Μετά τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ του 2018 και μια περίοδο ανασυγκρότησης που άλλαξε ριζικά το πρόσωπο της ομάδας, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπαίνουν στο Μουντιάλ 2026 ως μια από τις πιο πολυσυζητημένες «χρυσές γενιές» του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Με νεανικό κορμό που ωρίμασε στην Ευρώπη, εμπειρία από το Κατάρ και υψηλές προσδοκίες από τον Μαουρίσιο Ποτσετίνο, η ομάδα καλείται πλέον να αποδείξει αν μπορεί να ανταποκριθεί στο βάρος της ιστορίας ή αν θα προστεθεί στη λίστα των ανεπίτευκτων υποσχέσεων.
Μία μόλις ημέρα πριν από τη σέντρα του Μουντιάλ της Ρωσίας το 2018, από το οποίο οι ΗΠΑ απουσίαζαν εμφατικά, η αμερικανική ομοσπονδία απέκτησε έναν νέο σκοπό.
Η απόφαση της FIFA να αναθέσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό έδωσε το σύνθημα. Με οκτώ χρόνια στη διάθεσή τους, οι Αμερικανοί δεν είχαν επιλογή: μετά την ταπείνωση του 2018, ένας νέος διασυρμός, αυτή τη φορά μπροστά στο κοινό τους, ήταν απλώς αδιανόητος.
Το restart έγινε άμεσα. Οι βετεράνοι παραμέρισαν και η ομάδα αναδομήθηκε ριζικά γύρω από μια «χρυσή» γενιά νεαρών που σκληραγωγούνταν στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Μπροστάρης αυτής της προσπάθειας μπήκε ο Κρίστιαν Πούλισιτς, το παιδί-θαύμα που έβγαλε μάτια στη Γερμανία με τη Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Δεν είχαν καταφέρει τίποτα ακόμα, αλλά είχαν ήδη ονομαστεί ευρέως η «Χρυσή Γενιά» της Αμερικής.
Τώρα έφτασε επιτέλους η ώρα να μάθουμε αν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτό το προσωνύμιο ή αν θα υποκύψουν στην κατάρα του. Την Παρασκευή, οι ΗΠΑ θα ξεκινήσουν το πρώτο τους Παγκόσμιο Κύπελλο στην έδρα τους μετά από 32 χρόνια, αντιμετωπίζοντας την Παραγουάη στο Sofi Stadium, έξω από το Λος Άντζελες.
«Όταν ονειρεύεσαι κάτι τέτοιο ως παιδί», είπε ο μέσος Κριστιάν Ρολντάν, ο οποίος μεγάλωσε στην γειτονική Καλιφόρνια, «ονειρεύεσαι στιγμές όπως αυτή».
Μουντιάλ 2026: Η «χρυσή γενιά» των ΗΠΑ και τα πρώτα δείγματα
Για να κατανοήσει κανείς τη μεθοδικότητα πίσω από το χτίσιμο αυτής της ομάδας, αρκεί να ανατρέξει στα πεπραγμένα της προηγούμενης τετραετίας. Στην προσπάθειά του να ανατάξει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μετά το φιάσκο της Ρωσίας, ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός, Γκρεγκ Μπερχάλτερ, δεν στράφηκε στην ασφάλεια των βετεράνων για το Μουντιάλ του Κατάρ το 2022, έπραξε ακριβώς το αντίθετο. Με μέσο όρο ηλικίας μόλις τα 24,1 έτη κατά τη διάρκεια των προκριματικών, οι ΗΠΑ παρατάχθηκαν με την πιο νεανική ομάδα από όλες όσες εξασφάλισαν το εισιτήριο για την τελική φάση.
Στα γήπεδα του Κατάρ, οι νεαροί Αμερικανοί ξεδίπλωσαν αμέσως τις δυνατότητές τους, με αποκορύφωμα τη σπουδαία εμφάνιση και το 0-0 απέναντι στην πανίσχυρη Αγγλία στο στάδιο Al-Bayt. Ωστόσο, η απειρία τους δεν άργησε να φανεί. Χρειάστηκε να καρδιοχτυπήσουν στα τελευταία λεπτά για να κρατήσουν το υπέρ τους 1-0 κόντρα στο Ιράν και να πάρουν την πρόκριση, προτού λυγίσουν τελικά στη φάση των «16» από την ανώτερη και πιο ώριμη Ολλανδία με 3-1.
