Η Νίκη Λυμπεράκη πέρασε στην τελευταία Βόλτα στο Mega, ένα απόγευμα με τον Σταμάτη Φασουλή. Ο μεγάλος θεατράνθρωπος μίλησε για τη ζωή του και τους σταθμούς που καθόρισαν την καριέρα του στο θέατρο. Αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια στον Πειραιά και στη συνέχεια στην Κυψέλη. Καθώς και στην αρνητική στάση του πατέρα του για την απόφασή του να γίνει ηθοποιός.
Επίσης εξήγησε γιατί νιώθει έντονα ανασφάλεια εκτός σκηνής. «Μάλλον δεν φέρθηκα καλά στον εαυτό μου. Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι θέση ήμουνα στο θέατρο. Πάντα νόμιζα ότι ήμουνα σε μειονεκτική. Νομίζω ότι μου λείπει η αυτοπεποίθηση σε πολλά πράγματα όταν είμαι εκτός σκηνής και εκτός πρόβας. Στην πρόβα και στην παράσταση νομίζω θα τα καταφέρω πολύ καλά. Χωρίς να επαιρόμαι γι’ αυτό. Αλλά νομίζω είμαι σίγουρος γι’ αυτά που διαθέτω, ότι ξέρω να το χειριστώ, μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Αλλά στη ζωή δεν ξέρω.
Στη ζωή για να πάω σε ένα εστιατόριο, από την ώρα που μπαίνω μέχρι να κάτσω στο τραπέζι, νομίζω ότι είμαι ο τελευταίος της αμάξης. Μη με ρωτήσεις γιατί. Ούτε θέλω τώρα, γιατί είναι αργά, να το διορθώσω. Αλλά άστο, δεν πειράζει, μια χαρά μου πήγε άλλωστε. Μην του πειράζεις τίποτα, έτσι όπως είναι», είπε αρχικά.
«Με τον πατέρα μου δεν είχαμε ουσιαστικά σχέση»
Πάντα είχε το θέατρο μέσα του. Παρακολουθούσε παραστάσεις από τα μαθητικά του χρόνια. «Η καριέρα μου άρχισε πριν από την καριέρα μου και άρχισε εδώ, στην Κυψέλη, στο Ινστιτούτο Αμερικανικών σπουδών. Όπου αντί να κάτσω να ρημαδομάθω τα αγγλικά, μαζευτήκαμε όλοι οι φιλότεχνοι της τάξης και κάναμε έναν θεατρικό θίασο. Το ήθελα εγώ πάρα πολύ και τους έπεισα.
Έβλεπα συνέχεια θέατρο, ήταν το δώρο της μητέρας μου κάθε Κυριακή απόγευμα. Έφτασα στην Γ Γυμνασίου να έχω δει 27 παραστάσεις. Η μητέρα μου έκανε ότι δεν στήριζε μετά το όνειρο μου, αλλά το στήριζε ουσιαστικά και της άρεσε πολύ. Ο πατέρας μου ήθελε να πάω αξιωματικός ναυτικού γιατί ο θείος μου ήταν ναύαρχος. Μετά, βέβαια, με καμάρωσαν πάρα πολύ.
Με τον πατέρα μου δεν είχαμε ουσιαστικά σχέση. Ήταν στο σπίτι αλλά ήταν από διακριτικός μέχρι αδιάφορος. Ήταν σαν να μην με βλέπει, δεν ενέκρινε καθόλου αυτή την τάση που είχα προς το θέατρο και την καλλιτεχνία. Δεν μου είπε τίποτα ποτέ, αλλά έκανε κάτι χειρότερο. Έκανε πως δεν με έβλεπε, πολύ χειρότερο», είπε ο Σταμάτης Φασουλής.
