Στο επίκεντρο της δημοσιότητας έχει βρεθεί η απομονωμένη Γροιλανδία λόγω των επιθετικών βλέψεων του Ντόναλντ Τραμπ. Και ενώ πολύς κόσμος ανησυχεί για το τι μέλλει γενέσθαι στη παγωμένη αυτή περιοχή, άλλοι τόσοι είναι που ενδιαφέρονται να ταξιδέψουν εκεί και να την ανακαλύψουν.
Αν και γνωρίζει σταθερή τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, το 2026 είναι ιδανική χρονιά να πάει κάποιος στη Γροιλανδία: οι πιθανότητες να δεις το βόρειο σέλας είναι αυξημένες φέτος, ενώ η ηλιακή έκλειψη στις 12 Αυγούστου 2026 αναμένεται να προσελκύσει πολλούς τουρίστες.
Παρόλο που διοικητικά ανήκει στη Δανία, η Γροιλανδία κατοικείται κυρίως από Ινουίτ, τους γνωστούς σε εμάς Εσκιμώους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μια ιδιαίτερα παράξενη γλώσσα και αυτό φαίνεται και στα τοπωνύμια της Γροιλανδίας.
Ένα από αυτά είναι και το διάσημα πια Ittoqqortoormiit (στο περίπου προφέρεται Ιτοκορτόρμιτ), ένα χωριό που είναι παγιδευμενο στους πάγους για εννέα μήνες κάθε χρόνο και σε απόσταση 800 χιλιομέτρων από την επόμενη πόλη.
View this post on Instagram
Πώς πας στο πιο απομονωμένο μέρος της Γροιλανδίας
Με 16 γράμματα και μόλις 370 κατοίκους, το Ittoqqortoormiit μπορεί να περηφανεύεται για το όνομα-σιδηρόδρομος, τα πολύχρωμα σπιτάκια του και το γεγονός ότι είναι προσβάσιμο μόνο το καλοκαίρι.
Βρίσκεται πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, στην ανατολική Γροιλανδία, την πλευρά που κοιτάει προς την Ευρώπη και θεωρείται πιο άγρια και ανεξερεύνητη. Είναι «σφηνωμένο» ανάμεσα στο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο του κόσμου στα βόρεια και το μεγαλύτερο σύστημα φιόρδ του κόσμου στα νότια.
Δεν υπάρχουν δρόμοι προς το Ittoqqortoormiit: ο μόνος τρόπος να φτάσει κανείς εκεί είναι με ελικόπτερο, με πλοίο (μόνο τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες), με snowmobile και έλκηθρο ή με μία από τις δύο εβδομαδιαίες πτήσεις προς το αεροδρόμιο Nerlerit Inaat, περίπου 40 χιλιόμετρα μακριά (μία από την Ισλανδία και μία από τη δυτική Γροιλανδία).
View this post on Instagram
Από το Nerlerit Inaat, χρειάζεται ταξίδι περίπου πέντε-έξι ημερών με εναλλαγή snowmobile και έλκηθρου που το σέρνουν σκύλοι, με ενδιάμεσες στάσεις σε σκηνές και απομονωμένες καλύβες χωρίς κρεβάτι, νερό ή θέρμανση, σε θερμοκρασίες που μπορούν να πέσουν έως και τους -40°C και πολικούς ανέμους που μπορούν να φτάσουν τα 80 χιλιόμετρα την ώρα.
Μια περιοχή στη Γροιλανδία μέσα στη φύση
Η «πίσω αυλή» του Ittoqqortoormiit είναι μια παγωμένη, αδάμαστη ερημιά, όπου ζουν πολικές αρκούδες, μοσχοβόδια και εκατομμύρια θαλασσοπούλια που φωλιάζουν πάνω σε παγόβουνα.