Συνολικά, υπήρξε σαφής πρόοδος σε σχέση με το 2018, αλλά ο αποκλεισμός στους 16 δεν ήταν και μεγάλη επιτυχία. Αντίθετα, η πορεία θα κριθεί από το πώς θα τα πάνε οι ίδιοι παίκτες τέσσερα χρόνια αργότερα.
«Ένα από τα δυνατά μας σημεία σε αυτό το τουρνουά είναι το πόσο πιο έμπειροι είμαστε», δήλωσε ο εξτρέμ Τζίο Ρέινα. «Είμαστε όλοι μεγαλύτεροι, έχουμε ωριμάσει ως άνθρωποι και ως παίκτες».
Η ώρα της κρίσης
Ο Ρέινα συμπεριλαμβάνεται στους 13 παίκτες από το Μουντιάλ του Κατάρ που εμπιστεύτηκε ο Μαουρίσιο Ποτσετίνο για τη φετινή διοργάνωση, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της αμερικανικής ομοσπονδίας για τη μεγαλύτερη σταθερότητα ρόστερ από το ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο επόμενο. Από αυτούς, οκτώ παίκτες είχαν αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της ομάδας στο Κατάρ (ξεκινώντας βασικοί), ανάμεσα στους οποίους και οι τρεις σκόρερ των ΗΠΑ: οι Πούλισιτς, Γουέα και Ράιτ.
Αυτά τα παιδιά έχουν πλέον γίνει έμπειροι ποδοσφαριστές στη καλύτερή τους ηλικία. Η μέση ηλικία αυτού του ρόστερ είναι σχεδόν 27 ετών και η 26μελής ομάδα έχει συνολικά 505 διεθνείς συμμετοχές.
Μέχρι πρόσφατα, ωστόσο, όλα έδειχναν ότι αυτή η ομάδα ίσως να μην κατάφερνε ποτέ να «δέσει» με τον τρόπο που όλοι οραματίζονταν. Το ναδίρ αυτής της πορείας ήρθε στο Κόπα Αμέρικα του 2024, το οποίο διεξήχθη μάλιστα εντός έδρας. Ο πρόωρος αποκλεισμός των ΗΠΑ μετά τις ήττες από τον Παναμά και την Ουρουγουάη προκάλεσε τριγμούς, οδηγώντας στην απόλυση του Μπερχάλτερ και στην πρόσληψη του Μαουρίσιο Ποτσετίνο.
Σε εκείνο το σημείο, η ομάδα έμοιαζε εγκλωβισμένη στη μοίρα των λεγόμενων «χρυσών γενεών» που έμειναν στα χαρτιά, θυμίζοντας την Αγγλία του Μπέκαμ τη δεκαετία του 2000, την Πορτογαλία του Λουίς Φίγκο στα τέλη των 90s ή τις παραδοσιακές «αυτοχειρίες» των Ολλανδών.
Τελευταία, όμως, το κλίμα έχει αντιστραφεί. Στο τεστ προετοιμασίας κόντρα στη Σενεγάλη, οι ΗΠΑ πήραν μια σπουδαία νίκη με 3-2 απέναντι σε ένα σκληροτράχηλο αουτσάιντερ, με τον Πούλισιτς να σπάει την πεντάμηνη ξηρασία του στο σκοράρισμα. Στη συνέχεια, έβαλαν δύσκολα στη Γερμανία, αντέχοντας για ένα εξηντάλεπτο προτού γνωρίσουν την οριακή ήττα με 2-1.
Αν και οι παίκτες του έχουν πλέον μεγαλώσει, ο Ποτσετίνο τούς ζήτησε ενόψει της πρεμιέρας να μπουν στο γήπεδο «σαν παιδιά» και να διασκεδάσουν το παιχνίδι, μακριά από την πίεση. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο ίδιος χαμηλώνει τον πήχη· ο στόχος του είναι ξεκάθαρα η κορυφή του κόσμου μέσα στο MetLife Stadium.
«Αν δεν βρεθούμε στον τελικό για να σηκώσουμε το τρόπαιο, [μπορούμε] να μιλάμε για επιτυχία;» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Αργεντινός. «Δεν ξέρω».
