τον Arnie τον είχα 11 χρόνια. Τον βρήκα στον δρόμο και αυτός είναι το σημείο αναφοράς στη ζωή μου, ο καλύτερος τετράποδος μου φίλος που υπήρξε ποτέ. Ήταν στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής, έξω από το Άγιο Όρος κάπου το 2005 ταλαιπωρημένο με σπασμένο πόδι. Ήρθε και κάθισε απέναντί μου, αυτός με διάλεξε. Με κοιτάει τον κοιτάω και σα να μου λέει «τι να σου πω ρε φίλε;». Ρωτάω τα παιδιά ποιανού είναι ο σκύλος αυτός και μου λένε κανενός, γυρνάει εδώ και δύο χρόνια. Και λέω «πώς μπορώ να τον πάρω; Θα στεναχωρηθεί κανείς άμα τον πάρω;» Μου λένε «όχι» και τελικά ήρθε στην Αθήνα.
Πέρασα μαζί του τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου και είχαμε και το πιο άδοξο τέλος. Ένα τέλος που θυμίζει ταινία. Ενώ ήμασταν 11 χρόνια αχώριστοι, πέθανε όταν έφυγα στο Nomads για να το παρουσιάσω. Και μου έλεγαν ότι το τελευταίο βράδυ ότι κοιτούσε την πόρτα.
Είχε κολλήσει τα μάτια του στην πόρτα, σα να με περίμενε.
Είμαι και γενικά φορτισμένος αυτή την εποχή, θα βάλω τα κλάματα. Δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω και το κουβαλάω αυτό. Αυτή την σκηνή την έχω αποτυπωμένη. Καλύτερα να μην μου έλεγαν ότι κοιτούσε την πόρτα. Φοβήθηκα μήπως νόμιζε ότι τον άφησα. Γι’ αυτό δεν ήθελα να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη και την κουβέντα που κάνουμε. Γιατί αυτή την εποχή είμαι φορτισμένος και από τη μητέρα μου. Αλλά αυτή η ιστορία είναι πραγματική και πάντα μου κάθεται σα να μην ήμουν εγώ εντάξει στη σχέση μας», είπε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου.
«Νιώθω ότι θα ξανασυναντηθούμε»
Και συνέχισε: «Όπως αγαπώ τους ανθρώπους αγαπάω και τα ζώα. Νιώθω ότι θα ξανασυναντηθούμε. Ίσως αν τον αποχαιρετούσα να είχε κλείσει ο κύκλος μας. Αυτή η σκέψη ότι μπορεί να ένιωσε ότι τον παράτησα είναι το μεγαλύτερο αγκάθι στη σχέση μου με τα ζώα. Αλλά ίσως η αναμονή ότι κάποτε θα ξαναβρεθούμε να μου δίνει λίγη χαρά.
Εκείνο το διάστημα ήταν η πιο μακροχρόνια σχέση μου. Γιατί ήταν φίλος, αδερφός, όλα. Όλα τα περνούσαμε μαζί. Ενώ τώρα στην οικογένεια υπάρχει ο Σνούπι που είναι ο σκύλος του Αναστάση.
Την περίοδο που πήρα φαρμακευτική αγωγή για να μπορέσω να ξαναβρώ το είναι μου. Και μέσα από ψυχιατρική βοήθεια να βρω την ισορροπία μου, απλά αυτός ήταν εκεί και με κοιτούσε. Ήταν η περίοδος που δεν με έβλεπε να γελάω. Το ένιωθε ότι δεν είμαι καλά. Δεν είχα καθόλου κουράγιομ είχα αλλάξει πολύ», συμπλήρωσε.