Μπορεί ο πάγος να εγκλωβίζει το χωριό για εννέα μήνες τον χρόνο, αλλά αποτελεί και σανίδα σωτηρίας για τους Ινουίτ κατοίκους του, οι οποίοι τον διασχίζουν με έλκηθρα που σέρνουν σκυλιά για να κυνηγήσουν ψάρια, πολικές αρκούδες και θαλάσσιους ελέφαντες.
Το χωριό γιόρτασε τα εκατό χρόνια του το 2025, όμως τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός του συρρικνώνεται (κατά 35% από το 2006, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις), καθώς οι νέοι μετακινούνται ολοένα και περισσότερο στις πόλεις για να σπουδάσουν ή να ακολουθήσουν διαφορετικές καριέρες από το παραδοσιακό αρκτικό κυνήγι των προγόνων τους.
Επιπλέον, καθώς οι αυξανόμενες θερμοκρασίες κάνουν τον γύρω θαλάσσιο πάγο να παγώνει αργότερα και να λιώνει νωρίτερα, και καθώς οι ΗΠΑ συζητούν όλο και περισσότερο το ενδεχόμενο αγοράς της Γροιλανδίας, το Ittoqqortoormiit βρίσκεται στην πρώτη γραμμή τόσο της κλιματικής αλλαγής όσο και των γεωπολιτικών εντάσεων.
Γροιλανδία: Η ζωή στο τέλος του κόσμου
Μπορείς να περπατήσεις από τη μία άκρη του Ittoqqortoormiit στην άλλη σε περίπου 30 λεπτά. Αποτελείται από μια εκκλησία, ένα μικρό ταξιδιωτικό γραφείο, ένα αστυνομικό τμήμα (με τρεις αστυνομικούς), ένα μπαρ, έναν ξενώνα (με το διόλου πρωτότυπο όνομα «Guesthouse»), ένα ελικοδρόμιο και ένα μικρό σούπερ μάρκετ το οποίο ανεφοδιάζεται με δύο παραδόσεις πλοίων κάθε εποχή.
Φυσικά, τα πάντα σε αυτό το σούπερ μάρκετ είναι πανάκριβα – και ειδικά τα φρέσκα λαχανικά και φρούτα, με ένα μαρούλι να κάνει τουλάχιστον 10 ευρώ.
Οι άνθρωποι κυκλοφορούν με snowmobiles ή με άδεια έλκηθρα με σκύλους που είναι στημένα σαν να είναι… πιάτσες ταξί. Τα σκυλιά ανήκουν σε μια μεγαλόσωμη ράτσα τύπου χάσκι και πιστεύεται ότι μεταφέρθηκαν από τη Σιβηρία στη Γροιλανδία πριν από περίπου 1.000 χρόνια από τους προγόνους των Ινουίτ. Μπορούν να μεταφέρουν βάρος έως και 450 κιλών και να διασχίζουν αποστάσεις 25 χιλιομέτρων την ημέρα.
Η βασική ασχολία των κατοίκων είναι το κυνήγι: καταναλώνουν κυρίως κρέας και κυνηγάνε τα πάντα, από μπακαλιάρους και τόνους στη θάλασσα μέχρι αρκτικές αλεπούδες, ταράνδους, πολικές αρκούδες και τα μοσχοβόδια, ένα σπάνιο προϊστορικό είδος βοδιού που φτάνει μέχρι τα 400 κιλά. Επιτρέπεται το κυνήγι μόνο για τη διατροφή του ντόπιου πληθυσμού και για τα δέρματα των ζώων και όχι για εξαγωγές.
Τα τελευταία χρόνια, το Ittoqqortoormiit έχει πέσει και αυτό στη λούπα του τουρισμού και προσπαθεί να προβληθεί ως προορισμός για τους λάτρεις της περιπέτειας: ένα μέρος όπου μπορείς να πας για βαρκάδα στους πάγους, να διασχίσεις την τούνδρα, να δεις παγόβουνα και να εξερευνήσεις μια γωνιά του κόσμου που ελάχιστοι άνθρωποι θα δουν ποτέ.
