«Θυσία» χαρακτήρισε η Μαρία Κίτσου τον ρόλο της Λενιώς στις Άγριες Μέλισσες. Τώρα μετά από καιρό πρωταγωνιστεί στην Οικογένεια Τσεκμέ, μια ανατρεπτική κωμωδία που την απολαμβάνει πολύ. Μιλά στην ΕΡΤ για την απόφαση να γίνει ηθοποιός και την σχέση με τους γονείς της που χαρακτηρίζει κακοποιητική.
Χαρακτηριστικά λέει πως η υποκριτική ήταν η ανάγκη της για έκφραση. «Έγινα ηθοποιός από μια ανάγκη μου να εκφραστώ, να γνωρίζω κάτι καινούριο… Πώς να μη θυμάμαι το πρώτο λεπτό που βγήκα στη σκηνή για πρώτη φορά… Εκείνη τη μέρα κήδεψα τον πατέρα μου. Ήταν αδιανόητο. Θυμάμαι να είμαι όπως πρέπει, αλλά όταν έφευγα από τη σκηνή και έκλειναν τα φώτα – δεν είχαμε αυλαία- θυμάμαι να καταρρέω και να με μαζεύουν τα παιδιά.
Ο μπαμπάς μου δεν πρόλαβε να με δει επαγγελματικά. Αλλά πρόλαβε να με δει στις παραστάσεις του Εθνικού, στις εξεταστικές μας, στις πτυχιακές μας. Θυμάμαι στις πτυχιακές τραγουδάγαμε το «Tu Vuò Fà L’Americano» και τραγούδαγε και αυτός. Χορεύαμε και ήταν διαδραστικό με το κοινό, οπότε με είχε δει. Ήταν πολύ περήφανος πολύ», είπε.
Η Μαρία Κίτσου για τη σχέση με τους γονείς της
Η επαγγελματική επιτυχία δεν φτάνει για να είναι κάποιος ευτυχισμένος, θα πει η Μαρία Κίτσου. Γιατί όπως λέει: «Χωρίς να θέλω να είμαι αγνώμων, αλλά εκτός από την επαγγελματική επιτυχία χρειάζεται και η ψυχική γαλήνη. Να παίρνεις αγάπη από κάπου αλλού, να έχεις την οικογένειά σου, να παίρνεις από εκεί ασφάλεια, αγάπη, δύναμη.
Εγώ λίγο τα στερήθηκα όλα αυτά. Τώρα, τον τελευταίο χρόνο, προσπαθώ να με φροντίσω. Τα καταφέρνω, είμαι σε πολύ καλή φάση. Με αναγέννησε ο εαυτός μου. Παλιότερα, πίστευα στους έρωτες, ότι ο έρωτας θα με φτιάξει, θα με βγάλει από την κατάθλιψη, ξέρω εγώ. Αλλά το βρήκα μέσα από τον εαυτό μου. Δηλαδή αυτό που λένε, «αν δεν είσαι καλά με σένα, δεν θα είσαι με κανέναν», το πήρα πάρα πολύ σοβαρά.
Έχω αγαπηθεί πολύ. Αυτό μου έχει κάνει καλό, επειδή μου είχε λείψει από την οικογένειά μου, η αλήθεια είναι ότι μου δόθηκε απλόχερα. Αλλά έχω αγάπησε κιόλας πάρα πολύ», είπε.
«Μεγάλωσα πολύ δύσκολα, κακοποιητικά»
Και συμπλήρωσε: «Μεγάλωσα πολύ δύσκολα, κακοποιητικά και από τους δύο γονείς και εγώ και ο αδερφός μου. Αλλά ο πατέρας μου πια έχει πεθάνει, η μητέρα μου είναι πολύ άρρωστη, έχει πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να φερθώ, έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, με τη σκληρότητα που μου φέρθηκαν.
Και η επιλογή και η ασυνειδησία και ο χαρακτήρας μας και το DNA πες… Με έκαναν άνθρωπο που δεν έχω καμία σχέση με τον τρόπο που επέλεξαν οι γονείς μου να μας μεγαλώσουν. Πάντα έλεγα ότι αυτό δεν είναι σωστό, ήμουν μικρό παιδάκι, και έγινα το ακριβώς το αντίθετο. Νιώθω περήφανη για την επανάσταση που έκανα στο σπίτι μου, όταν έφυγα. Όταν αντέδρασα σε ό,τι άσχημο συνέβαινε, πολύ γενναία. Με κίνδυνο να γίνουν χειρότερα τα πράγματα, όπως και συνέβη. Αλλά είπα στοπ. Ποτέ δεν ζητούσα παράλογα πράγματα, τα αυτονόητα. Είμαι περήφανη γιατί ήταν πολύ δύσκολο να το κάνω», εξομολογήθηκε.
